Reader

̔́ Οσον εὐ θύ μησα δεξά μενος γρά μματα τῆ ς ἀ γά πης σου, τοσοῦ τον ἐ λυπή θην, ὅ τι βά ρος ἐ πέ θηκας ἡ μῖ ν φροντί δος τῆ ς ὑ περβαινού σης ἡ μᾶ ς. πῶ ς γὰ ρ δυνηθῶ μεν ἀ πὸ τοσού του διαστή ματος τοσαύ της ἡ μεῖ ς οἰ κονομί ας περιγενέ σθαι; ἕ ως μὲ ν γὰ ρ ὑ μᾶ ς ἔ χει ἡ̓ Εκκλησί α, ὡ ς ἰ δί οις στηρί γμασιν ἐ παναπαύ εται, ἐ ὰ ν δέ τι περὶ τῆ ς ὑ μετέ ρας ζωῆ ς ὁ Κύ ριος οἰ κονομή σῃ, τί νας δύ ναμαι ὁ μοτί μους ἐ ντεῦ θεν ὑ μῖ ν εἰ ς τὴ ν ἐ πιμέ λειαν τῶ ν ἀ δελφῶ ν ἐ κπέ μπειν; ὅ περ σὺ ἐ πεζή τησας διὰ τῶ ν γραμμά των, καλῶ ς ποιῶ ν καὶ ἐ μφρό νως, βουλό μενος ζῶ ν ἰ δεῖ ν τὸ ν μετὰ σὲ μέ λλοντα κυβερνᾷ ν τὸ ἐ κλεκτὸ ν ποί μνιον τοῦ Κυρί ου: ὃ καὶ ὁ μακά ριος Μωϋ σῆ ς καὶ ἐ πεθύ μησε καὶ εἶ δεν: ἐ πεὶ οὖ ν καὶ ὁ τό πος μέ γας καὶ περιβό ητος, καὶ τὸ σὸ ν ἔ ργον παρὰ πολλοῖ ς ὀ νομαστό ν, καὶ οἱ καιροὶ χαλεποί, μεγά λου χρεί αν ἔ χοντες κυβερνή του διὰ τὰ ς συνεχεῖ ς ζά λας καὶ τοὺ ς ἐ πανισταμέ νους κλύ δωνας τῇ̓ Εκκλησί ᾳ, οὐ κ ἐ νό μισα ἀ σφαλὲ ς εἶ ναι τῇ ἐ μῇ ψυχῇ ἀ φωσιωμέ νως τῷ πρά γματι χρή σασθαι, μά λιστα μεμνημέ νος ὧ ν ἔ γραψας, ὅ τι μέ λλεις ἐ πὶ τοῦ Κυρί ου ἀ ντικαθί στασθαί μοι, δικαζό μενος πρό ς με ὑ πὲ ρ τῆ ς ἀ μελεί ας τῶ ν ἐ κκλησιῶ ν.̔́ Ινα οὖ ν μὴ εἰ σέ λθω εἰ ς κρί σιν μετὰ σοῦ, ἀ λλὰ μᾶ λλον κοινωνό ν σε εὕ ρω τῆ ς ἀ πολογί ας μου τῆ ς ἐ πὶ τοῦ Χριστοῦ, περιβλεψά μενος ἐ ν τῷ συνεδρί ῳ τοῦ πρεσβυτερί ου τοῦ κατὰ τὴ ν πό λιν, ἐ ξελεξά μην τὸ τιμιώ τατον σκεῦ ος, τὸ ν ἔ κγονον τοῦ μακαρί οὑ Ερμογέ νους, τοῦ τὴ ν μεγά λην καὶ ἄ ρρηκτον πί στιν γρά ψαντος ἐ ν τῇ μεγά λῃ συνό δῳ: πρεσβύ τερον τῆ ς ἐ κκλησί ας ἐ κ πολλῶ ν ἤ δη ἐ τῶ ν, εὐ σταθῆ τὸ ν τρό πον, ἔ μπειρον κανό νων, ἀ κριβῆ τὴ ν πί στιν, ἐ ν ἐ γκρατεί ᾳ καὶ ἀ σκή σει μέ χρι νῦ ν διά γοντα: εἰ καὶ ὅ τι τὸ εὔ τονον αὐ τοῦ τῆ ς σκληραγωγί ας λοιπὸ ν κατεδαπά νησε τὴ ν σά ρκα: πτωχὸ ν καὶ μηδέ να πορισμὸ ν ἔ χοντα ἐ ν τῷ κό σμῳ τού τῳ, ὡ ς μηδὲ ἄ ρτου αὐ τὸ ν εὐ πορεῖ ν, ἀ λλὰ διὰ τῶ ν χειρῶ ν ἐ κπλέ κειν τὸ ν βί ον μετὰ τῶ ν ἀ δελφῶ ν τῶ ν συνό ντων αὐ τῷ. τοῦ τον ἐ μοὶ βουλητό ν ἐ στιν ἀ ποστεῖ λαι. Εἰ οὖ ν καὶ αὐ τὸ ς τοιού του χρῄ ζεις ἀ νδρό ς, ἀ λλὰ μὴ αὐ τὸ τοῦ το νεωτέ ρου τινὸ ς ἐ πιτηδεί ου μό νον πρὸ ς τὸ πέ μπεσθαι καὶ τὰ ς βιωτικὰ ς ἐ ξανύ ειν χρεί ας, ταχύ μοι διὰ πρώ της ἀ φορμῆ ς ἐ πιστεῖ λαι καταξί ωσον, ἵ να πέ μψω σοι τοῦ τον τὸ ν ἄ νδρα, ἐ κλεκτὸ ν ὄ ντα τοῦ Θεοῦ, καὶ τῷ πρά γματι ἐ πιτή δειον, αἰ δέ σιμον τοῖ ς ἐ ντυγχά νουσι, καὶ ἐ ν πραό τητι παιδεύ οντα τοὺ ς ἀ ντιδιατιθεμέ νους. ὃ ν ἠ δυνά μην καὶ εὐ θὺ ς ἐ κπέ μψαι: ἀ λλ̓ ἐ πειδὴ αὐ τὸ ς προλαβὼ ν ἐ πεζή τησας ἄ νθρωπον, τὰ μὲ ν ἄ λλα καλὸ ν καὶ ἀ γαπητὸ ν ἡ μῖ ν, τοῦ δὲ προειρημέ νου ἀ νδρὸ ς παραπολὺ ἀ ποδέ οντα, ἠ βουλή θην σοι φανερὰ ν γενέ σθαι τὴ ν ἐ μαυτοῦ γνώ μην ἵ ν̓, εἰ χρῄ ζεις ἀ νδρὸ ς τοιού του, ἢ ἐ κπέ μψῃ ς τινὰ τῶ ν ἀ δελφῶ ν τὸ ν συμπαραληψό μενον αὐ τὸ ν περὶ τὰ ς νηστεί ας, ἢ ἐ πιστεί λῃ ς ἡ μῖ ν, ἐ ὰ ν μηδέ να ἔ χῃ ς τὸ ν δυνά μενον τῆ ς μέ χρις ἡ μῶ ν ὁ δοιπορί ας τὸ ν κά ματον ὑ ποστῆ ναι.