Reader

Original: Textus receptus

Εἰ κό νες ὄ ντως τῶ ν ψυχῶ ν εἰ σὶ ν οἱ λό γοι. κατεμά θομεν οὖ ν σε διὰ τοῦ γρά μματος, ὅ σον φασί ν, ἐ ξ ὀ νύ χων τὸ ν λέ οντα: καὶ ἥ σθημεν εὑ ρό ντες περὶ τὰ πρῶ τα καὶ μέ γιστα τῶ ν ἀ γαθῶ ν οὐ κ ἀ ργῶ ς διακεί μενον, τή ν τε πρὸ ς τὸ ν Θεὸ ν ἀ γά πην καὶ πρὸ ς τὸ ν πλησί ον. σημεῖ ον δὲ ποιού μεθα τοῦ μέ ν, τὴ ν περὶ ἡ μᾶ ς δεξιό τητά σου, τοῦ δέ, τὴ ν περὶ τὴ ν γνῶ σιν σπουδή ν. ὅ τι δὲ ἐ ν δυοῖ ν τού τοιν ἐ στὶ τὰ ὅ λα, γνώ ριμον παντὶ Χριστοῦ μαθητῇ.̔̀ Α δὲ ἐ πιζητεῖ ς τῶ ν Διονυσί ου ἦ λθε μὲ ν εἰ ς ἡ μᾶ ς, καὶ πά νυ πολλά: οὐ πά ρεστί γε μὴ ν τὰ βιβλί α, διό περ οὐ κ ἀ πεστεί λαμεν. ἔ χομεν δὲ γνώ μης οὕ τως. οὐ πά ντα θαυμά ζομεν τοῦ ἀ νδρό ς: ἔ στι δὲ ἃ καὶ παντελῶ ς διαγρά φομεν. σχεδὸ ν γὰ ρ ταυτησὶ τῆ ς νῦ ν περιθρυλλουμέ νης ἀ σεβεί ας, τῆ ς κατὰ τὸ̓ Ανό μοιον λέ γω, οὗ τό ς ἐ στιν, ὅ σα γε ἡ μεῖ ς ἴ σμεν, ὁ πρῶ τος ἀ νθρώ ποις τὰ σπέ ρματα παρασχώ ν. αἴ τιον δέ, οἶ μαι, οὐ πονηρί α γνώ μης, ἀ λλὰ τὸ σφό δρα βού λεσθαι ἀ ντιτεί νειν τῷ Σαβελλί ῳ. εἴ ωθα γοῦ ν ἀ πεικά ζειν ἐ γὼ φυτοκό μῳ, νεαροῦ φυτοῦ διαστροφὴ ν ἀ πευθύ νοντι, εἶ τα τῇ ἀ μετρί ᾳ τῆ ς ἀ νθολκῆ ς διαμαρτό ντι τοῦ μέ σου καὶ πρὸ ς τὸ ἐ ναντί ον ἀ παγαγό ντι τὸ βλά στημα. τοιοῦ τό ν τι καὶ περὶ τὸ ν ἄ νδρα τοῦ τον ὅ τι γεγενημέ νον εὕ ρομεν. ἀ ντιβαί νων γὰ ρ σφοδρῶ ς τῇ ἀ σεβεί ᾳ τοῦ Λί βυος, ἔ λαθεν ἑ αυτὸ ν εἰ ς τὸ ἐ ναντί ον κακὸ ν ὑ πὸ τῆ ς ἄ γαν φιλοτιμί ας ὑ πενεχθεί ς. ᾧ γε τοσοῦ τον ἐ ξαρκοῦ ν δεῖ ξαι, ὅ τι οὐ ταὐ τὸ ν τῷ ὑ ποκειμέ νῳ Πατὴ ρ καὶ Υἱ ό ς, καὶ ταύ τῃ ἔ χειν κατὰ τοῦ βλασφημοῦ ντος τὰ νικητή ρια, ὁ δέ, ἵ να πά νυ ἐ ναργῶ ς καὶ ἐ κ τοῦ περιό ντος κατακρατῇ, οὐ χ ἑ τερό τητα μό νον τῶ ν ὑ ποστά σεων τί θεται, ἀ λλὰ καὶ οὐ σί ας διαφορὰ ν καὶ δυνά μεως ὕ φεσιν καὶ δό ξης παραλλαγή ν. ὥ στε ἐ κ τού του συνέ βη, κακοῦ μὲ ν αὐ τὸ ν κακὸ ν διαμεῖ ψαι, τῆ ς δὲ ὀ ρθό τητος τοῦ λό γου διαμαρτεῖ ν. ταύ τῃ τοι καὶ παντοδαπό ς ἐ στιν ἐ ν τοῖ ς συγγρά μμασιν, νῦ ν μὲ ν ἀ ναιρῶ ν τὸ ὁ μοού σιον, διὰ τὸ ν ἐ π̓ ἀ θετή σει τῶ ν ὑ ποστά σεων κακῶ ς αὐ τῷ κεχρημέ νον, νῦ ν δὲ προσιέ μενος ἐ ν οἷ ς ἀ πολογεῖ ται πρὸ ς τὸ ν ὁ μώ νυμον. πρὸ ς δὲ τού τοις καὶ περὶ τοῦ Πνεύ ματος ἀ φῆ κε φωνὰ ς ἥ κιστα πρεπού σας τῷ Πνεύ ματι, τῆ ς προσκυνουμέ νης αὐ τὸ θεό τητος ἐ ξορί ζων καὶ κά τω που τῇ κτιστῇ καὶ λειτουργῷ φύ σει συναριθμῶ ν. ὁ μὲ ν οὖ ν ἀ νὴ ρ τοιοῦ τος.̓ Εγὼ δέ, εἰ χρὴ τοὐ μὸ ν ἴ διον εἰ πεῖ ν, τὸ ὅ μοιον κατ̓ οὐ σί αν, εἰ μὲ ν προσκεί μενον ἔ χει τὸ ἀ παραλλά κτως, δέ χομαι τὴ ν φωνὴ ν ὡ ς εἰ ς ταὐ τὸ ν τῷ ὁ μοουσί ῳ φέ ρουσαν κατὰ τὴ ν ὑ γιῆ δηλονό τι τοῦ ὁ μοουσί ου διά νοιαν. ὅ περ καὶ τοὺ ς ἐ ν Νικαί ᾳ νοή σαντας, Φῶ ς ἐ κ Φ. ωτὸ ς καὶ Θεὸ ν ἀ ληθινὸ ν ἐ κ Θεοῦ ἀ ληθινοῦ καὶ τὰ τοιαῦ τα τὸ ν Μονογενῆ προσειπό ντας, ἐ παγαγεῖ ν ἀ κολού θως τὸ ὁ μοού σιον. οὔ τε οὖ ν φωτὸ ς πρὸ ς φῶ ς, οὔ τε ἀ ληθεί ας πρὸ ς ἀ λή θειά ν ποτε, οὔ τε τῆ ς τοῦ Μονογενοῦ ς οὐ σί α πρὸ ς τὴ ν τοῦ Πατρὸ ς ἐ πινοῆ σαί τινα παραλλαγὴ ν δυνατό ν. εἴ τις οὖ ν οὕ τως, ὡ ς εἶ πον, ἐ κδέ χοιτο, προσί εμαι τὴ ν φωνή ν. εἰ δέ τις τοῦ ὁ μοί ου τὸ ἀ παρά λλακτον ἀ ποτέ μνοι, ὅ περ οἱ κατὰ τὴ ν Κωνσταντινού πολιν πεποιή κασιν, ὑ ποπτεύ ω τὸ ῥ ῆ μα ὡ ς τοῦ Μονογενοῦ ς τὴ ν δό ξαν κατασμί κρυνον. καὶ γὰ ρ καὶ ἀ μυδραῖ ς ἐ μφερεί αις, καὶ πλεῖ στον τῶ ν ἀ ρχετύ πων ἀ ποδεού σαις, τὸ ὅ μοιον πολλά κις ἐ πινοεῖ ν εἰ ώ θαμεν. ἐ πεὶ οὖ ν ἧ ττον οἶ μαι κακουργεῖ σθαι τὸ ὁ μοού σιον, οὕ τω καὶ αὐ τὸ ς τί θεμαι.̓ Αλλὰ τί οὐ κ ἐ πιφοιτᾷ ς ἡ μῖ ν, ὦ ἄ ριστε, ὥ στε παρό ντας ἡ μᾶ ς ἀ λλή λοις περὶ τῶ ν τοιού των διαλεχθῆ ναι, καὶ μὴ γρά μμασιν ἀ ψύ χοις καταπιστεύ ειν τὰ τηλικαῦ τα, ἄ λλως τε μή τε πά νυ δημοσιεύ ειν τὰ ἑ αυτῶ ν ἐ γνωκό τας; ὅ πως οὖ ν μὴ τὸ τοῦ Διογέ νους πρὸ ς τὸ ν̓ Αλέ ξανδρον καὶ αὐ τὸ ς ἡ μῖ ν εἴ πῃ ς, ὅ τι ἴ σον ἐ στὶ παῤ ὑ μῶ ν τὸ δεῦ ρο καὶ πρὸ ς ὑ μᾶ ς ἐ νθέ νδε. ἡ μεῖ ς μὲ ν γὰ ρ ὑ πὸ τῆ ς ἀ ῤ ῥ ωστί ας, μικροῦ δεῖ ν, ὥ σπερ τὰ φυτὰ ἐ πὶ τῆ ς αὐ τῆ ς χώ ρας ἀ εὶ κατεχό μεθα: καὶ ἅ μα τὸ λαθεῖ ν βιώ σαντες ἐ ν τοῖ ς πρώ τοις τῶ ν ἀ γαθῶ ν ἄ γομεν. σὺ δὲ ἔ ῤ ῥ ωσαί τε, ὥ ς φασι, καὶ ἅ μα πολί την σεαυτὸ ν τῆ ς οἰ κουμέ νης ποιή σας δί καιος ἂ ν εἴ ης καὶ δεῦ ρο φοιτᾷ ν ὡ ς εἰ ς μέ ρος τῆ ς σεαυτοῦ. εἰ γὰ ρ καὶ τοῖ ς πρακτικοῖ ς ὑ μῖ ν πρέ πουσι δῆ μοι καὶ πό λεις, αἷ ς τὰ ς κατ̓ ἀ ρετὴ ν πρά ξεις ἐ νεπιδεί κνυσθε, ἀ λλά γε πρὸ ς θεωρί αν καὶ τὴ ν κατὰ νοῦ ν ἐ νέ ργειαν, δἰ ἧ ς συναπτό μεθα τῷ Θεῷ, ἀ γαθὴ συνεργὸ ς ἡ ἡ συχί α: ἣ ν πολλὴ ν ἐ πὶ τῆ ς ἐ σχατιᾶ ς καὶ ἄ φθονον γεωργοῦ μεν σὺ ν αὐ τῷ γε εἰ πεῖ ν τῷ παρασχομέ νῳ ἡ μῖ ν Θεῷ. εἰ δὲ πά ντως δεῖ περιέ πειν τὰ ς δυναστεί ας καὶ περιφρονεῖ ν τοὺ ς χαμαὶ κειμέ νους ἡ μᾶ ς, σὺ δὲ ἀ λλὰ γρά φε ἡ μῖ ν, καὶ ταύ τῃ ποί ει ἡ δί ους.