Reader

Τοῖ ς θεοφιλεστά τοις καὶ ὁ σιωτά τοις ἀ δελφοῖ ς συλλειτουργοῖ ς κατὰ τὴ ν̓ Ιταλί αν καὶ Γαλλί αν ὁ μοψύ χοις ἐ πισκό ποις Μελέ τιος, Εὐ σέ βειος, Βασί λειος, Βά σσος, Γρηγό ριος, Πελά γιος, Παῦ λος,̓́ Ανθιμος, Θεό δοτος, Βῖ θος,̓ Αβραά μιος,̓ Ιοβῖ νος, Ζή νων, Θεοδώ ρητος, Μαρκιανό ς, Βά ραχος,̓ Αβραά μιος, Λιβά νιος, Θαλά σσιος,̓ Ιωσή φ, Βοηθό ς,̓ Ιά τριος, Θεό δοτος, Εὐ στά θιος, Βαρσού μας,̓ Ιωά ννης, Χοσρό ης,̓ Ιωσά κης, Νά ρσης, Μά ρις, Γρηγό ριος, Δαφνό ς, ἐ ν Κυρί ῳ χαί ρειν. Φέ ρει μέ ν τινα παραμυθί αν ταῖ ς ὀ δυνωμέ ναις ψυχαῖ ς καὶ στεναγμὸ ς πολλά κις ἐ κ βά θους τῆ ς καρδί ας ἀ ναπεμπό μενος, καί που καὶ δά κρυον ἀ ποστά ξαν τὸ πολὺ τῆ ς θλί ψεως διεφό ρησεν. ἡ μῖ ν δὲ οὐ χ, ὅ σον στεναγμὸ ς καὶ δά κρυον, παραμυθί αν ἔ χει τὸ ἐ ξειπεῖ ν ἡ μῶ ν τὰ πά θη πρὸ ς τὴ ν ἀ γά πην ὑ μῶ ν: ἀ λλά τις ἡ μᾶ ς καὶ ἐ λπὶ ς χρηστοτέ ρα θά λπει, ὡ ς τά χα ἄ ν, εἰ ἐ ξαγγεί λαιμεν ὑ μῖ ν τὰ λυποῦ ντα ἡ μᾶ ς, διαναστή σαιμεν ὑ μᾶ ς πρὸ ς τὴ ν ἀ ντί ληψιν ἡ μῶ ν, ἣ ν πά λαι μὲ ν προσεδοκή σαμεν παῤ ὑ μῶ ν ταῖ ς κατὰ τὴ ν ἀ νατολὴ ν ἐ κκλησί αις γενή σεσθαι, οὐ δέ πω δὲ τετυχή καμεν, πά ντως τοῦ ἐ ν σοφί ᾳ τὰ ἡ μέ τερα διοικοῦ ντος Θεοῦ, κατὰ τὰ ἀ θεώ ρητα αὐ τοῦ τῆ ς δικαιοσύ νης κρί ματα, πλεί ονι χρό νῳ παραταθῆ ναι ἡ μᾶ ς ἐ ν τοῖ ς πειρασμοῖ ς τού τοις οἰ κονομή σαντος. οὐ γὰ ρ δή που ἠ γνοή σατε τὰ καθ̓ ἡ μᾶ ς, ἀ δελφοὶ τιμιώ τατοι, ὧ ν ἡ ἀ κοὴ καὶ ἐ πὶ τὰ ἔ σχατα τῆ ς οἰ κουμέ νης ἐ ξέ δραμεν: οὐ δὲ ἀ συμπαθεῖ ς που ὑ μεῖ ς πρὸ ς τοὺ ς ὁ μοψύ χους τῶ ν ἀ δελφῶ ν, μαθηταὶ ὑ πά ρχοντες τοῦ̓ Αποστό λου, τοῦ πλή ρωμα εἶ ναι τοῦ νό μου τὴ ν πρὸ ς τὸ ν πλησί ον ἀ γά πην διδά σκοντος. ἀ λλ̓ ὅ περ εἴ παμεν, ἐ πέ σχεν ὑ μῶ ν τὴ ν ὁ ρμὴ ν ἡ δικαί α τοῦ Θεοῦ κρί σις, ἐ κπληρωθῆ ναι ἡ μῖ ν τὴ ν διατεταγμέ νην ἐ πὶ ταῖ ς ἁ μαρτί αις ἡ μῶ ν θλί ψιν ἐ πιμετροῦ σα. ἀ λλὰ νῦ ν γοῦ ν, καὶ πρὸ ς τὸ ν ὑ πὲ ρ τῆ ς ἀ ληθεί ας ζῆ λον καὶ τὴ ν ἡ μετέ ραν συμπά θειαν, διαναστῆ ναι ὑ μᾶ ς παρακαλοῦ μεν, πά ντα μαθό ντας, καὶ ὅ σα πρὸ τού του τὰ ς ἀ κοὰ ς ὑ μῶ ν διέ φυγε, παρὰ τοῦ εὐ λαβεστά του ἀ δελφοῦ ἡ μῶ ν τοῦ συνδιακό νου Σαβί νου, ὃ ς δυνή σεται ὑ μῖ ν καὶ ὅ σα τὴ ν ἐ πιστολὴ ν διαφεύ γει παῤ ἑ αυτοῦ διηγή σασθαι: δἰ οὗ παρακαλοῦ μεν ὑ μᾶ ς ἐ νδύ σασθαι σπλά γχνα οἰ κτιρμοῦ, καὶ ἀ ποθέ σθαι μὲ ν πά ντα ὄ κνον, ἀ ναλαβεῖ ν δὲ τὸ ν κό πον τῆ ς ἀ γά πης: καὶ μή τε ὁ δοῦ μῆ κος, μή τε τὰ ς κατ̓ οἶ κον ἀ σχολί ας, μή τ̓ ἄ λλο τι τῶ ν ἀ νθρωπί νων ὑ πολογί σασθαι. Οὐ γὰ ρ περὶ μιᾶ ς ἐ κκλησί ας ὁ κί νδυνος, οὐ δὲ δύ ο ἢ τρεῖ ς αἱ τῷ χαλεπῷ τού τῳ χειμῶ νι παραπεσοῦ σαι. σχεδὸ ν γὰ ρ ἀ πὸ τῶ ν ὅ ρων τοῦ̓ Ιλλυρικοῦ μέ χρι Θηβαΐ δος τὸ τῆ ς αἱ ρέ σεως κακὸ ν ἐ πινέ μεται. ἧ ς τὰ πονηρὰ σπέ ρματα πρό τερον μὲ ν ὁ δυσώ νυμος̓́ Αρειος κατεβά λετο, ῥ ιζωθέ ντα δὲ διὰ βά θους ὑ πὸ πολλῶ ν τῶ ν ἐ ν μέ σῳ φιλοπό νως τὴ ν ἀ σέ βειαν γεωργησά ντων, νῦ ν τοὺ ς φθοροποιοὺ ς καρποὺ ς ἐ ξεβλά στησεν. ἀ νατέ τραπται μὲ ν γὰ ρ τὰ τῆ ς εὐ σεβεί ας δό γματα, συγκέ χυνται δὲ ἐ κκλησί ας θεσμοί. φιλαρχί αι δὲ τῶ ν μὴ φοβουμέ νων τὸ ν Κύ ριον ταῖ ς προστασί αις ἐ πιπηδῶ σι: καὶ ἐ κ τοῦ προφανοῦ ς λοιπὸ ν ἆ θλον δυσσεβεί ας ἡ προεδρί α πρό κειται: ὥ στε ὁ τὰ χαλεπώ τερα βλασφημή σας εἰ ς ἐ πισκοπὴ ν λαοῦ προτιμό τερος. οἴ χεται σεμνό της ἱ ερατική: ἐ πιλελοί πασιν οἱ ποιμαί νοντες μετ̓ ἐ πιστή μης ποί μνιον τοῦ Κυρί ου, οἰ κονομί ας πτωχῶ ν εἰ ς ἰ δί ας ἀ πολαύ σεις καὶ δώ ρων διανομὰ ς παραναλισκό ντων ἀ εὶ τῶ ν φιλαρχού ντων. ἠ μαύ ρωται κανό νων ἀ κρί βεια. ἐ ξουσί α τοῦ ἁ μαρτά νειν πολλή: οἱ γὰ ρ διὰ σπουδῆ ς ἀ νθρωπί νης παρελθό ντες ἐ πὶ τὸ ἄ ρχειν ἐ ν αὐ τῷ τού τῳ τῆ ς σπουδῆ ς τὴ ν χά ριν ἀ νταναπληροῦ σι, τῷ πά ντα πρὸ ς ἡ δονὴ ν ἐ νδιδό ναι τοῖ ς ἁ μαρτά νουσιν. ἀ πό λωλε κρῖ μα δί καιον: πᾶ ς τις τῷ θελή ματι τῆ ς καρδί ας αὐ τοῦ πορεύ εται. ἡ πονηρί α ἄ μετρος, οἱ λαοὶ ἀ νουθέ τητοι, οἱ προεστῶ τες ἀ παρρησί αστοι: δοῦ λοι γὰ ρ τῶ ν δεδωκό των τὴ ν χά ριν, οἱ δἰ ἀ νθρώ πων ἑ αυτοῖ ς τὴ ν δυναστεί αν κατακτησά μενοι. ἤ δη δὲ καὶ ὅ πλον τισὶ τοῦ πρὸ ς ἀ λλή λους πολέ μου ἡ ἐ κδί κησις δῆ θεν τῆ ς ὀ ρθοδοξί ας ἐ πινενό ηται, καὶ τὰ ς ἰ δί ας ἔ χθρας ἐ πικρυψά μενοι: ὑ πὲ ρ τῆ ς εὐ σεβεί ας ἐ χθραί νειν κατασχηματί ζονται. ἄ λλοι δέ, τὸ ν ἐ πὶ τοῖ ς αἰ σχί στοις ἐ κκλί νοντες ἔ λεγχον, τοὺ ς λαοὺ ς εἰ ς τὴ ν κατ̓ ἀ λλή λων φιλονεικί αν ἐ κμαί νουσιν, ἵ να τοῖ ς κοινοῖ ς κακοῖ ς τὸ καθ̓ ἑ αυτοὺ ς συσκιά σωσι. Διὸ καὶ ἄ σπονδό ς ἐ στιν ὁ πό λεμος οὗ τος, τῶ ν τὰ πονηρὰ εἰ ργασμέ νων τὴ ν κοινὴ ν εἰ ρή νην, ὡ ς ἀ ποκαλύ πτουσαν αὐ τῶ ν τὰ κρυπτὰ τῆ ς αἰ σχύ νης, ὑ φορωμέ νων. ἐ πὶ τού τοις γελῶ σιν οἱ ἄ πιστοι, σαλεύ ονται οἱ ὀ λιγό πιστοι: ἀ μφί βολος ἡ πί στις, ἄ γνοια κατακέ χυται τῶ ν ψυχῶ ν, διὰ τὸ μιμεῖ σθαι τὴ ν ἀ λή θειαν τοὺ ς δολοῦ ντας τὸ ν λό γον ἐ ν κακουργί ᾳ. σιγᾷ μὲ ν γὰ ρ τὰ τῶ ν εὐ σεβού ντων στό ματα, ἀ νεῖ ται δὲ πᾶ σα βλά σφημος γλῶ σσα. ἐ βεβηλώ θη τὰ ἅ για, φεύ γουσι τοὺ ς εὐ κτηρί ους οἴ κους οἱ ὑ γιαί νοντες τῶ ν λαῶ ν ὡ ς ἀ σεβεί ας διδασκαλεῖ α, κατὰ δὲ τὰ ς ἐ ρημί ας πρὸ ς τὸ ν ἐ ν οὐ ρανοῖ ς Δεσπό την μετὰ στεναγμῶ ν καὶ δακρύ ων τὰ ς χεῖ ρας αἴ ρουσιν. ἔ φθασε γὰ ρ πά ντως καὶ μέ χρις ὑ μῶ ν τὰ γινό μενα ἐ ν ταῖ ς πλεί σταις τῶ ν πό λεων, ὅ τι οἱ λαοὶ σὺ ν γυναιξὶ καὶ παιδί οις καὶ αὐ τοῖ ς τοῖ ς πρεσβύ ταις, πρὸ τῶ ν τειχῶ ν ἐ κχυθέ ντες, ἐ ν τῷ ὑ παί θρῳ τελοῦ σι τὰ ς προσευχά ς, φέ ροντες πά σας τὰ ς ἐ κ τοῦ ἀ έ ρος κακοπαθεί ας σὺ ν πολλῇ τῇ μακροθυμί ᾳ, τὴ ν παρὰ τοῦ Κυρί ου ἀ ντί ληψιν ἀ ναμέ νοντες. Τί ς θρῆ νος τῶ ν συμφορῶ ν τού των ἄ ξιος; ποῖ αι πηγαὶ δακρύ ων κακοῖ ς τοσού τοις ἀ ρκέ σουσιν; ἕ ως οὖ ν ἔ τι δοκοῦ σιν ἑ στά ναι τινέ ς, ἕ ως ἔ τι ἴ χνος τῆ ς παλαιᾶ ς καταστά σεως διασώ ζεται, πρὶ ν τέ λεον ταῖ ς ἐ κκλησί αις ἐ πέ λθῃ τὸ ναυά γιον, ἐ πεί χθητε πρὸ ς ἡ μᾶ ς, ἐ πεί χθητε ἤ δη, ναὶ δεό μεθα, ἀ δελφοὶ γνησιώ τατοι: δό τε χεῖ ρα τοῖ ς εἰ ς γό νυ κλιθεῖ σι. συγκινηθή τω ἐ φ̓ ἡ μῖ ν τὰ ἀ δελφικὰ ὑ μῶ ν σπλά γχνα, προχυθή τω δά κρυα συμπαθεί ας. μὴ περιί δητε τὸ ἥ μισυ τῆ ς οἰ κουμέ νης ὑ πὸ τῆ ς πλά νης καταποθέ ν: μὴ ἀ νά σχησθε ἀ ποσβεσθῆ ναι τὴ ν πί στιν, παῤ οἷ ς πρῶ τον ἐ ξέ λαμψε. Τί οὖ ν ποιή σαντες ἀ ντιλή ψεσθε τῶ ν πραγμά των, καὶ πῶ ς τὸ πρὸ ς τοὺ ς θλιβομέ νους συμπαθὲ ς ἐ πιδεί ξεσθε, οὐ παῤ ἡ μῶ ν πά ντως δεή σει μαθεῖ ν ὑ μᾶ ς, ἀ λλ̓ αὐ τὸ τὸ Πνεῦ μα τὸ ἅ γιον ὑ μῖ ν ὑ ποθή σεται. πλή ν γε ὅ τι τά χους χρεί α πρὸ ς τὸ περισώ σασθαι τοὺ ς περιλειφθέ ντας, καὶ παρουσί ας ἀ δελφῶ ν πλειό νων, ὥ στε πλή ρωμα εἶ ναι συνό δου τοὺ ς ἐ πιδημοῦ ντας, ἵ να μὴ μό νον ἐ κ τῆ ς τῶ ν ἀ ποστειλά ντων σεμνό τητος, ἀ λλὰ καὶ ἐ κ τοῦ οἰ κεί ον ἀ ριθμοῦ τὸ ἀ ξιό πιστον εἰ ς διό ρθωσιν ᾖ, καὶ τὴ ν ἐ ν Νικαί ᾳ γραφεῖ σαν παρὰ τῶ ν πατέ ρων ἡ μῶ ν πί στιν ἀ νανεώ σωνται, καὶ τὴ ν αἵ ρεσιν ἐ κκηρύ ξωσι, καὶ ταῖ ς ἐ κκλησί αις τὰ εἰ ρηνικὰ διαλέ ξονται, τοὺ ς τὰ αὐ τὰ φρονοῦ ντας συνά γοντες εἰ ς ὁ μό νοιαν. τοῦ το γὰ ρ δή που τὸ πά ντων ἐ λεεινό τατον ὅ τι καὶ τὸ δοκοῦ ν ὑ γιαί νειν ἐ φ̓ ἑ αυτὸ ἐ μερί σθη: καὶ περιέ στηκεν ἡ μᾶ ς, ὡ ς ἔ οικε, παραπλή σια πά θη τοῖ ς ποτὲ κατὰ τὴ ν Οὐ εσπασιανοῦ πολιορκί αν τὰ̔ Ιεροσό λυμα περισχοῦ σιν. ἐ κεῖ νοί τε γὰ ρ ὁ μοῦ μὲ ν τῷ ἔ ξωθεν συνεί χοντο πολέ μῳ, ὁ μοῦ δὲ καὶ τῇ ἔ νδοθεν στά σει τῶ ν ὁ μοφύ λων κατανηλί σκοντο. ἡ μῖ ν δὲ πρὸ ς τῷ φανερῷ πολέ μῳ τῶ ν αἱ ρετικῶ ν ἔ τι καὶ ὁ παρὰ τῶ ν δοκού ντων ὀ ρθοδοξεῖ ν ἐ παναστὰ ς πρὸ ς ἔ σχατον ἀ σθενεί ας τὰ ς ἐ κκλησί ας κατή γαγεν. ἐ φ̓ ἅ περ καὶ μά λιστα τῆ ς παῤ ὑ μῶ ν χρῄ ζομεν βοηθεί ας, ὥ στε τοὺ ς τὴ ν ἀ ποστολικὴ ν ὁ μολογοῦ ντας πί στιν, ἃ παρεπενό ησαν σχί σματα διαλύ σαντας, ὑ ποταγῆ ναι τοῦ λοιποῦ τῇ αὐ θεντί ᾳ τῆ ς̓ Εκκλησί ας, ἵ να ἄ ρτιον γέ νηται τὸ σῶ μα τοῦ Χριστοῦ, πᾶ σι τοῖ ς μέ λεσιν εἰ ς ὁ λοκληρί αν ἐ πανελθό ν, καὶ μὴ μό νον τὰ παῤ ἑ τέ ροις μακαρί ζωμεν ἀ γαθά, ὅ περ νῦ ν ποιοῦ μεν, ἀ λλὰ καὶ τὰ ς ἡ μετέ ρας αὐ τῶ ν ἐ πί δωμεν ἐ κκλησί ας τὸ ἀ ρχαῖ ον καύ χημα τῆ ς ὀ ρθοδοξί ας ἀ πολαβού σας. τῷ ὄ ντι γὰ ρ τοῦ ἀ νωτά του μακαρισμοῦ ἄ ξιον τὸ τῇ ὑ μετέ ρᾳ θεοσεβεί ᾳ χαρισθὲ ν παρὰ τοῦ Κυρί ου τὸ μὲ ν κί βδηλον ἀ πὸ τοῦ δοκί μου καὶ καθαροῦ διακρί νειν, τὴ ν δὲ τῶ ν πατέ ρων πί στιν ἄ νευ τινὸ ς ὑ ποστολῆ ς κηρύ σσειν: ἣ ν καὶ ἡ μεῖ ς ἐ δεξά μεθα, καὶ ἐ πέ γνωμεν ἐ κ τῶ ν ἀ ποστολικῶ ν χαρακτή ρων μεμορφωμέ νην, συνθέ μενοι καὶ αὐ τῇ καὶ πᾶ σι τοῖ ς ἐ ν τῷ συνοδικῷ γρά μματι κανονικῶ ς καὶ ἐ νθέ σμως δεδογματισμέ νοις.