Reader

Πά νυ ὡ ρμημέ νος καταλαβεῖ ν τὴ ν Νικό πολιν, μετὰ τὸ δέ ξασθαι τὰ παρὰ τῆ ς ὁ σιό τητό ς σου γρά μματα ἄ ρνησιν ἔ χοντα τῆ ς ἀ φί ξεως, παρεί θην ἀ πὸ τῆ ς ἐ πιθυμί ας καὶ πά σης ὁ μοῦ τῆ ς ἀ σθενεί ας ἀ νεμνή σθην. ἦ λθε δέ μοι εἰ ς ἔ ννοιαν καὶ ἡ τῶ ν κεκληκό των ἀ φοσί ωσις, ὅ τι, παροδικὴ ν πρὸ ς ἡ μᾶ ς ποιησά μενοι τὴ ν κλῆ σιν διὰ τοῦ αἰ δεσιμωτά του ἀ δελφοῦ̔ Ελληνί ου τοῦ ἐ ξισοῦ ντος Ναζιανζό ν, δεύ τερον περὶ τῶ ν αὐ τῶ ν ὑ πομιμνή σκοντα ἢ ὁ δηγοῦ ντα ἡ μᾶ ς οὐ κατηξί ωσαν ἀ ποστεῖ λαι. ἐ πεὶ οὖ ν ὕ ποπτοι αὐ τοῖ ς ἐ σμὲ ν διὰ τὰ ς ἁ μαρτί ας ἡ μῶ ν, ἐ φοβή θημεν μή που τὸ φαιδρὸ ν αὐ τοῖ ς τῆ ς πανηγύ ρεως τῇ παρουσί ᾳ ἡ μῶ ν ἐ πιθολώ σωμεν. μετὰ μὲ ν γὰ ρ τῆ ς σῆ ς μεγαλοφυΐ ας καὶ πρὸ ς τοὺ ς μεγά λους ἀ ποδύ σασθαι πειρασμοὺ ς οὐ κ ὀ κνοῦ μεν, ἄ νευ δὲ σοῦ οὐ δὲ ταῖ ς τυχού σαις θλί ψεσιν ἀ ντιβλέ ψαι αὐ τά ρκως ἔ χομεν. ἐ πεὶ οὖ ν ἐ κκλησιαστικῶ ν ἕ νεκεν γί νεσθαι ἡ μῶ ν ἡ πρὸ ς αὐ τοὺ ς ἔ ντευξις ἔ μελλε, τὸ ν μὲ ν τῆ ς πανηγύ ρεως καιρὸ ν παρελί πομεν, εἰ ς ἡ συχί αν δὲ καὶ ἀ τά ραχον διαγωγὴ ν τὴ ν συντυχί αν ὑ περεθέ μεθα, καὶ προῃ ρή μεθα καταλαβό ντες τὴ ν Νικό πολιν διαλεχθῆ ναι περὶ τῶ ν ταῖ ς ἐ κκλησί αις ἀ ναγκαί ων τῷ θεοφιλεστά τῳ ἐ πισκό πῳ Μελετί ῳ, εἰ μέ λλοι παραιτεῖ σθαι τὴ ν ἐ πὶ Σαμό σατα ὁ δό ν: εἰ δὲ μή, αὐ τῷ συνδραμού μεθα, ἐ ὰ ν παῤ ἀ μφοτέ ρων τοῦ το ἡ μῖ ν κατά δηλον γέ νηται, παρά τε αὐ τοῦ ἐ κεί νου ἀ ντιγρά ψαντος ἡ μῖ ν περὶ τού των̔ ἐ πεστεί λαμεν γά ῤ, καὶ παρὰ τῆ ς σῆ ς θεοσεβεί ας.̓ Επισκό ποις δὲ τοῖ ς ἐ κ τῆ ς δευτέ ρας Καππαδοκί ας συντυγχά νειν ἐ μέ λλομεν: οἵ, ἐ πειδὴ ἑ τέ ρας ὠ νομά σθησαν ἐ παρχί ας, ἐ νό μισαν ἀ θρό ως καὶ ἀ λλοεθνεῖ ς καὶ ἀ λλό φυλοι πρὸ ς ἡ μᾶ ς γεγενῆ σθαι οἳ τοσοῦ τον ἡ μᾶ ς ἠ γνό ησαν, ὅ σον οἱ μηδὲ τὴ ν ἀ ρχὴ ν πεπειραμέ νοι, μηδὲ εἰ ς λό γους ποτὲ ἀ φικό μενοι. προσεδοκᾶ το δὲ καὶ ἑ τέ ρα συντυχί α τοῦ αἰ δεσιμωτά του ἐ πισκό που Εὐ σταθί ου, ἡ καὶ γενομέ νη ἡ μῖ ν. διὰ γὰ ρ τὸ παρὰ πολλῶ ν καταβοᾶ σθαι αὐ τὸ ν ὡ ς περὶ τὴ ν πί στιν παραχαρά σσοντά τι, ἀ φικό μεθα αὐ τῷ εἰ ς λό γους, καὶ εὕ ρομεν σὺ ν Θεῷ πρὸ ς πᾶ σαν ὀ ρθό τητα εὐ γνωμό νως ἀ κολουθοῦ ντα. τὰ δὲ τῶ ν ἐ πισκό πων γρά μματα παρὰ τὴ ν αἰ τί αν αὐ τῶ ν ἐ κεί νων οὐ κ ἐ κομί σθη τῇ τιμιό τητί σου, οὓ ς ἐ χρῆ ν τὰ παῤ ἡ μῶ ν διαπέ μψασθαι: ἀ λλὰ καὶ ἐ μὲ παρῆ λθε, τῇ συνεχεί ᾳ τῶ ν φροντί δων ἐ κκρουσθέ ντα τῆ ς μνή μης. Τὸ ν δ̓ ἀ δελφὸ ν Γρηγό ριον κἀ γὼ ἠ βουλό μην οἰ κονομεῖ ν ἐ κκλησί αν τῇ αὐ τοῦ φύ σει σύ μμετρον. αὕ τη δὲ ἦ ν πᾶ σα εἰ ς ἓ ν συναχθεῖ σα ἡ ὑ φ̓ ἡ λί ῳ. ἐ πειδὴ δὲ τοῦ το ἀ δύ νατον, ἔ στω ἐ πί σκοπος, μὴ ἐ κ τοῦ τό που σεμνυνό μενος, ἀ λλὰ τὸ ν τό πον σεμνύ νων ἀ φ̓ ἑ αυτοῦ. ὄ ντως γὰ ρ μεγά λου ἐ στὶ ν οὐ τοῖ ς μεγά λοις μό νον ἀ ρκεῖ ν, ἀ λλὰ καὶ τὰ μικρὰ μεγά λα ποιεῖ ν τῇ ἑ αυτοῦ δυνά μει. Τί δὲ δεῖ ποιῆ σαι τῷ Παλματί ῳ, μετὰ τοσαύ τας παρακλή σεις τῶ ν ἀ δελφῶ ν ἔ τι ὑ πηρετοῦ ντι τῷ Μαξί μῳ πρὸ ς τοὺ ς διωγμού ς; ἀ λλ̓ ὅ μως οὐ δὲ νῦ ν ὀ κνοῦ σιν ἐ πιστεῖ λαι: παραγενέ σθαι γὰ ρ καὶ ὑ πὸ ἀ σθενεί ας σώ ματος καὶ ὑ πὸ ἀ σχολιῶ ν οἰ κειακῶ ν οὐ κ ἐ πιτρέ πονται. Γί νωσκε μέ ντοι, θεοφιλέ στατε πά τερ, ὅ τι πά νυ χρῄ ζει τῆ ς παρουσί ας σου τὰ ἡ μέ τερα, καὶ ἀ νά γκη σε τὸ τί μιον γῆ ρας ἔ τι ἅ παξ κινῆ σαι, ὑ πὲ ρ τοῦ στῆ σαι περιφερομέ νην λοιπὸ ν καὶ ἐ γγὺ ς πτώ ματος οὖ σαν τὴ ν Καππαδοκί αν.