Reader

Idas: Astacus: ThyrsisIntactam Crocalen​ puer Astacus et puer Idas, Idas lanigeri dominus gregis, Astacus horti, dilexere diu, formosus uterque nec imparvoce sonans. hi cum terras gravis ureret aestas, ad gelidos fontes et easdem forte sub umbras​ conveniunt dulcique simul contendere cantupignoribusque parant: placet, hic ne​ vellera septem, ille sui victus ne messem vindicet horti; et magnum certamen erat sub iudice Thyrsi. adfuit omne genus pecudum, genus omne ferarumet quodcumque​ vagis altum​ ferit aera pennis. convenit umbrosa quicumque sub ilice lentaspascit oves, Faunusque pater Satyrique bicornes; adfuerunt sicco Dryades pede, Naides udo, et tenuere suos properantia flumina cursus; desistunt tremulis incurrere frondibus Eurialtaque per totos fecere silentia montes: omnia cessabant, neglectaque pascua tauricalcabant, illis etiam certantibus ausa estdaedala nectareos apis intermittere flores. iamque sub annosa medius consederat umbraThyrsis et' o pueri me iudice pignora' dixit' irrita sint moneo: satis hoc mercedis habeto,​ si laudem victor, si fert opprobria victus. et nunc alternos magis ut distinguere cantuspossitis, ter quisque manus iactate micantes.' nec mora: decernunt digitis, prior incipit Idas. I. me Silvanus amat, dociles mihi donat avenaset mea frondenti circumdat tempora taeda. ille etiam parvo dixit mihi non leve carmen:' iam levis obliqua crescit​ tibi fistula canna.' A. at​ mihi Flora comas pallenti​ gramine pingit​ et matura mihi Pomona sub arbore ludit.​' accipe' dixerunt Nymphae' puer, accipe fontes: iam potes irriguos nutrire canalibus hortos.' I. me docet ipsa Pales cultum gregis, ut niger albaeterga maritus ovis nascenti mutet in agna, quae neque diversi speciem servare parentispossit et ambiguo testetur utrumque colore. A. non minus arte mea mutabilis induit arbosignotas frondes et non gentilia​ poma: ars mea nunc malo pira temperat et modo cogitinsita praecoquibus subrepere persica prunis. I. me teneras salices iuvat aut oleastra putareet gregibus portare novis, ut carpere frondescondiscant primoque recidere gramina morsu, ne depulsa vagas​ quaerat fetura parentes. A. at​ mihi cum fulvis​ radicibus arida​ telluspangitur,​ irriguo perfunditur area fonteet satiatur aqua, sucos ne forte prioreslanguida mutata quaerant plantaria terra. I. o si quis Crocalen deus afferat! hunc ego terris, hunc ego sideribus solum regnare fatebor; secernamque​ nemus dicamque:' sub arbore numenhac erit;​ ite procul— sacer est locus— ite profani.' A. urimur in Crocalen: si quis mea vota deorumaudiat, huic soli, virides qua gemmeus undasfons agit et tremulo percurrit lilia rivo, inter pampineas ponetur faginus ulmos. I. ne contemne casas et pastoralia tecta: rusticus est, fateor, sed non et barbarus Idas. saepe vaporato mihi cespite palpitat agnus, saepe cadit festis devota Parilibus​ agna. A. non quoque pomiferi laribus consuevimus hortimittere primitias et fingere​ liba Priapo, rorantesque favos damus et liquentia mella; nec fore​ grata minus, quam si caper imbuat aras. I. mille sub uberibus balantes pascimus agnas, totque Tarentinae praestant mihi vellera matres; per totum niveus premitur mihi caseus annum: si venias, Crocale, totus tibi serviet hornus.​ A. qui numerare velit quam multa sub arbore nostrapoma legam, tenues citius numerabit harenas. semper holus metimus, nec bruma nec impedit aestas: si venias, Crocale, totus tibi serviet hortus. I. quamvis siccus ager languentes excoquat herbas, sume tamen calathos nutanti lacte coactos: vellera tunc dabimus, cum primum tempus apricumsurget et a tepidis fiet tonsura Kalendis. A. at nos, quos etiam praetorrida munerat aestas, mille renidenti dabimus tibi cortice Chias, castaneasque nuces totidem, cum sole Decembrimaturis nucibus virides rumpentur echinni. I. num, precor, informis videor tibi? num gravis annis? decipiorque miser, quotiens mollissima tangoora manu primique sequor vestigia florisnescius et gracili digitos lanugine fallo? A. fontibus in liquidis quotiens me conspicor, ipseadmiror totiens. etenim sic flore iuventaeinduimur vultus, ut in arbore saepe notavicerea sub tenui lucere cydonia lana. I. carmina poscit amor, nec fistula cedit amori. sed fugit ecce dies revocatque crepuscula vesper. hinc tu, Daphni, greges, illinc agat Alphesiboeus. A. iam resonant frondes, iam cantibus obstrepit arbos: i procul,​ o Doryla, plenumque​ reclude canalem,​ et sine iam dudum sitientes irriget hortos.— vix ea finierant, senior cum talia Thyrsis:' este pares et ob hoc concordes vivite; nam voset decor et cantus et amor sociavit et aetas.'