Reader

Meliboeus: Corydon: AmyntasM. Quid tacitus, Corydon, vultuque subinde minaciquidve sub hac platano, quam garrulus adstrepit umor, insueta​ statione sedes? iuvat algida​ forsanripa levatque diem vicini spiritus amnis? C. carmina iam dudum, non quae nemorale resultent, volvimus, o Meliboee; sed haec, quibus aurea possintsaecula cantari, quibus et deus ipse canatur, qui populos urbesque​ regit pacemque togatam. M. dulce quidem resonas, nec te diversus Apollodespicit, o iuvenis, sed magnae numina Romaenon ita cantari debent, ut ovile Menalcae. C. quicquid id est, silvestre licet videatur acutisauribus et nostro tantum memorabile pago;​ nunc​ mea rusticitas, si non valet arte politacarminis, at certe valeat pietate probari. rupe sub hac eadem, quam proxima pinus obumbrat, haec eadem nobis frater meditatur Amyntas, quem vicina meis natalibus admovet aetas. M. iam puerum calamos et odorae vincula ceraeiungere non cohibes, levibus quem saepe cicutisludere conantem vetuisti fronte paterna? dicentem, Corydon, te non semel ista notavi:' frange, puer, calamos et inanes desere Musas; i, potius glandes rubicundaque collige corna, duc ad mulctra greges et lac venale per urbemnon tacitus porta. quid enim tibi fistula reddet, quo tutere famem? certe mea carmina nemopraeter ab his scopulis ventosa remurmurat echo.' C. haec ego, confiteor, dixi, Meliboee, sed olim: non eadem nobis sunt tempora, non deus idem. spes magis arridet: certe ne fraga rubosquecolligerem viridique famem solarer hibisco, tu facis et tua nos alit indulgentia farre; tu nostras miseratus opes docilemque iuventamhiberna prohibes ieiunia solvere fago. ecce nihil querulum per te, Meliboee, sonamus; per te secura saturi recubamus in umbraet fruimur silvis Amaryllidos, ultima nuperlitora​ a terrarum, nisi tu, Meliboee, fuisses, ultima​ b visuri trucibusque obnoxia Maurispascua Geryonis, liquidis ubi cursibus ingensdicitur occiduas impellere Baetis harenas. scilicet extremo nunc vilis in orbe iacerem, a dolor! et pecudes inter conductus Iberasirrita septena modularer sibilia canna; nec quisquam nostras inter dumeta Camenasrespiceret; non ipse daret mihi forsitan aurem, ipse deus vacuam, longeque sonantia votascilicet extremo non exaudiret in orbe. sed nisi forte tuas melior sonus advocat aureset nostris aliena magis tibi carmina rident, vis, hodierna tua subigatur pagina lima? nam tibi non tantum venturos dicere nimbos​ agricolis qualemque ferat sol aureus ortumattribuere dei, sed dulcia carmina saepeconcinis, et modo te Baccheis Musa corymbismunerat et lauro modo pulcher obumbrat Apollo. quod si tu faveas trepido mihi, forsitan illosexperiar calamos, here quos mihi doctus Iollasdonavit dixitque:' truces haec fistula taurosconciliat: nostroque sonat dulcissima Fauno. Tityrus hanc habuit, cecinit qui primus in istismontibus Hyblaea modulabile carmen​ avena.' M. magna petis, Corydon, si Tityrus esse laboras. ille fuit vates sacer et qui posset avenapraesonuisse chelyn, blandae cui saepe canentiallusere ferae, cui substitit advena quercus. quem modo cantantem rutilo spargebat acanthoNais et implicitos comebat pectine crines. C. est— fateor, Meliboee,— deus: sed nec mihi Phoebusforsitan abnuerit; tu tantum commodus audi: scimus enim, quam te non aspernetur Apollo. M. incipe, nam faveo; sed prospice, ne tibi fortetinnula tam fragili respiret fistula buxo, quam resonare solet, si quando laudat Alexin. hos potius,​ magis hos calamos​ sectare: canalesexprime​ qui dignas cecinerunt consule silvas. incipe, ne dubita. venit en et frater Amyntas: cantibus iste tuis alterno succinet ore. ducite,​ nec mora sit, vicibusque reducite carmen; tuque prior, Corydon, tu proximus ibis, Amynta. C. ab Iove principium, si quis canit​ aethera, sumat, si quis Atlantiaci pondus molitur Olympi: at mihi, qui nostras praesenti numine terrasperpetuamque regit iuvenili robore pacem, laetus et augusto felix arrideat ore. A. me quoque facundo comitatus Apolline Caesarrespiciat, montes neu dedignetur adire, quos et Phoebus amat, quos Iuppiter ipse tuetur: in quibus Augustos visuraque​ saepe triumphoslaurus fructificat vicinaque nascitur arbos. C. ipse polos etiam qui temperat igne geluque, Iuppiter ipse parens, cui tu iam proximus ipse,​ Caesar, abes,​ posito paulisper fulmine saepeCresia rura petit viridique reclinis in antrocarmina Dictaeis audit Curetica silvis. A. adspicis, ut virides audito Caesare silvaeconticeant? memini, quamvis urgente procellasic nemus immotis subito requiescere ramis, et dixi:' deus hinc, certe deus expulit euros.' nec mora; Parrhasiae​ sonuerunt​ sibila cannae. C. adspicis, ut teneros subitus vigor excitet agnos? utque superfuso magis ubera lacte graventuret nuper tonsis exundent vellera fetis? hoc ego iam, memini, semel hac in valle notaviet venisse Palen pecoris dixisse magistros. A. scilicet omnis eum tellus, gens omnis adorat, diligiturque deis, quem sic taciturna verenturarbuta, cuius iners audito nomine tellusincaluit floremque dedit; cui silva vocatodensat odore comas, stupefacta regerminat arbos. C. illius ut primum senserunt numina terrae, coepit et uberior sulcis fallentibus olimluxuriare seges tandemque legumina plenisvix resonant siliquis; nec praefocata malignummessis habet lolium nec inertibus albet avenis. A. iam neque damnatos metuit iactare ligonesfossor et invento, si fors dedit, utitur auro; nec timet, ut nuper, dum iugera versat arator, ne sonet offenso contraria vomere massa, iamque palam presso magis et magis instat aratro. C. ille dat, ut primas Cereri dare cultor aristaspossit et intacto Bromium perfundere vino, ut nudus ruptas saliat​ calcator in uvasutque bono plaudat paganica turba magistro, qui facit egregios ad pervia compita ludos. A. ille meis pacem dat montibus: ecce per illum, seu cantare iuvat seu ter pede lenta feriregramina,​ nullus obest: licet et cantare choreiset cantus viridante licet mihi condere libro, turbida nec calamos iam surdant classica nostros. C. numine Caesareo securior ipse Lycaeus​ Pan recolit silvas et amoena Faunus in umbrasecurus recubat placidoque​ in fonte lavaturNais et humanum non calcatura cruoremper iuga siccato velox pede currit Oreas. A. di, precor, hunc iuvenem, quem vos( neque fallor) ab ipsoaethere misistis, post longa reducite vitaetempora vel potius mortale resolvite pensumet date perpetuo caelestia fila metallo: sit deus et nolit pensare palatia caelo! C. tu quoque mutata​ seu Iuppiter ipse figura, Caesar, ades seu quis superum sub imagine falsamortalique lates( es enim​ deus): hunc, precor, orbem, hos, precor, aeternus populos rege! sit tibi caelivilis amor coeptamque, pater, ne desere pacem! M. rustica credebam nemorales carmina vobisconcessisse deos et obesis auribus apta; verum, quae paribus modo concinuistis avenis, tam liquidum, tam dulce cadunt,​ ut non ego malim, quod Paeligna solent​ examina lambere nectar. C. o mihi​ quae tereti​ decurrunt carmina versutunc, Meliboee, sonent si quando montibus istisdicar habere Larem, si quando nostra viderepascua contingat!​ vellit nam saepius aureminvida paupertas et dicit:' ovilia cura!' at tu, si qua tamen non aspernanda putabis, fer, Meliboee, deo mea carmina: nam tibi fas estsacra Palatini penetralia visere Phoebi. tum mihi talis eris, qualis qui dulce sonantemTityron e silvis dominam deduxit in urbemostenditque deos​ et' spreto' dixit' ovili, Tityre, rura prius, sed post cantabimus arma.' A. respiciat nostros utinam fortuna laborespulchrior et meritae faveat deus ipse iuventae! nos tamen interea tenerum mactabimus haedumet pariter subitae peragemus fercula cenae. M. nunc ad flumen oves deducite: iam fremit​ aestas,​ iam sol contractas pedibus magis admovet umbras.