Reader

Meliboeus: Corydon: AmyntasForte Micon senior Canthusque, Miconis alumnus, torrentem patula vitabant ilice solem, cum iuveni senior praecepta daturus alumnotalia verba refert tremulis titubantia labris:' quas errare vides inter dumeta capellascanaque​ lascivo concidere gramina​ morsu, Canthe puer, quos ecce greges a monte remotoscernis in aprico decerpere gramina campo, hos tibi do senior iuveni pater: ipse tuendosaccipe. iam certe potes insudare labori, iam pro me gnavam potes exercere iuventam. adspicis ut nobis aetas iam mille querellasafferat et baculum premat inclinata senectus? sed qua lege regas et amantes lustra capellaset melius pratis errantes mollibus agnas, percipe. vere novo, cum iam tinnire volucresincipient nidosque reversa lutabit hirundo, protinus hiberno pecus omne movebis ovili. tunc etenim melior vernanti germine silvapullat et aestivas reparabilis incohat umbras, tunc florent saltus​ viridisque renascitur annus, tunc Venus et calidi scintillat fervor amorislascivumque pecus salientes accipit hircos. sed non ante greges in pascua mitte reclusos, quam fuerit placata Pales. tum cespite vivopone focum geniumque loci Faunumque Laresquesalso farre voca; tepidos tunc hostia cultrosimbuat: hac etiam, dum vivit, ovilia lustra. nec mora, tunc campos ovibus, dumeta capellisorto sole dabis, simul hunc transcendere montemcoeperit ac primae spatium tepefecerit horae. at si forte vaces, dum matutina relaxat​ frigora sol, tumidis spumantia​ mulctra papillisimplebit​ quod mane fluet; rursusque premeturmane quod occiduae mulsura redegerit horae. parce tamen fetis: ne sint compendia tanti, destruat ut niveos venalis caseus agnos; nam tibi praecipuo fetura coletur​ amore. te quoque non pudeat, cum serus ovilia vises, si qua iacebit ovis partu resoluta recenti, hanc umeris portare tuis natosque tepenti​ ferre sinu tremulos et nondum stare paratos. nec tu longinquas procul a praesepibus herbasnec nimis amotae sectabere pabula silvae, dum peragit vernum Iovis inconstantia tempus. veris enim dubitanda fides: modo fronte serenablandius arrisit, modo cum caligine nimbosintulit et miseras torrentibus abstulit agnas. at cum longa dies sitientes​ afferet aestusnec fuerit variante deo mutabile caelum, iam silvis committe greges, iam longius herbasquaere; sed ante diem pecus exeat: umida dulcesefficit aura cibos, quotiens fugientibus eurisfrigida nocturno tanguntur​ pascua roreet matutinae lucent in gramine guttae. at simul argutae nemus increpuere cicadae, ad fontem compelle greges; nec protinus herbaset campos permitte sequi, sed​ protegat illosinterea veteres quae porrigit aesculus umbras. verum ubi declini​ iam nona​ tepescere soleincipiet seraeque† videbitur hora merendae,​ rursus pasce greges et opacos desere lucos. nec prius aestivo pecus includatur ovili, quam levibus nidis somnos captare volucriscogitet et tremulo queribunda fritinniat ore.​ cum iam tempus erit maturas​ demere lanas, sucida iam tereti constringere vellera iunco, hircorumque iubas et olentes caedere barbas, ante tamen secerne pecus gregibusque notatisconsimiles include comis, ne longa minutis, mollia ne duris coeant, ne candida fuscis. sed tibi cum vacuas posito velamine costasdenudavit ovis, circumspice, ne sit acutaforpice​ laesa cutis, tacitum ne pustula​ virustexerit occulto sub vulnere: quae nisi ferrorumpitur, a! miserum fragili rubigine corpusarrodet sanies et putria contrahet ossa. providus( hoc moneo) viventia sulphura tecumet scillae caput et virosa bitumina portes, vulneribus laturus opem; nec Brutia desitpix tibi:​ tu liquido picis unguine terga memento, si sint rasa,​ linas. vivi​ quoque pondera melle​ argenti​ coquito lentumque bitumen aheno, impressurus ovi tua nomina; nam tibi litesauferet ingentes lectus possessor in armo. nunc etiam, dum siccus ager, dum fervida tellus, dum rimosa palus et multo torrida limoaestuat et fragiles nimium sol pulverat herbas, lurida conveniet succendere galbana septiset tua cervino lustrare mapalia fumo. obfuit​ ille malis odor anguibus: ipse videbisserpentum cecidisse minas: non stringere dentesulla potest uncos, sed inani debilis oremarcet et obtuso iacet exarmata veneno. nunc age vicinae circumspice tempora brumaequa ratione geras. aperit cum vinea sepeset portat lectas securus circitor​ uvas, incipe falce nemus vivasque recidere frondes. nunc opus est teneras summatim stringere virgas, nunc hiemi servare comas, dum permanet umor, dum viret et tremulas non excutit Africus umbras. has tibi conveniet tepidis fenilibus olimpromere, cum pecudes extremus clauserit annus. hac​ tibi nitendum est, labor hic in tempore noster, gnavaque sedulitas redit et pastoria virtus. ne pigeat ramos siccis miscere recenteset sucos adhibere novos, ne torrida​ nimbisinstet hiemps nimioque gelu nivibusque coactisincursare vetet​ nemus et constringere frondes; tu tamen aut leves hederas aut molle salictumvalle premes media. sitis est pensanda tuorum, Canthe,​ gregum viridante cibo: nihil aridus illis, ingenti positus quamvis strue, prosit acervus, virgea si desint liquido turgentia sucoet quibus est aliquid plenae vitale medullae. praecipue gelidum stipula cum fronde caducasterne solum, ne forte rigor penetrabile corpusurat et interno vastet pecuaria morbo. plura quidem meminisse velim, nam plura supersunt. sed iam sera dies cadit et iam sole fugatofrigidus aestivas impellit Noctifer horas.'