Reader

Omnia qui magni dispexit lumina mundi, qui stellarum ortus comperit atque obitus, flammeus ut rapidi solis nitor obscuretur, ut cedant certis sidera temporibus, ut Triviam furtim sub Latmia saxa relegansdulcis amor gyro devocet aerio, idem me ille Conon caelesti in lumine vidite Bereniceo vertice caesariemfulgentem clare, quam cunctis illa deorumlevia protendens bracchia pollicita est, qua rex tempestate novo auctus hymenaeovastatum finis iuerat Assyrios, dulcia nocturnae portans vestigia rixaequam de virgineis gesserat exuviis. estne novis nuptis odio Venus, atque parentumfrustrantur falsis gaudia lacrimulisubertim thalami quas intra limina fundunt? non, ita me divi vera gemunt, iuerint. id mea me multis docuit regina querelisinvisente novo proelia torva viro. at tu non orbum luxti deserta cubile, sed fratris cari flebile discidium? quam penitus maestas exedit cura medullas! ut tibi tunc toto pectore sollicitaesensibus ereptis mens excidit! at te ego certecognoram a parva virgine magnanimam. anne bonum oblita es facinus, quo regium adepta esconiugium, quod non fortior ausit alis? sed tum maesta virum mittens quae verba locuta es! Iuppiter, ut tristi lumina saepe manu! quis te mutavit tantus deus? an quod amantesnon longe a caro corpore abesse volunt? atque ibi me cunctis pro dulci coniuge divisnon sine taurino sanguine pollicita es, si reditum tetulisset. is haud in tempore longocaptam Asiam Aegypti finibus addiderat. quis ego pro factis caelesti reddita coetupristina vota novo munere dissolvo. invita, o regina, tuo de vertice cessi, invita: adiuro teque tuumque caput: digna ferat quod si quis inaniter adiurarit: sed qui se ferro postulet esse parem? ille quoque eversus mons est quem maximum in orisprogenies Thiae clara supervehitur, cum Medi peperere novum mare, cumque inventusper medium classi barbara navit Athon. quid facient crines, cum ferro talia cedant? Iuppiter, ut Chalybon omne genus pereat, et qui principio sub terra quaerere venasinstitit ac ferri fingere duritiem! abiunctae paulo ante comae mea fata sororeslugebant, cum se Memnonis Aethiopisunigena impellens nutantibus aera pennisobtulit Arsinoes elocridicos ales equus, isque per aetherias me tollens avolat umbraset Veneris casto conlocat in gremio. ipsa suum Zephyritis eo famulum legarat, Graia Canopiis incola litoribus, hi dii ven ibi vario ne solum in lumine caeliex Ariadneis aurea temporibusfixa corona foret, sed nos quoque fulgeremusdevotae flavi verticis exuviae, uvidulam a fletu cedentem ad temple deum mesidus in antiquis diva novum posuit: Virginis et saevi contingens namque Leonislumina, Callisto iuncta Lycaoniae, vertor in occasum, tardum dux ante Booten, qui vix sero alto mergitur Oceano. sed quamquam me nocte premunt vestigia divum, lux autem canae Tethyi restituit,( pace tua fari hic liceat, Rhamnusia virgo: namque ego non ullo vera timore tegam, nec si me infestis discerpent sidera dictis, condita quin veri pectoris evoluam) non his tam laetor rebus quam me afore semperafore me a dominae vertice discrucior, quicum ego, dum virgo quondam fuit, omnibus expersunguentis, una milia multa bibi. nunc vos optato quom iunxit lumine taeda, non prius unanimis corpora coniugibustradite nudantes reiecta veste papillas, quam iucunda mihi munera libet onyx, vester onyx, casto colitis quae iura cubili. sed quae se impuro dedit adulterio, illius ah mala dona levis bibat irrita pulvis: namque ego ab indignis praemia nulla peto. sed magis, o nuptae, semper concordia vestras, semper amor sedes incolat adsiduus. tu vero, regina, tuens cum sidera divamplacabis festis luminibus Venerem, unguinis expertem non siris esse tuam me, sed potius largis adfice muneribus. sidera cur retinent? utinam coma regia fiamproximus Hydrochoi fulgeret Oarion.