⋯
Original: Pg Scrape Grc
Commentarii in Ecclesiasten 5. 1 51, lab ῥήματα ἐκκλησιαστοῦ υἱοῦ Δαυὶδ βασιλέως̓ Ισραὴλ ἐν̓ Ιερουσαλήμ. ὁ Σολομὼν ου τος ὁ ἐκκλησιάζων καὶ τοιαῦτα λέγων, α ἁρ μόζει ἐκκλησίᾳ εἰπεῖν, τοῦ" Δαυὶδ υἱός" ἐστιν. γέγονε δὲ μετὰ τὸν Σαούλ, ου ἡ βασιλεία διεβλήθη καὶ περιεγράφη. τοῦ" βασιλέως" τούτου τοῦ" Δαυὶδ υἱός" ἐστιν ὁ Σολομὼν κατὰ ἀμφοτέρους τοὺς τρόπους. διττῶς γὰρ" υἱοί" τινές εἰσίν τινων," κατὰ σάρκα" καὶ διαδοχὴν καὶ κατὰ παίδευ σιν. Παῦλος γοῦν λέγων ο τι" διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγέννησα ὑμᾶς", “πατήρ εἰμι ὑμῶν”," κα ν γὰρ μυρίους ευ̣ χητε παιδαγω γούς, ἀλλ' οὐ πολλοὺς πατέρας· διὰ γὰρ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα". ὁ Δαυὶδ ου ν ἀμφοτέρως πατήρ η ν τοῦ Σολομῶνος· καὶ" κατὰ σάρκα"– ἐξ αὐτοῦ γὰρ ευ̣ σκεν τὴν διαδοχήν," Δαυὶδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Σολομών"–, ἀλλὰ καὶ κατὰ παίδευσιν η ν αὐτοῦ πατήρ·" σοφὸς" γάρ, εἰ καί τις υ̣ λλος, καὶ αὐτὸ τοῦτο θεόσοφος ην ὁ Δαυίδ. λέγει γοῦν·" τὰ αδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι." καὶ ειυ̣ τις λέγοι· “θρασύτερον ἁπάντων λ̣ έ̣ γ̣ ει ἑαυτὸν ἐπαινῶν, οὐ π̣ άν τως ἐστὶν τοιοῦτος”, ἀκούω ο τι καὶ ὁ θεὸς λέγει·" ευ ρον Δαυὶδ τὸν τοῦ̓ Ιεσσαὶ αυ̣ νδρα κατὰ τὴν καρδίαν̣ μου, ος ποιήσει πάντα τὰ θελήματά μου". ὁ π̣ ο̣ ιητ̣ ὴς δὲ" τῶν θελημά των" τοῦ θεοῦ οι ον" π̣ ασῶ̣ ν" τῶν ἀρετῶν" σοφός", εἰ καί τις αυ̣ λλος. αὐτῷ ὁ θεὸς" τὰ αυ̣ δηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σο φίας" αὐτοῦ πεφανέρωκεν. γέγονεν δὲ κ̣ α̣ ὶ̣ Σολομὼν" σοφός", εἰ καί τις αλλος. γέγονεν αρα ἐκ σοφοῦ" σοφὸς" ωσπερ καὶ αυ̣ νθρωπος ἐξ ἀνθρώπου. κ̣ αὶ κατὰ τοὺς δύο τοίνυν τρόπους τῆς γενέσεως" υἱὸς" η ν ὁ Σολομὼν τοῦ" Δαυίδ". ευ̣ στιν δὲ μάλιστα, ἐν οι ς ἐκκλησιάζει, προηγουμένως τοῦ" Δαυὶδ υἱός", οὐ τοσοῦτον διὰ τὸ" κατὰ σάρκα", ο σον διὰ τὸ κατὰ τὴν παίδευσιν. οἱ γὰρ" υἱεῖς" τῶν σοφῶν καὶ αὐτοὶ οντες σοφοὶ γεννῶσιν αυ̣ λλους. οὐ πάντως δὲ ὁ" κατὰ σάρκα" τινὸς ων" υἱὸς" γίνεται καὶ αὐτὸς πατήρ. πολλοὶ γοῦν" υἱοὶ" γενόμενοι οὐκ ἀπεδείχθησαν πατέρες. οἱ δὲ" κατὰ πνεῦμα"" υἱοὶ" καὶ αὐτοὶ γίνονται πατέρες. α λέγει ου ν," ῥήματα τοῦ ἐκκλησιαστοῦ" Σολομῶνός εἰσιν· κατὰ γὰρ διαφόρους ἐπινοίας ὁ Σολομὼν ευ̣ χει τὰς ὀνομασίας." ἐκκλησιαστὴς" μέν, ο τε τοιαῦτα λέγει, α ἁρμόζει ἐκ κλησίᾳ τουτέστιν πλήθει· οὐδὲν δὲ ε τερόν ἐστιν ἐκκλησία η πλῆθος. κατὰ τοῦτο τὸ σημαινόμενον καὶ ὁ θεὸς λέγει τῷ Μωϋσῇ," ἐκκλησίασον τὸν λαὸν πρός με", καὶ̓ Ιησοῦς το̣ ίν̣ υν, ο ταν λέγῃ" τὰς παραβολὰς"" τοῖς ευ̣ ξω". ο τε οὐκ ἐκκλησιάζει, τότε" κατ' ἰδίαν τοῖς ἰδίοις" λαλεῖ καὶ λέ γει" τὸ μυστήριον" τοῦτο ἐμοὶ καὶ τοῖς ἐ̣ μο̣ ῦ̣. ῃ δὲ ου ν ἐνταῦθα" ἐκκλησιαστής" ἐστιν– τὰ γὰρ μαθήματα σχεδὸν πάντα τ̣ αῦτα̣, α̣ δι' ο λου τοῦ βιβλίου αὐτοῦ λέγει, πτωχοῖς" τὴν διάνοιαν λέγει–, λέγει τὰ" πρόσκαιρα" καὶ" μάταια" τετηφότας καὶ μεγάλα αὐτὰ νομίζοντας ει ναι καὶ περιμάχη̣ τα. ἐν μὲν τ̣ αῖς παροιμίαις– πρῶτον δὲ βιβλίον 1– 2· τά ξει τοῦτο τοῦ προκειμένου– ἠθικῶν μ̣ αθημάτων ἐστὶν διδά σκαλος. καὶ ἐπεὶ τὰ ἐξ ἑτοίμου νοήματα ταχὺ καταφρονεῖ ται, μετ' ἐπικρύψεως παροιμιωδῶς αὐτὰ λέγει. λέγει γοῦν· 6" αιυ̣ σθησις δὲ ἀγαθὴ πᾶσιν τοῖς ποιοῦσιν αὐτήν" καὶ" ἀρχὴ σοφίας φόβος κυρίου"," ἀκούσατε παῖδες παιδείαν πατρός". αἱ παροιμίαι ου ν ἠθικά ἐστ̣ ι̣ ν̣. ἐν δὲ τῷ ᾳυ̣ σματι τῶν ᾀσμάτων τὰ ὑπὲρ τὰ φυσικά, τὰ ὑπερ κόσμια τὰ ἀνάγοντα εἰς τὰ ὑπερκός μια καὶ ὑπερουράνια λέγει. καὶ διὰ τοῦτο ἐκεῖ οὐδὲν πρόσκειται τὸ δεικνύον αὐτὸν ανθρωπον· οὐκ ειρηται" υἱὸς Δαυὶδ τοῦ βασιλέως τοῦ̓ Ισραὴλ ἐν̓ Ιερουσαλήμ"; ὑπερκόσμιος γάρ ἐστιν ἡ λεγομένη παίδευσις ἐν τῷ ᾳυ̣ σματι τῶν ᾀσμάτων. ἐπερ· οὐκ