Reader

CAPUT XIV. De impositione manuum.

Post tractatum poenitentiae, sequitur de manuum impositione; quod« consolamentum» vocant: quam haeretici manuum impositionem contra Dominica praecepta et apostolorum instituta agere invicem usurpant. Quomodo, et a quibus personis fiat, et quid de eo sentiant primum est dicendum. Modus« consolamenti» talis est: Ille, qui dicitur praepositus, vel episcopus, vel diaconus nominatus est rector aliorum haereticorum sibi subjectorum. Et quando volunt facere« consolamentum» alicui viro, vel mulieri, ille qui« major» et ordinatus dicitur, ablutis manibus, et omnes similiter illi qui adesse volunt, lotis manibus, librum Evangeliorum in manibus suis tenens, eum vel eos, qui ad recipiendum« consolamentum» conveniunt, admonet ut in eo« consolamento» omnem suam fidem, et spem salutis animarum suarum in Deo et in illo« consolamento» ponant. Et sic super capita eorum libro posito, Orationem Dominicam septies dicunt; et deinde beati Joannis Evangelium, ab« In principio» incipientes, usque ad hunc locum Evangelii quod dicit,« Gratia et veritas per Jesum Christum facta est,» omnibus audientibus, dicit. Et sic finitur illud« consolamentum.»

A quibus personis fit, dicamus. Scilicet ab illis, qui inter eos« ordinati» dicuntur. Si ipsi defuerint, ab illis qui« consolati» dicuntur suppletur; et, si viri non adsint, mulieres tantum infirmis faciunt.

Quid de eo sentiant, dicamus. In illo enim generaliter omnes salvandi fidem suam et spem habent; et omnium remissionem suorum peccatorum, et emundationem suorum delictorum, absque satisfactione aliqua, in eo se consequi credunt, si statim morte deficiunt. Et non solum veniam de venialibus peccatis, quae commiserunt, sed et de criminalibus perpetratis dari in eo sibi a Deo credunt. Dicunt etiam, quod nemo magnus vel parvus, vir, sive mulier, nisi illud« consolamentum» ab ipsis« consolatis» receperit, coeleste regnum et angelorum societatem aliquo opere, vel beneficio, vel contemplatione religionis, nec etiam martyrio, et si ab omnibus, quod est impossibile, peccatis et delictis se abstineat, consequi potest.

Credunt etiam hoc, quod si ille, qui facit illud« consolamentum,» in aliquo peccatorum, quae ipsi« criminalia» vocant, lapsus fuerit: sicut est comedere carnem, aut ovum, vel caseum, vel interficere avem, vel aliquod animal, praeter repentia; vel etiam illa peccata, quae Ecclesia Romana« criminalia,» nominat, veluti homicidium, adulterium, fornicationem, immunditiam, furtum, falsum testimonium, perjurium, rapinam,« consolamentum» illius recipientibus nihil prodest. Dicunt enim eum talem sic lapsum, Spiritum sanctum non habere: et quod non habet credunt non posse alicui dare. Imo eumdem credunt iterum oportere illud« consolamentum» recipere ab alio, si salvari desiderat, et hoc universaliter de omnibus, tam viris, quam mulieribus lapsis ita oportere fieri, ut dictum est.

Romana vero apostolica Ecclesia omnia ista praefata quae ab haereticis conficiuntur, pessimos et mortales errores esse multis auctoritatibus judicat, quia non sunt a talibus personis facta a quibus fieri debent, neque a Jesu Christo institutum est neque ab apostolis, neque in tempore eorum factum est. Habemus et in Evangeliis quod Dominus Jesus Christus et Salvator noster, pueris ad se delatis et etiam aegris, imponebat manus super eos; et benedicebat eis, et sanabantur. Et hoc officium non invenimus, ut alicui discipulorum daret ante passionem, quousque a mortuis resurrexit. Sed post resurrectionem potestatem baptismi, et manus imponendi in nomine Domini tantum apostolis ordinatis dedit et concessit, ut qui ab eis ordinati fuerint, eamdem potestatem baptizandi et manus imponendi habebant, videlicet quos Deus elegerit, et ipsi dignos judicaverint. Unde habemus in Actibus apostolorum, quod beatus Petrus Simoni Mago offerenti pecuniam sibi, et petenti Spiritum sanctum dandi talem potestatem dari sibi, ut cuicunque ipse imponeret manus, Spiritum sanctum acciperet, respondit:« Non est tibi sors, neque pars in sermone isto, quia aestimasti donum Dei pecunia possideri. Sed roga Deum, et age poenitentiam ab hac tanta nequitia tua, quae in cor tuum ascendit.» Et ita illum indignum hujus divini officii respuendo esse judicavit.

Habemus etiam in eodem libro quod apostoli per omnes civitates, in quibus nomen Domini nostri Jesu Christi celebrabatur et Christiani fideles persistebant presbyteros et diaconos,( ad) eadem divina sacramenta peragenda eis ordinabant. Verbi gratia:« Cum constituissent illis per singulas Ecclesias presbyteros.» Item in eodem, cum Paulus vellet ab Asia ire Jerosolymam, transiens per Ecclesias, in quibus presbyteros et episcopos ordinaverat, venit Miletum, et mittens Ephesum, vocavit majores natu Ecclesiae, dixitque eis:« Attendite vobis et universo gregi, in quo vos Spiritus sanctus posuit episcopos, regere Ecclesiam Dei, quam acquisivit sanguine suo.« Et postquam Dominus noster Jesus Christus apostolos elegit, et post ejus ascensionem apostoli per universas Ecclesias episcopos et presbyteros, et etiam diaconos, ad peragenda omnia divina msyteria constituerunt, et eamdem potestatem et traditionem quam ipsi a Christo acceperant illis a se ordinatis concedebant: quisquis contra hanc apostolicam traditionem facit et credit, multum errat et mortem sibi operatur. Unde apostolus Jacobus ait:« Qui totam legem servaverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus.» Item Paulus:« Modicum fermentum totam massam corrumpit.» Et contra personas haereticorum ista sufficiant.

Item contra modum« consolamenti» eorum: haeretici dant illud« consolamentum» tam magnis quam parvis, viris ac mulieribus, quod nunquam ab apostolis, nec inter discipulos eorum factum fuit, neque mandatum fuisse ab eis invenitur. Item apostoli, quos ordinare volebant praedicatores, presbyteros, vel diaconos super populum manus tantum imponebant: de aliis non invenimus in sacra Scriptura, nisi quod praedicabant, et baptizabant eos, cum invocatione Spiritus sancti; ut Dominus noster Jesus Christus eos docuerat, et eis mandaverat, ut dicitur:« Ite, docete omnes gentes, baptizantes eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti.» Sed formam et modum dedit eis: qui usque hodie in Ecclesia assidue retinetur. Unde valde assidue mirandum est a quo talis« consolamenti» consuetudo haereticorum habuerit initium, vel sumpsit exordium, quia, neque a prophetis, neque a Christo, neque ab apostolis, neque ab apostolicis viris apostolorum successoribus, initium habere videtur; quia multum discrepat a dictis et a factis, et a scriptis omnium istorum. Et ideo credendum est ut sit de illis de quibus apostolus Paulus in Epistola ad Timotheum scripsit:« Erit tempus, cum sanam doctrinam non sustinebunt, sed ad sua desideria coacervabunt sibi magistros prurientes auribus, et a veritate quidem avertentur.»

Item isti non dicta prophetarum, nec traditiones apostolorum, nec mores virorum apostolicorum, nec etiam scripta sanctorum Patrum credere, nec obedire volunt. Ipsi haeretici, omnes homines, cujuscunque vitae sint, qui illud« consolamentum» ab eis non acceperint, damnatos esse judicant. Et in hoc contradicunt verbo Domini nostri Jesu Christi, qui suis discipulis dixit:« Nolite judicare, et non judicabimini; nolite condemnare, etc..» Et ideo possunt esse de illis de quibus subjunxit:« In quo judicio judicaveritis, judicabimini; et in qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis.» Et quia judicant et condemnant omnes alios qui de illis non sunt, condemnatio et judicium suum, Deo volente, erit super capita eorum. Item consilia beati apostoli Pauli non attendunt, neque obediunt, qui dicit:« Nolite ante tempus judicare, quoadusque veniat Dominus, qui et illuminabit abscondita tenebrarum et manifestabit consilia cordium.» Et in alio loco:« Dominus novit qui sunt ejus.»