Reader

I.

561 Ad Rom. I: Paulus servus Jesu Christi.

In sancto Evangelio secundum Joannem XV: Non dicam vos servos, sed amicos.

INTERROGATIO .

Quid est, quod magister Christus in alio loco apostolos non dixit servos, sed amicos; et ejusdem magistri discipulus, imo apostolus, in quo Christus loquebatur, nominavit se servum? Et dum utrumque a Christo dictum est quomodo intelligi debeat, solerter intuendum est, maxime cum idem Dominus ac Salvator noster ad eosdem apostolos secundum Lucam dixerit: Dicite, servi inutiles sumus, quia quod debuimus facere, fecimus. Et iterum: Euge, serve bone et fidelis( Matth. XXV, 22, 23; Luc. XIX, 17). Et iterum: Beatus ille servus, quem, cum venerit Dominus, invenerit sic facientem.

RESPONSIO .

Sine praejudicio alterius sententiae melioris, sciendum est duo genera esse bonae servitutis; unum timoris, aliud dilectionis; unum timentium ancillarum et servorum, aliud diligentium et placentium filiorum; timet enim ancilla ne flagelletur, timet matrona ne offendat animum viri sui. Sed servitutis timor qui habet poenam, foras mittit perfectam charitatem. Perfectus autem servitutis timor non solum non habet poenam, sed ad ipsam pervenit laetitiam, psalmista attestante, qui ait: Laetetur cor meum, ut timeat nomen tuum. Et iterum: Timor Domini sanctus permanens in saeculum saeculi. Hunc namque timorem habent et sancti angeli, quem profecto habuerunt et sancti apostoli, per adventum scilicet Spiritus sancti, per quem diffunditur charitas in cordibus nostris. Idcirco et a Domino non dicti sunt servi, sed amici, qui tamen et a semetipsis, et a Domino dicti sunt servi; nimirum non ex timore, sed ex amore Deo placendi.