Reader

CAPITULATIONES LIBRI DEUTERONOMII.

Trans Jordanem populo legem explanat, commemorat quemadmodum eos hortatus fuerit, ut prudentes eligerent viros quos judices constituerent: quomodo ad terram promissionis miserit inspectores: et quod rebellis exstiterit cuncta populi multitudo: et quod propter delictum eorum etiam ipse Moyses terrae promissionis privaretur introitu. Et ubi a Domino praecipitur ne de possessione filiorum Esau et Lot aliquid contingatur.

Transitum memorat per urbem Har, quam Cappadoces possederunt, et quomodo nuntios direxit ad Seon et Og reges Amorrhaeorum, qui cum sprevissent praecepta Domini, adversus ipsos initum est certamen: ipsis duabus semis tribubus possidenda eorum terra fuit tradita.

Hortatur populum, ut praecepta et judicia servet ac faciat; nec caeremoniis gentium dediti Dominum offendant: et paterna charitate blanditur nullam esse tam inclytam gentem, quae Deo sit proxima. Quomodo ad montem accesserint, et vocem Dei de medio ignis audierint; ac decalogum in tabulis lapideis digito Dei fuisse conscriptum. Moriturum se dicit. Ne idola faciant commonet, et quia non est alius nisi unus Deus. Commemorat quae sint civitates separatae in praesidia fugitivorum, qui nolentes hominem occiderint.

Accito omni populo dixit se ipsum sequestrem fuisse vel medium, et inter Israelem et Deum, et quae sint decem verba per ordinem digerit: hortatur custodiant, ne ut transgressores pereant.

Audi, Israel, Dominus Deus tuus, Deus unus est: et diliges Dominum Deum tuum. Hoc semper meditandum: hoc filiis et nepotibus commendandum: non eundum post deos alienos. Non tacendum quod servierunt Pharaoni, et septem gentes a Domino exstinguendas esse. Quorum vel filiabus non licet misceri connubio. Non formidandum hostes amplissimos, eo quod Dominus tradat eos. Nihil auri vel argenti de idolis concupiscendum; eo quod sit anathema. Commemorat itinera annorum quadraginta per desertum: praestitum man: vestimenta vel supellex caetera nulla vetustate consumpta, pro quibus semper Domini Dei memores esse debeant.

Ubi dicit ingressurum populum terram quam promisit Dominus Deus, et admonet ne justitia sua sibi subjectam vel datam terram fuisse praesumant, maxime quia semper ad iracundiam provocaverant Dominum, cum vitulum fabricassent, et ob hoc ipse tabulas confregisset, atque pro hoc scelere deprecator accesserit. Deinde in sepulcris concupiscentiae. De exploratoribus missis ac postea aliis tabulis factis. Arcam fabricatam dicit, et de morte Aaron in monte Hor.

Commonet nihil aliud imperare homini Dominum, nisi culturam suam, et praecepta custodienda: nec sequendum scelus transgressorum. Benedictiones, si obedieris; maledictiones, si neglexeris.

Ubi praecepit judicia, quae in terra promissionis debeant fieri. Idola confringenda: decimas, et primogenita danda: holocausta offerenda, et sacerdotes non deserendos.

De propheta falso et somniatore. De fratre, filio, amico, et uxore suadentibus ire post idola, lapidibus obruendos esse monet. De discretione animalium, avium, pisciumque mundorum et immundorum. Quid comedere liceat, quidve non liceat. Anno remissionis nihil repetendum ab egeno et paupere, nihil negandum. De Hebraeo distracto: de primogenitis reddendis, et sanguis ne comedatur.

Faciendum pascha, et de ritu solemnitatis ejus. In judicio personam non accipiendam. Solis et lunae adoratores lapidibus obruendos. Regem alterius gentis hominem non debere constitui: et Levitas ac sacerdotes decimis et oblationibus esse contentos.

Levitam venientem ex civitate sua in aliam, jure inter fratres Domini debere fungi ministerio. Maleficos auferendos. Prophetam ex eadem gente magnum surgere: falsum autem exstingui debere. Et de legibus quas debeant observare.

De progressu bellatorum, quomodo progredi debeant, et exstinctis hostibus quomodo exercitui dividatur praeda. De cadavere hominis juxta urbem reperti: de muliere pulchra et captiva: de duabus uxoribus et filiis earum. De filio contumace. De peccato gravi: de inventione reddenda: de veste viri et mulieris, et diversis legibus.

De his quae per somnium contingere solent, et aliae leges pro justificationibus promulgatae.

De ingressu terrae promissionis, et quomodo coram sacerdotibus obtinuisse profiteantur.

Praecepta custodienda, et maledictiones negligentibus, benedictiones custodientibus, et responsum populi dicentis amen.

Verba foederis replicat, et hortatur ne derelicto Domino idola sequantur, vel caeremonias gentium, quarum terram accepturi sunt possidendum.

Centum viginti se dicit annorum: vocat Josue, verbisque corroborat suis, ac praedicit quod terram ipse sorte dividat: legem scripsit, ac sacerdotibus tradidit, eamque congregato populo legit.

Dominus dicit ad Mosen: Prope sunt dies mortis tuae; voca Josue ad ostium tabernaculi, et praecipiam ei: apparuitque eis Dominus in columna nubis, et pronuntiat populum idola secuturum. Moyses scribit canticum, et docet filios Israel, ac Levitis praecipit in arcae latere pro testimonio legem reponendam. Invocat contra eos testes coelum et terras, quod pereant cum mala patrarint, et cantat praesagum canticum futurorum, in quo ex persona Domini eis improperat dicens: Ubi sunt dii tui, Israel, in quibus confidebas, et caetera mirabiliter tremiscenda.

Postquam Moyses omnia carminis verba complevit, loquitur ei Dominus eadem die: Ascende in montem Nebo, et morere, et jungere populis tuis. Et antequam ascenderet, universum Israel per singulas tribus benedixit; ascensoque vertice montis, universam terram promissionis aspexit, ad quam pro contradictione et exacerbatione aquarum contradictionis intrare non potuit: ibique describitur mortuus, et incognitum esse ejus sepulcrum, ac talem ultra in Israel non surrexisse prophetam.