Reader

CAP. LXXXVII. De Praefatione et Sanctus.

Per omnia saecula alte sacerdos dicit, ut per Amen confirmetur oratio. Hic non vertit se ad populum, cum Dominus vobiscum dicit, ad insinuandam devotionem in offerendo sacrificio, et arator non debet retro respicere.

Hymnus ideo dicitur, quia refertus est gratiarum actione et laudibus angelorum. Praefatio, quia praeparat fratrum mentes ad sanctorum angelorum concentum qui assistunt consecrationi corporis Christi, et ad ipsam reverentiam tantae consecrationis; ideo excelsa voce cantatur.

Praesens officium est tempus quando Christus in coena ascendit in coenaculum magnum stratum, et post aliquam moram retulit hymnum Deo Patri. Hic altare est mensa Domini in qua convivabatur cum discipulis suis. Corporale linteum, quo erat praecinctus, sudarium labor de Juda proditore. Sacerdos ascendit in coenaculum, cum dicit Sursum corda; deinde agit gratias, ut Christus Patri: gratiarum actio sacerdotis, sacrificium ejus, laudes angelorum vel ministeria eorum sacrificium. Angeli et archangeli laudant, dominationes et principatus adorant, potestates tremunt, coeli, id est throni, virtutes, cherubin et seraphin concelebrant. Decimus ordo humanae adjungitur, cum quibus et nostras voces ut admitti jubeas, deprecamur, etc.

Sixtus papa constituit ut Sanctus cantetur. Ordo angelorum dicit: Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Deus Sabaoth: pleni sunt coeli et terra. Ordo hominum subjungit: Benedictus qui venit in nomine Domini. Sudarium jacens in altari significat laborem, quem habent angeli in ministerio humano, sive perfecti viri, qui non cessant orare pro nostra fragilitate. Corporale intentionem non fictam.

In Praefatione stant diaconus retro episcopum, subdiaconus in facie ejus: qui retro stant, sunt discipuli qui fugerunt in passione Christi; qui in facie stant sunt mulieres quae ei tunc astiterunt. Ad Sanctus se inclinant, qui in facie stant et qui retro, venerantes divinam majestatem et incarnationem Domini. Angelorum concentus introducit divinam majestatem dicendo: Sanctus, sanctus, sanctus; turba incarnationem Domini dicendo: Benedictus qui venit. Retro stantes perseverant inclinati usque dum dicatur: Sed libera nos a malo; illi sunt quibus dicitur: Vos estis, qui permansistis mecum in tentationibus meis, id est apostoli, qui erant in magna tribulatione, non audentes se erigere, id est, confiteri se discipulos Christi, usque dum per resurrectionem liberati sunt a malo timoris. Qui in facie stant, significant discipulos occultos propter metum Judaeorum. Declinatio subdiaconi fuit moestitia mulierum vel populorum de passione Christi.