Reader

Quorum pater Romanos adventum ut audivit, graciarum acciones Deo exibuit, eisque extra fores monasterii obvians laeta fatie:« Festivum tempus, inquit, quod humilitatem nostram imperium vestrum visitare coegit. Caritas puto, que de me palacio expulit, filiacionem vestram non ibi diu esse permisit. O factum bene, quod me quam dudum praemisistis. Confratres enim et commilitones mei, supernae tantum phylosophye incunbentes, qualiter imperatores susciperent, ignorarent, si non me jam dudum imperialibus institutis attritum haberent. Parta jam frigidior Coticis aqua decocta pruinis; dulces adsunt fabae, lachana[ id est herbae] porrique recentes. Non hic marinae delitiae morbos, sed crebra potius jejunia creant. Turbam vero hanc tantam, tam sumptuosam, modicitas nostra non recipit; vestrum solummodo imperium suscipit, quod, ne paternam desereret senectutem, advenit.» Romanos haec et hujuscemodi perstringente, Stephanus et Constantinus filii pudibundo contuentes lumine terram, quam invite monasterium peterent, non est percontari necesse sed credere. Expansis itaque post haec manibus ad altaris Romanos crepidinem fusus, hujusmodi cum lacrimis Deo praeces effudit:

Versus. 24. Christe Deus, cum quo Pater est et Spiritus unum, Jure Patris verbum, per quod Pater omnia mundo Innotuit secreta poli seu mistica pandens, Respice ficmentum propria bonitate creatum. Ne patiare, precor, demonis me fraude perire, Sanguine quem sacro voluisti reddere vite! Da, Deus, ut mundi tumidos calcare conatus Jam valeam, sistatque procul corruptor iniquus, Cui labor est animas semper fedare beatas! Imperii libuit cum sceptra tuli; nunc haud placet, esto! Gratia dignatus tibi sit quod pellere iniquos, Imperii teneant solium ne injuste paternum.