Reader

Igitur quod remedium huic egritudini dare posset excogitans, Sarlionem ad se, Burgundionum ex gente progenitum, advocat. Cui et ait:« Camerinorum ac Spoletinorum hominum non est mihi fides incognita. Est enim calamo similis, cui si innisus fuerit homo, perforabit manum ejus. Vade itaque, atque a me suscepta pecunia, mentes eorum corrumpe, ab Anscarii dilectione eos amove, tibique conjunge. Te nemo est qui possit facere, cum melius, tum commodius. Habes enim illius Tedbaldi, mei nepotis defuncti optimi marchionis, uxorem, cujus auxiliis fretus cunctus ad te veniet populus.» Profectus denique, haud secus atque rex predixerat Camerinorum ac Spoletinorum populus egit. Congregata itaque multitudine, ad eam in qua Anscarius erat civitatem properare festinat. Quod cum audisset Anscarius, antesignanum suum nomine Wikbertum talibus adorsus est verbis:

Versus.« Sarlius inbellis, multorum fisus in armis, Pugnaturus adit; cui fortes pectore et armis Occursare decet bellumque inferre cruentum. Lecta manus juvenum, bellisque exercita multis, Est huc tendentem quae me comitata patronum, Protinus adveniet, fulvo decorata metallo.»