Europa
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/moschus" aria-label="More works by Moschus">
—
⋯
Original / primary: Perseus Grc2
101
ἣ δὲ βαθυπλοκάμοισι μετέννεπε παρθενικῇσι·
102
δεῦθ’ ἑτάραι φίλιαι καὶ ὁμήλικες, ὄφρ’ ἐπὶ τῷδε
103
ἑζόμεναι ταύρῳ τερπώμεθα· δὴ γὰρ ἁπάσας
104
νῶτον ὑποστορέσας ἀναδέξεται, οἷά τ’ ἐνηὴς
105
πρηΰς τ’ εἰσιδέειν καὶ μείλιχος, οὐδέ τι ταύροις
106
ἄλλοισι προσέοικε· νόος δέ οἱ ἠΰτε φωτὸς
107
αἴσιμος ἀμφιθέει, μούνης δ’ ἐπιδεύεται αὐδῆς.
108
ὣς φαμένη νώτοισιν ἐφίζανε μειδιόωσα,
109
αἱ δ’ ἄλλαι μέλλεσκον. ἄφαρ δ’ ἀνεπήλατο ταῦρος,
110
ἣν θέλεν ἁρπάξας· ὠκὺς δ’ ἐπὶ πόντον ἵκανεν.
111
ἣ δὲ μεταστρεφθεῖσα φίλας καλέεσκεν ἑταίρας
112
χεῖρας ὀρεγνυμένη, ταὶ δ’ οὐκ ἐδύναντο κιχάνειν.
113
ἀκτάων δ’ ἐπιβὰς πρόσσω θέεν ἠΰτε δελφὶς
114
χηλαῖς ἀβρεκτοῖσιν ἐπ’ εὐρέα κύματα βαίνων.
115
ἣ δὲ τότ’ ἐρχομένοιο γαληνιάασκε θάλασσα,
116
κήτεα δ’ ἀμφὶς ἄταλλε Διὸς προπάροιθε ποδοῖιν,
117
γηθόσυνος δ’ ὑπὲρ οἶδμα κυβίστεε βυσσόθε δελφίς·
118
Νηρεΐδες δ’ ἀνέδυσαν ὑπὲξ ἁλός, αἳ δ’ ἄρα πᾶσαι
119
κητείοις νώτοισιν ἐφήμεναι ἐστιχόωντο.
120
καὶ δ’ αὐτὸς βαρύδουπος ὑπείραλος Ἐννοσίγαιος
121
κῦμα κατιθύνων ἁλίης ἠγεῖτο κελεύθου
122
αὐτοκασιγνήτῳ· τοὶ δ’ ἀμφί μιν ἠγερέθοντο
123
Τρίτωνες, πόντοιο βαρύθροοι αὐλητῆρες,
124
κόχλοισιν ταναοῖς γάμιον μέλος ἠπύοντες.
125
ἣ δ’ ἄρ’ ἐφεζομένη Ζηνὸς βοέοις ἐπὶ νώτοις
126
τῇ μὲν ἔχεν ταύρου δολιχὸν κέρας, ἐν χερὶ δ’ ἄλλῃ
127
εἴρυε πορφυρέην κολποῦ πτύχα, ὄφρά κε μή μιν
128
δεύοι ἐφελκόμενον πολιῆς ἁλὸς ἄσπετον ὕδωρ.
129
κολπώθη δ’ ὤμοισι πέπλος βαθὺς Εὐρωπείης,
130
ἱστίον οἷά τε νηός, ἐλαφρίζεσκε δὲ κούρην.
131
ἣ δ’ ὅτε δὴ γαίης ἀπὸ πατρίδος ἦεν ἄνευθεν,
132
φαίνετο δ’ οὔτ’ ἀκτή τις ἁλίρροθος οὔτ’ ὄρος αἰπύ,
133
ἀλλ’ ἀὴρ μὲν ἄνωθεν, ἔνερθε δὲ πόντος ἀπείρων,
134
ἀμφί ἑ παπτήνασα τόσην ἀνενείκατο φωνήν·
135
πῇ με φέρεις θεόταυρε; τίς ἔπλεο; πῶς δὲ κέλευθα
136
ἀργαλἔ εἰλιπόδεσσι διέρχεαι, οὐδὲ θάλασσαν
137
δειμαίνεις; νηυσὶν γὰρ ἐπίδρομός ἐστι θάλασσα
138
ὠκυάλοις, ταῦροι δ’ ἁλίην τρομέουσιν ἀταρπόν.
139
ποῖόν τοι ποτὸν ἡδύ; τίς ἐξ ἁλὸς ἔσσετ’ ἐδωδή;
140
ἦ ἄρα τις θεός ἐσσι· θεοῖς γ’ ἐπεοικότα ῥέζεις.
141
οὔθ’ ἅλιοι δελφῖνες ἐπὶ χθονὸς οὔτε τι ταῦροι
142
ἐν πόντῳ στιχόωσι, σὺ δὲ χθόνα καὶ κατὰ πόντον
143
ἄτρομος ἀΐσσεις, χηλαὶ δέ τοί εἰσιν ἐρετμά.
144
ἦ τάχα καὶ γλαυκῆς ὑπὲρ ἠέρος ὑψόσ’ ἀερθεὶς
145
εἴκελος αἰψηροῖσι πετήσεαι οἰωνοῖσιν.
146
ὤμοι ἐγὼ μέγα δή τι δυσάμμορος, ἥ ῥά τε δῶμα
147
πατρὸς ἀποπρολιποῦσα καὶ ἑσπομένη βοΐ τῷδε
148
ξείνην ναυτιλίην ἐφέπω καὶ πλάζομαι οἴη.
149
ἀλλὰ σύ μοι μεδέων πολιῆς ἁλὸς Ἐννοσίγαιε
150
ἵλαος ἀντιάσειας, ὃν ἔλπομαι εἰσοράασθαι
151
τόνδε κατιθύνοντα πόρον προκέλευθον ἐμεῖο.
152
οὐκ ἀθεεὶ γὰρ ταῦτα διέρχομαι ὑγρὰ κέλευθα.
153
ὣς φάτο· τὴν δ’ ὧδε προσεφώνεεν ἠΰκερως βοῦς·
154
θάρσει παρθενική, μὴ δείδιθι πόντιον οἶδμα.
155
αὐτός τοι Ζεύς εἰμι, κεἰ ἐγγύθεν εἴδομαι εἶναι
156
ταῦρος· ἐπεὶ δύναμαί γε φανήμεναι ὅττι θέλοιμι.
157
σὸς δὲ πόθος μ’ ἀνέηκε τόσην ἅλα μετρήσασθαι
158
ταύρῳ ἐειδόμενον· Κρήτη δέ σε δέξεται ἤδη,
159
ἥ μ’ ἔθρεψε καὶ αὐτόν, ὅπῃ νυμφήϊα σεῖο
160
ἔσσεται· ἐξ ἐμέθεν δὲ κλυτοὺς φιτύσεαι υἷας,
161
οἳ σκηπτοῦχοι ἄνακτες ἐπὶ χθονίοισιν ἔσονται.
162
ὣς φάτο· καὶ τετέλεστο τά περ φάτο. Φαίνετο μὲν δὴ
163
Κρήτη, Ζεὺς δὲ πάλιν σφετέρην ἀνελάζετο μορφήν,
164
λῦσε δέ οἱ μίτρην, καί οἱ λέχος ἔντυον Ὧραι.
165
ἡ δὲ πάρος κούρη Ζηνὸς γένετ’ αὐτίκα νύμφη,
166
καὶ Κρονίδῃ τέκνα τίκτε καὶ αὐτίκα γίνετο μήτηρ.