Reader

Vox, Philomela, tua metrorum carmina vincit, Et superat miris flamina magna modis. Vox, Philomela, tua dulcis super organa pergit, Cantica nam suave fulgide magna ca... Vox, Philomela, tua superat sic gutture musas, Ut citharas vincat sibila ter.... Sicque lyras dulces chordarum pollice ductus Excellis mulcens corda fovens hominum. Cedat omni.... tibi vox quoque garrula cedat: Judice me carmen fulgeat omne tuum. Nulla certe tibi aequiter nunc cantibus ales.... hominum voce feras...... Dic................... blande........ Et...... funde solite gutture saepe melos. Porri.... dulces sonum gaudenti pectore plectrunt Et dulce................ clange sonans. Cloria.................. per saecula Christo. Qui nobis....................... tanta dedit. Dic dic............... mihi gutture can..... Carmina laete tua rudi crispare susurro, Et laudes metricas excita, quaeso, tibi. Cantibus ecce tuis responsa poetica currunt, Et certant vario se superare pede. Excute pennigera, exalta sic carmina voce: Nolo timere velis, nolo tacere velis. Cedat omnigena, cedat vox garrula cedat, Judice me cedant omnia flabra tibi. Perstrepe plumigera vincens sic facta priorum, Ut nostra pariter tuque nova superes. Gloria magna Deo nostro, qui sede perenni. Regnat perpetue, nos pie, juste fovens. Gallus se excutiens pennis, et voce resultat, Dulcisone crispans gutture pulchre sonans. Hic repetit altas nocturno tempore voces, Et luce praevia carmina plura canit. Hic laudes Domino pandit per hora dierum: Excitat et pigros saepius hic recinens. Sicque pavus varie pavescens voce resultat Qui pennis rutilat fulvis et murice sicli. Specie formosa viget qui pulchre venustus Cantibus applaudit gemmato sidere pinctus, Cum teretes vibrat, mire dum explicat alas, Ac solis instar cauda dum pansa refulget, Et peltes clarent lunato sidere densi. Dum vertit terra pulcher placideque decorus, Aut crispas relevat pandens per ordine rotas, Lumine milleno splendunt hinc inde serene, Dum reboans melodum concentu plume volucres Despicit, et replicat crebro iterando camoenas. Ergo vos cygni, lautique decore pavones Cum suavi mea cum Philomela ducite carmen, Et pedibus metricis rithmi contemnite monstra Quae segnis errans fluxus sic rancide sanans Devio mugitu pangit ut cantica turpet Ecclesiae, plebibus quae semper fulgida claret. O pietate bonus opifex, fulgore decorus, Rex saeculorum fortis, qui clare serenus, Aeterne regnans magna ditione potestas Pulchrifice radians toto per mundo refulgis, Qui mare, qui terras, coelumque, et tartara tendis, Et virtute vigens signas et cludis abyssos, Quem respecta tremit, quaeque pietate gubernas Temperas, et rabidas frenans virtute procellas. Tu....... Dominus coeli qui regna potestas, Et vultu placido tempestatesque serenas, Tartareas terras dissolvis luce tenebras, Infantum linguas reddis qui pulchre solutas, Et juste regis pariter quaeque regna decoras. Tu nostras rector terge sanctissime culpas, Et clemens voces has nunc tibi reddito dignas. Lumine candoris clarent hic lilia coeli, Fulve rosae florens imitant hic purpura terrae, Et violae pariter stellarum vice coruscant, Dum vario redolent pariter unitae colore Albeolae retinent ceu unio lilia conchis, Instar et gypsae complectens colla puellae Lactea, dum pingunt bilbant fulgentem selenci Igneus flammis miris carbunculus ardens, Atque colore poli pollensque lapillus acquescens, Sic pretiose vigens adstat aliosque virescens Qui celse pulchrum reddunt per colla celidrum, Atque decora rosa flabescit more topazon, Et theretes vibrant auro crispose violae Gemmatae lapidum colla, sic florea campi Resplendunt rutilo gemmae quae quaestu superbo Emptae manent pretioso nimis sic munere macte. Sed simili pollent gratis vibranti decore. Dum mixte florent, redolent, candentque, rubentque Quadratum apice mundum millene venustat. Tu, Christe Domine rerum, quem lingua celebrat, Quemque tremet mundus, quem clare regna praeconant, Cui coelum, tellus, maria, vel tartara servit: Cui sol, luna, dies, famulant, cui omnes abyssi, Angelica cui turba virtute beata Laudibus obsequium solvit fulgenti decore, Quem virtus omnis concentus laudat, et omnis Sidera, vel quidquid centri convexa tenetur, Quem lux, aura, dies, recinet, vel aestus et ignis, Flumina, nix, glacies, ventus, et unda resonat, Omnigena rerum Dominum prex digna venerat. Tu misero clemens metricas resolve camenas, Carmine ut pulchro valeat concinere laudes, Et proprias versu clades his texat amaras. Quas merito patiens subjectum morte sepulcri Tu pietate Deus revocas ad limina vitae. Nunc famulo largum plangendi carmine fletum Confer, et Christe nostras dissolve tenebras, Et lucide vigida servi sic pectora forma, Ut digne cantum reddat hymnifere pulchrum, Quo deleas sancte placide quas perfide culpas Traximus errantes per deviam neque viantes. Sic ego primorum sectas iterando malorum, Nunc nexu justo vinctus sub clade reorum. Sed misero veniam tollit cui culpa, coronam Gratia Christe tua tribuat, quem restis reati A patribus tenxa vinxit nec fletu resulta. Alvarus, o lector, longe per tempore pangit, Et lingua resonans tecum post facta resurgit In auras solutus vel certe pulvere mersus, Versus in cinere, metrice sed ecce reboat. Tu, lector, relegens redde nunc praemia vocis, Et lacrymas Domino fundens haec cantu resulta. Cunctipotens Genitor rerum cui gloria cedet, Quemque poli laudant, famulant cui omnes abyssi, Cui sol, luna, dies, tellus, et tartara servent, Quem dulces volucres laudant, cum carmina pipant, Quem murmur resonat undose margine turgens, Et maris alta procella tonans quem cana celebrat, Omnigena rerum sensu quem rota praeconat, Alvarum solita semper pietate guberna: Hunc gratia relevet quem nugis noxia curbat: Sic te post fata sanctorum vere serena Prex merito digna magnorum sorte coronet. En ego sum, fateor, qui dudum forte vigebam Vitalem ducens, reddens ex corpore flatum: Sed cinis in cinerem veloci fine recessit, Vermibus pastu cedens, vel vento rejectus In nihilum rediens iterum me posse reverti Ex nihilo virtute Dei quandoque refingi. Te rogo nunc recole fragilis sic sorte revinctum, Et nostri consors anima fugiente dolores Has umbras locorum quandoque corde fruere: Nam fui quod tu vigens hodie nunc ore refulgis Audacter fragili confidens gestu virenti Erecta cervice tonans, et voce superba Usurpans vetita magno cum crimine vivens Sed pietate Dei nunquam per devia tractus. A sancta fidei norma vel mente recessi. Ipsius fidei merito credo me forte beari, Si pietate tua merear cum fletu juvari, Nam quod ego tu eris post atra funera mortis. Ergo age, rumpe moras, et nostro fine quiesce. Sunt hic plura sacra, sunt vero dogmate clara, Quae Deitatis ope fulgent per cardina mundi. Hic nova cum vetera pariter sunt clare decora Aurea dicta Dei summi prudentia Patris, Quae totus celebrat quadrato vertice mundus. Principium libri Genesis primordia pandit Mundi, qui rerum naturas certe revelat. Exodus Aegypto populum per brachio ducit. Tertius Leviticus ornat insigne camillas. Quartus habet Numerus numerorum nomine pollens: Et legem repetit concludens schemata Pentus. Heros Navegius figurata nomine Hiesus. Inde liber sequitur Judicum gesta retegens: Ruth quoque, quem Regum sequitant Samuelque, Malacim, Quatuor pandunt gesta cum ordine rerum. Jungitur his vatum praecelsa famina verbi Esaias proto revoat, consorsque secundus Jeremias surgit lacrymose, piusque propheta Ezechiel, tectus capite vel fine seclusus Hose, Johel, Amos, Abdias, naufragus Jonas, Michaeasque, Naum, Ambacuc, Soffoniasque, Aggaeus hinc clangit, Zacharias namque resonat, Malachias finem complectit termine verbi. Esais vatum primus quam maxime celsus, Uberius retonat Xpi mysteria clarus. Hic alter lacrymis sancta sic zelo fidei Jeremias deflet, aliud quo versu figuret Ezechiel nube clusus, vel sensu remotus, Non patule parva propria, sed magna revelat. Hinc Daniel lapidem praeconat qui regna retundit, Adventum Christi numeris annisque revolvit. Conticui verbis alii, sed sensus honori Job quoque hinc opere claret, et vita coruscat. Et dulcis dulcem metricat sic dulciter David. Idida qui signat Christum nunc ipse Salomon, Cujus tres libri mire sic mystice fulgent, Ut logice, fistice, revelent, vel ethice, causas. Ordine hic Daniel recto post tramite venit, Quem bini dierum verba, biblique corusci Consequitant Hesdras pulchre legemque reformans. Hinc Ester pulchra: post quam Sapientia floret; Ecclesiasticus laudes patrumque celebrat. Post quos Tobias claret; Judidque subinde Armifera gemini gesta sic Machabaeorum. Haec sunt antiqua sacra, nunc mystica divi Dona Dei populo prisco sub signo reclusa, Quae reserata tenent magno per lumine servi Excelsi Domini Xhristi qui nomine gaudent. Sanctorum sancta nitar nunc versu retexi Quem paradisigeno currunt ex gurgite quadro Matthaeus, Marcus, Lucas, quartusque Joannes. Qui hominis, leonis, vitulique, aquilaeque figurae Quadrifido mundo praeconant Christumque Deumque. Matthaeus hominis facie specieque refulgit: Et fremitum reddet Marcus sic ore leonis: Lucas ut taurus magno cum murmure bombat, Et pernix aquila scandet super aethera Joannes. Est homo nam Christus natus ex Virgine pulcher: Est vitulus passus sacrata victima Patris: Est leo, dum fortis regna frangit, regesque potentes: Est aquila coelum scandens thronumque tonantis. Post quos bis septem Pauli sic bibli coruscant, Quos iterum sequitant numero catholici septem. Hic lepide Jacobus resonat, Petrusque gemellos; Tres celsos Joannes habet, hinc paginae Judae, Hinc et apostolicus Actus, textosque decoros, Qui retonat merito concludit altere florens Vissio Joannis parva, sed tensa figuris. Hic alpha recinens primum signatque supremum ω quem Graece vocat Dominum Regemque Deumque Alpha et ω clare Deum hominem unumque serene Explicans vivum semper per saecula saecli. Haec sunt sacra Dei donaque flore perenni Fulgentque aeterno semper ut lumina coeli. Haec pulchre gemmae rutilat plus sole corusce Lumine dum mentes renovant, vel tetra revincunt. Haec retinent claves centri, vel praemia pandunt: Haec paradisigena recreant florigera prati. Mystice hic claret quidquid sub littera pallet, Storia simplex comit quos ethica format. Hic potum dulcem bibit qui suavia sumit: Hic cibus satiat corda pastuque refovet: Haec sunt clara Dei mundi qui certe tenebras. Vibranti radio vicunt, et fulva serenant. Lex pretiosa nitet miro candore nivescens Lucidior sole fulgenti murice cicli. Cuncta simul quidquid mundana fingitur arte Haec superant merito quo coelo culmine venit, Inlustrat pietate Dei quos fusca tenebrat. Hic textus uno milleno tramite pollet, Explicat et verbis planis magnaque revelat. Sic placide currit unda, ut alta figuret: Sic alte resonat breviter, ut parva revisat: Obscura sapiens centena sensu requirit, Aperta simplex ambit mentique recondit. Haec doctrina potens ceneri splendore coruscat Turgens cui cedit illa quae torque tumescit Milleno pollet dono qui zelo fidei Clara poli releget castus, justusque, piusque. At quisquis hirsus caecus haec mente resolvit, Milleno tetro fuscatur sensu retortus. Lex fidei fideli currit semperque fidelis Quam perverse viat perversus corde rebellis. Unio ut conclis claret, candetque, nivetque, Sicque Deus Christus pollet sub littera tectus Ipse Jacintus adest undose nobis aquescens, Obscoena tergens, renovans albore redemptos. Igneus hic Dominus fulgens carbunculus ardet, Dum purgat probra flammis et lumine vibrat, Aeternoque virore vigens ut certa zmaragdus, Quem duodenus ordo lapidum per saecla decorat, Quemque quaterque seni seniores flexu venerat Poplite sic curbo Dominumque, Agnumque, Deumque. Haec lex aeterna semper dum saecla recurrit Naviter sonans nullo sub termino clausa Dum sol luce sua coelum vel terra serenat, Cintia dum noctes comit et terra refugat, Stelligera centri varia dum sidera vibrant, Dum ventus nubes format, dum unda resonat, Dumque poli porta magna virtute retondat Fulmina dum rutilant forti jaculata lacertu, Dumque viret tellus, floret dum silvis opacis Dumosa retinentque feras per lustra reclines, Dum cervus leviter saltu vel cornu resultat, Et torvus dente pugnat porcus ter obesus, Et reptans fluida percurrit flumina piscis, Dum volucres pennis saltu per inania tendunt, Et rostro pipant dulces per gutture cantus, Dum homines vivunt mundo, dum morte recidunt, Dum sequitat corpus umbra, quam membra refingit: Angeli dum coelo clangunt, virtusque populorum Aeterna pietate Dei pangitque perennis, Lex Christi vivit semper super aethera felix. Haec sola verba nescit cum mundo senesci Dum resonat sanctis coelo post termino vivens Corporea moles tabo resoluta......, ruebit Spiritus nam vivit merito super aethera vectus Sermones vivi vitali flatu revivunt, Et post occasum mundi super astra resurgunt Sic quidquid divi est nunquam per fine putrescit Sed missus terris semper virtute virescit. Nunc restat promi quo sint conscripta jubente, Vel cujus opere sunt aggregata, videri. Haec Leovegildi vigor obiter in uno redegit Septuaginta duos mitens sub vargina biblos: Qui Getica luce fulget, vel copia fandi Germina vel lingua claret per tempora saecli. Post sancta Domini jure laudata fidei Expedit ut cunctis nostra haec buccina sonet: Alvarus haec metrice longa per saecla reboat, Et cinis in cinerem versus, sed lingua resonat. Tu qui legis nostra quocunque tempore, lector, Te recole nobis socium per morte futurum. Rumpe moras vitae, quaeso, tumbaque retrusus Quanta salus nostris maneat narrare sub umbras. Nuntium ut mundi referas per sedes opacas Quis bene, quis male, quis medie gaudetque gemetque: Quid mundus sceva falens nunc arte refingit, Qui maneat vivis error quantaque rebellis, Haec vera refutans pugna consurgat inanis; Qualis honorque cavus regia nunc corda deleret Quae sint delicias fluxe liquideque caduce Quae dum stringuntur digitis ut limfa refugunt. Pronsas lacrymas tu fundere lector, Sic culpas proprias careas sub judice Christo Et centri valeas celsum scandere tribunal Praestet ille Deus trino qui nomine pollet Christicolis nobis requiem per saeculis amen. E coelo, Domine, clara virtute corusca, Crux insigne micat, fulgens super aethera felix. Haec fortis palma credenti pectore Christum Teste polo Christi firmat virtute tropaea. Cedant gentilium errorum perfida secta, Ecce Christi signo centri convexa refulgent. Non haec humana coelesti cardine pinxit, Sed manus aetherea mundum virtute regentis: Aurea namque die forma pulcherrima lunae Inlustrata cruce pollet quo lumine pleno Hebraeorum populus solite deducere pascha Respice, gens misera, signum fulgere redemptis Et quarta decima farsum sic lumine Christi Cintia quo pandat signum quod fronte coruscat, Resplendens mundo semper fulgore decorum Nunc recoles Dominum quaeso mansisse tonante Qui quarta decima ligno suspendi salutis Hoc voluit signo quem coeli sidera mittunt Ipsa die coelo lunae refugit imago Pulchrifice radians quo gens perfida gaudens Ergo pestiferos damnat haec forma decora Aspice quaeso miser quisquis es mente maligna Et rursum oculos ad coeli sidera tolle. Conspice sidereo cur brachia lumine pollent Quadrifide mundum quoniam haec omnia mundat Quae coeli tellus retinet sub jure creata Cuncta Crucis signo mundantur perfide crede Infelix error quas nunc tu fingere sannas Hic vales argute nobis vel murmura pande Cur tibi contrarium signum nunc luna vigurat, Cur despecta diu coelo refulget imago, Cur frontis nostrae victrix sic aurea palma, Crux adversa tibi coeli convexa meretur. Haec nostra fidei resplendet luce corona Quam Christi famuli semper de coelo triumphat. Sed coelo posset quam tu persequeris armis Impie crudelis oculis vel sidere crede. Ecce Deus noster Christus ex aethere floret, Ecce venerandaeque crucis super aethera signum Astrifere lucens damnat nunc orbe profanos. Perfida discedat turba fuscata dolore: Agmina exsultet Christi florenti decore, Et synagoga suo recedat nunc furva colore, Ecclesia jubilet clarenti fulva colore, Quam Christus pulchro semper sibi jungit amore. Hieronymus fulget celsa virtute reboans, Et celeber libris floret per cardina mundi. Hic paradisigena Domini sic florea pinxit, Ut rutilo celebri toto per cardine vibret. Hic sancta Domini rerum virtute tenentis Aethereo dulci praestrinxit carmina legis. Hic nova cum vetera profusit pectore mella........................... noli dubitare................. Quae gemina luce resplendent mystice sacra Conscripsit, suavi magno confecta vigore. Aurea dicta Dei centrum vel cuncta regentis Ostendit, magno possit quid munere linguae, Dum praepotens calamo diverso sole refulsit, Attica, Hebraea, fulgenter orsu refundens, Atque Latine dedit quidquid Hebraice constat, Necnon et Argolicos reseravit ordine fontes Facunde meatim currunt per margine rivi. Haec propter Domini semper veneranda per aevo Doctorem resonant Christi sub limine servi, Fulgor Ecclesiae, doctrinae sanctae lucerna, Coelestis cultor multo praepinguis olivi, Effugans haereses vasto qui nomine pestis Depopulant Christi famulos sub dente latrantes. Hic dulcis vario resplendet tramite vates, Et truncat falce frondes hirsute comantes: Egregios imbres signat aurora rubescens, Hic vitreus amnis, placidus, fulgore decorus, Est rapidus torrens illis quos complicat error. Quidquid Hieronymi non sunt respersa sapore Improbata manent, nutant, et flaccide marcent, Pendent oracula quae non sunt igne recocta Flammiferi sancti, rutilat qui luce fidei Clarior in cunctis pollet quo gratia linguae Ortatur potuis milleno dogmate florens, Dum sol luna polo serenant sub sole tenebras, Dum stellae rutilo currunt lustrare latebras, Invisa somnium volvent, vel certe revelant, Ac cursu vario turres librare rectractant, Dum ventus nubes glomerat, dum aestus adurit, Dum bruma gelide cana super herba virescit, Dum fulgit ignis, fluide dum limpha recurrit, Dum maris unda sonat, turgens dum spuma liquescit, Dum dumosa ferae retinent, dum aequora piscis. Dum cervus velox palmato corpu resultat, Dumque aper torvus lunato dente repugnat, Dum volucres tremulas voces ex gutture pipant, Dum homines pereunt mundo, vel certe renascunt, Dum sequitat umbra corpus, quam limina formant, Hunc fidei servi semper sub axe beabunt, Cujus nunc lingua fulget per tempora saecli, Dum nova et vetera proprio formata per ore Ecclesia retinet cantans sine fine dierum, Ut mihi magne rogo doctor in sede superna Prex tua digna locum tribuat post vita quietum. Splenduit lucerna tua Domine.............. insignis lucisque per omnia signis. Optima fractura Domini, decus, atque figura Deliciis plena paradisi, luxque serena, Fulgens fulgore nimio, perfecta decore, Forma vicisti superos, super astra fuisti Cunctis splendorem mirantibus atque decorem Effigies prima cecidisti lapsus ad ima: Te dejecisti, quia te super astra tulisti. Gratia fulgoris fuit intima causa doloris.