Reader

VI. ITEM EPISTOLA JOANNIS SPALENSIS ALVARO DIRECTA.

Inlustri, eximio celsoque ALVARO JOANNES, minimus omnibus, in cunctis extremus.

Cum diebus omnibus et momentis studium sapientiae vestrae et sollicitudinem pervigilem circa utilitatem fidei catholicae comprobaremus, grates Deo egimus quia lumen vestrum diu redolet in occultis, perpetim lucet et in publicis, plerumque radio sui fulgoris in finibus resplendet universis, interdum concrescit ut pluvia in eloquiis cunctisque divinis: crebro quasi imber super gramina eloquia mittis, et sicut stillae super herbas doctrinam eximiam infundis. Et quia in his omnibus praesul existis, faciat te Dominus longitudinem dierum implere in annis, et ostendere super te vultum suae pietatis, ut a tetris erutus caliginibus, sodalibus in locis ocius conscendere merearis. Amen.

Postremo quidquid sapientia vestra de quinque causarum animarum connexione multiplicat, et quaestiones diversa inter se defendentes, et in multis diversa sentientes, utcunque potuimus animadvertimus, et quaeque ex inde majoris nostri senserint intelleximus. Addit tamen prudentia vestra, ut si alicubi responsionem beati Hieronymi egregio Augustino perlegimus, dulcedini vestrae transmittere non tardemus. Vivit Dominus, et vivat anima tua, quia nihil exinde legerim rescriptum, nisi tantum beati Ambrosii legerim dogma adversum eos qui animam non confitentur Dei esse facturam, aut ex traduce dicunt esse exortam, aut portionem Dei asserunt esse praedicatam. Quid inde suprafatus doctor egregius senserit, quidve institerit, quid tenendum esse docuerit, breviter summatimque vobis transmisimus, quia sapienti ex multis sapientum dictis sufficere credimus parva.

Sic enim in initio dictionis suae affatus est:« A me exiet spiritus, dicit Dominus, et omnem flatum ego creo. Nonne iste est Deus, qui vocat puerum suum Jacob et Israel servum suum, qui finxit eum in utero? Nonne hic est factor animarum, de quo dictum est: Qui fingit singillatim corda eorum? Et Apostolus ait: Qui me segregavit de utero matris meae. Qui habet potestatem segregandi, habet et in utero fingendi. Vides ergo Deum et formatorem esse in utero, et finctorem animarum, quia ipse Dominus sic loquitur: Pater meus usque modo operatur, et ego operor( Job V, 17). Et Moyses lator legis: Qui percusserit mulierem calcem, et ab dum projecerit figuratum, dabit omnia muliebria secundum voluntatem viri sui. Si autem projecerit jam figuratum, dabit oculum pro oculo, livorem pro livore, animam pro anima. Vides ergo figuratum in utero animam accipere.

Nam et mater septem filiorum ait: Nec ego quid vobis in utero membra compegi, sed Deus. Et iterum ipsa loquitur: Nec ego animam vobis dedi, sed Deus compaginator corporis, et liniator omni carne et figurator, animam vobis dedit. Et apud Isaiam sic dicit: Dominus Deus qui firmavit coelum, et solidavit terram, et quae in ea sunt, dat flatum hominibus qui super eam sunt, et spiritus calcantibus eam. Job item: Quem docere voluisti? nonne eum qui fecit spiramentum tuum?. Et Isaias: Dominus Deus tuus, qui finxit te servum sibi in utero. Et Esdras: Solus es tu, Deus, et una plasmatio tua, nos sumus opera manuum tuarum, sicut locutus es qui visitas in matrice plasmatum corpus, praestas membra, conservator in ignem et aquam, tua creatio novem mensibus patitur plasmationem creaturae tuae, ea quae in ipso creata est, ut servetur. Et quando iterum reddiderit matrici, quae in ea creata fuerint, imperas, ut et in membris, hoc est, mamillis, praebeatur lac, fructum, mamillarum, et nutriatur quod plasmatum est in utero.

Cesset assertio pravissima nullis auctoritatibus confirmata. Cesset Plato, qui dicit fontem esse animarum. Cesset Ermogenes, qui dicit nihil post mortem hominem futurum. Cesset Epicurus, qui testatur ad invicem eorum. Cesset nefandissima secta Sadducaeorum, resurrectionem negans. Cesset Aristoteles, pariter et Manes, similis eorum, qui dicit corpus esse fantasma. Cesset Priscillianus, qui non facturam, sed portionem Dei esse animam hominis confitetur. Nostra igitur assertio talis est, quam non propria voluntate, sed divinis Scripturis credentes loquimur. Deum humani corporis esse finctorem in utero mulierum: qui finxit corpora necesse est, ut animam faciat corporibus a se figuratis. Sed et ea quae Bracharius episcopus in suis dogmatibus per omnem suam Ecclesiam dicit agnoscendam inter caetera ita instituit:« Animas hominum non esse ab initio inter caeteras intellectuales naturas, nec in semel creatas sicut Origenes fingit: neque cum corporibus per coitum seminantur, sicut Luciferiani, et Cyrillus, et multi Latinorum praesumptores affirmant, quasi naturae consequentia serviente: sed dicimus corpus tantum per conjugii copulam germinari: Dei vero judicio coagulari in vulva, et configi, atque formari; et formato jam corpore animam creari et infundi, ut vivat in utero homo ex anima constans et corpore, et egrediatur vivus ex utero plenus humana substantia.» Quod vero beatus Hieronymus et egregius Augustinus de opinionibus animae diversae sanxerunt, et contra se invicem contraria tractaverunt, et illuster Hieronymus quintam opinionem veriorem esse dicit, quam et noster Bracharius affirmavit: Augustinus vero quintam Priscilliani dimittit simul et quatuor vero quintam Priscilliani dimittit simul et quatuor omnibus favorem suum ademit, et soli Dei scientiae reliquit; hoc pulchre singulariter, ut reor, ille sentivit.

Nam ambiguum videtur nequaquam, ut parvitas mei sensus attingit, ut regeneretur corpus metallum insensatum, nisi cum sua anima, cum sit de Adam, factus est in animam vivam, et post transgressor apparuit, et post peccatum genuit Kaim.

Per unum[ hominem] inquit apostolus Paulus, introivit peccatum in mundum, et per peccatum mors. Ex uno equidem Adam coepit in hoc mundo regnare peccatum, et regnavit in eos qui secuti sunt praevaricationis Adae similitudinem, et propterea judicium ex uno in condemnationem. Et rursum: Per unum novum Adam gratia regnare coepit, per justitiamque regnavit in omnibus. Quod vero supradictus Hieronymus eximius novas animas creari cum sociis praedicat, et singulis corporibus singulae inseri, et a beato Augustino dubium poni, quaestio dura et obscura et nodus operosus, arduus et difficilis, et inextricabilis, et soli Deo solubilis.

Direximus vobis illam adnotationem Mammetis haeretici in finem epistolae hujusce ascripti. Simul et qualem invenimus apud majores partem illam orationis maturius, quam inquiristis. Maturius, ut Cicero ait, id est, velocius, citius, festinius. Vides quia adverbium est, a verbo maturat, id est, accelerat, festinat: inde et adverbium compositivi gradus maturius, sicuti est insipientius, stultitius, aptius: haec adverbia non a se orta, sed ab aliis partibus orationis propagata.

Adnotatio Mammetis Arabum principis. Ortus est Mammet haereticus, Arabum pseudo- prophetarum sigillus, Antichristi praecessor, tempore imperatoris Eraclii anno septimo, currente aera sexcentesima quinquagesima VI. In hoc tempore Isidorus Hispalensis in nostro dogmate claruit, et Sisebutus Toleto regulae culmen obtinuit. Quem praedictum nefandum prophetam tantis miraculis eum sequaces sui coruscasse narrantur, ut etiam ardore suae libidinis uxorem alterius auferens, in conjugio sibimet copularit: et ut nullum prophetam fecisse legimus, in camelum, cujus intellectum gerebat, praesideret. Morte vero interveniente cum se die tertia resurrecturum polliceretur, custodientium negligentia a canibus repertus est devoratus. Obtinuit principatum annis decem, quibus expletis sepultus est in infernum,* aera D. C. C. XVII. Venerunt Mauri in Hispania tempore Roderici regis, anno Arabum nonagesimo primo, aera millesima centesima XIII, anno Arabum CCCCLXVIII*.

Si illum librum D. Eulogii dirigere non potestis, vel illas syllabas quae in ordine sunt, id est, a sequente illud, et illud a producitur aut corripitur; similiter e usque ad u et deinceps ba, be, bi, bo, bu, et reliquas usque ad finem hujus operis; si illum biblum dirigere non potestis, istas syllabas nobis scribite, et festinanter dirigere praecipite: sic Christus vobis commoda conferat, et bona crebro concedat. Amen. Valeat sapientia vestra felix longa per tempora. Amen. Si vobis illum praestaverit, numerum dierum notescite, quibus eum faciam revertere. Si ausum datis, salutamus omnem pulchritudinem domus vestrae. Merear vultum vestrum hilarem citius intuere, et pariter vobiscum gaudere. Amen. Finit.