Reader

SERMO X. DOMINICA INFRA EPIPHANIAM.

Venit Jesus a Galilea in Jordanem ad Joannem, ut baptizaretur ab eo.

Venit Sponsus ad paranymphum, ad vocem Verbum, Magister ad discipulum, Dominus ad ministrum. Solent infirmi venire ad medicum; sed ecce nova faciens omnia, innovat signa, immutat mirabilia, et per omnia nobis exhibet summae humilitatis exempla. Fons a rivulo petit aquam: nam a mari exeunt flumina, et ad mare revertuntur ut iterum fluant. Hic est fons cui testimonium perhibet Zacharias, quia fons de domo David egressus est in ablutionem peccatoris et menstruatae. De hoc fonte nobis fontes misericordiae emerguntur, aquae salientes in vitam aeternam, ut hauriamus aquas de fontibus Salvatoris. Venit circumcisionis Dominus et baptismi, ut qui se circumcidi dignatus fuerat, ad exhibitionem plenae humilitatis sustineat baptizari. Sic, inquit, oportet nos implere omnem justitiam. In justitia designans humilitatem, quae est plenitudo justitiae. Venit ad aquas Jordanis, non ut aquis lavari indigeat, qui mundus est totus, non ut lavetur, sed et ut aquas lavet, et ut elemento vim mundationis ac regenerationis per virtutem sui nominis, et ablutionem sui corporis potenter infundat. Cum autem per spiritum regeneremur in spem vitae, per baptismum conteritur caput antiqui serpentis in aquis. Sed repullulat caput venenatum, radix amaritudinis et peccati. Infelix ego homo! semel baptismo ablutus sum, sed et vulnera primae transgressionis ibi plene abluta et sanata sunt. Verum, quia primam fidem irritam feci, putruerunt cicatrices meae a facie insipientiae meae. Ideo ad meipsum anima mea conturbata est, et in amaritudine animae meae recogito dies meos: nec est mihi remedium aut solatium. Recolens tamen, bone Jesu, quia propter nos, non propter te, descendisti in Jordanem, tuae humilitatis memor, humiliabo me et descendam. Jordanis enim descendens interpretatur: Propterea memor ero tui de terra Jordanis, descendens a monte modico, a superbia vitae, quae brevis est et transitoria, et momentanea est. Descendit Naaman de curru superbiae in aquas Jordanis, et sanatus est. Descendit superbus ad aquas humilitatis et poenitentiae, et mundatur. Septies lavit se Naaman in Jordane: mihi misero et plusquam leproso non nisi semel baptizari permissum est, quoniam unus spiritus, et una fides, et unum baptisma. Semel baptismo ablutus sum; sed ex quo pollui vestimenta mea, ut verbo beati Job utar, si lavero me aquis nivis, si mundavero me nitro, aut herba Borith, tu me, Domine, intingis sordibus; nam omnes justitiae nostrae in conspectu tuo sicut pannus menstruatae. Et quis potest facere mundum de immundo conceptum semine? Nonne tu qui solus es? Si autem aliquo modo mundatus fuero, facile recidivabo; nec observabo me ab iniquitate mea. Duo enim me in praecipitium trahunt: inde conditio corrupta; hinc voluntas infirma. Ergo, quia virtus baptismi in me semel officio suo functa est, nec repeti potest, sola ablutio poenitentialis mihi ad remedium superest.

Nam et poenitentia est baptismus, non quod in ea sit baptismi iteratio; sed quia sepulturam criminum facit, et nos humilitati Christi consepeliens, complantans morti ejus in spem vitae aeternae nos regenerat, ut simus quasi modo geniti infantes. Unde et caro Naaman, cujus ablutio nobis posita est in signum sapientiae, in aetatis puerilis munditiam reparata est. Quidam poenitentialibus aquis semel immersi, statim putant ab omnibus iniquitatibus esse mundi: sed non sufficit, nisi cum Naaman septies in Jordane laventur. Jejuna usque ad oris fetorem, flagella, contunde, ure corpus tuum ita ut ardeat, nihil agis, nisi poenitentiae spiritus septiformis assistat. Divites hujus saeculi, qui ducunt in bonis et deliciis dies suos, qui poenitentiam vilipendunt, nonne videntur dicere quia meliores sunt fluvii Damasci Abana et Pharphar omnibus aquis Israel, ut laventur in eis? Haec est medicina unica post baptismum. Medicinam, dicit Salomon, creavit Deus hominibus, et stulti despiciunt eam. Haec est secunda tabula post naufragium. Christus nec indigebat poenitentia, nec baptismo: tantum ut mundaremur baptizari voluit; et ut peccata nostra tolleret, more poenitentium jejunavit et flevit, post jejunium venit ad Jordanem ad Joannem, ut baptizaretur ab eo. In baptismo Christi tota Trinitas innotescit. Pater auditur in voce, Filius in carne, Spiritus in columbae specie. Et vox, inquit, in coelo facta est: Hic est Filius dilectus in quo mihi, etc.-- Vox Domini super aquas, Deus majestatis intonuit; sed et Filius hodie suis discipulis innotescit. Unde et triplex apparitio sive revelatio in Ecclesia hodie celebratur. Apparet Chaldaeis novae stellae indicio, et per eos hodie in gentibus nostrae fidei primitiae consecrantur. Apparet Judaeis non solum Joannis, sed Patris et Spiritus sancti testimonio, vim regenerativam ab aquis incipiens, divinam potentiam mutatione aquae in vinum discipulis hodie manifeste declarat. Sicut Evangelium dicit: Hoc est initium signorum ejus, et manifestavit se. Erat natus, sed non notus: in mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit. Et notandum quod mirabili consideratione divinae sapientiae stella testimonium perhibet soli ei qui est sol justitiae, vox Verbo, columba Agno. Sicut agnus inter animalia, sic est inter aves columba simplicior; optimeque sibi conveniunt columba et agnus: ipse testimonio prophetae, est Agnus mansuetus qui portatur ad victimam; ipse est columba, sicut scriptum est: Dissipata est terra a facie irae columbae. Hic est, inquit, Filius meus dilectus in quo mihi complacui; ipsum audite. Vere complacet Patri in eo quod dicit: Ego quae placita sunt Patri meo, facio semper. Ipsum audite. Dei Filius, Verbum Dei, sermo omnipotens, qui sub muliere diu tenuerat silentium, accepta a Patre licentia, tandem loquitur: superbiam nostram suae humilitatis exemplo confundens, qui tardi sumus ad audiendum, veloces ad loquendum, dum prius volumus docere quam doceri; prius esse magistri quam discipuli, prius esse quam coesse. Descendamus itaque de curru superbiae cum Naaman in Jordanem, ut lavemur septies poenitentialibus aquis. Septies enim cadit justus in die.