Reader

SERMO XI. II. IN DIE PURIFICATIONIS B. MARIAE.

Hodie templi Dominus defertur ad templum: hodie mater offert Filium Patri suo. Haec est prima processio et non parva; quia puer noster adhuc parvulus est. Hic est Maria, Simeon justus, et Anna prophetissa, et Christus in medio qui offertur, qui recipitur, qui prophetatur, omnes justi, nullus peccator. Nunquid omnes peccatores renuit Deus? Nolite timere, pusillus grex, quia complacuit Domino in vobis. Et quid est quod sancta, quod immaculata, quasi aliquid muliebre passa sit vel in conceptu, vel in partu muliebris infirmitatis quaerit remedia, et legi subjicitur? Sed Filius pro matre respondet. Sic, inquit, decet nos implere omnem justitiam. Prima mulier mater omnium, et criminum, cum ad excusandas excusationes in peccato suo, culpam propriam in alium retorsisset, Mater Dei, mater misericordiae ad exemplum filii sui quae non rapuit solvit. Cumque extra necessitatem legis esset, quae sine seminis susceptione filium pepererat, legis necessitati se subjicit. Venerant ambo legem implere, non solvere. Hodie sistitur Creatori fructus terrae sublimis. Christus purgationem peccatorum faciens, matrem Virginem legem aliarum subire sustinet, ut nos exemplo humilitatis informet. Hodie per manus maternas et virgineas offertur in templo, per manus Judaicas et sacrilegas offerendus in cruce. Hodie suscipiunt eum brachia Simeonis justi: erit quando suscipient eum brachia dirae crucis, et tunc erit secunda processio. Hoc sacrificium matutinum, illud vespertinum. Utrobique oblatus est, quia ipse voluit. Quaecunque enim voluit fecit. O quam beatum reputare se potest, qui diem suae purificationis implevit! Simeon non solum dies purgationis, sed exspectationis implevit, ut jam mereatur videre Christum Dominum, ut dimissus in pace, in idipsum dormiat, et in pace illa quiescat, quae exsuperat omnem sensum. Purgatio nostra est in aqua et sanguine, in spiritu et igne. Per aquam et sanguinem, sicut Joannes testatur: Hic est, inquit, qui venit per aquam et sanguinem. Et idem: Ipse baptizabit in spiritu et in igne. Est et alia purgatio terribilior in spiritu judicii et spiritu ardoris. Vis audire de aqua? In aqua baptizavit, in aquis pedes lavit, aquas ab oculis fudit. De sanguine non est dubium, quem multipliciter fudit, ut lavaremus stolas nostras in sanguine Agni. De spiritu legi quia gratia Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum qui datus est nobis. Datus est etiam ignis ad purgationem, sive Spiritus sanctus in igneis linguis. Purgat ergo Dominus aqua ablutionis, sanguine passionis spiritu sanctificationis, igne perfectionis; sed et igne tribulationis. Transivimus, inquit, per ignem et aquam, et eduxisti nos in refrigerium. Hic est cereus, haec est candela super candelabrum ponenda; adhuc tamen sub modio constituta, sufficiens ad illuminationem Judaeorum, ad revelationem gentium, ad salutem omnium populorum. Huic cereo mater ceram contulit; lumen vero Pater luminum ministravit. Iste est qui illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum. Accedite ad eum, et illuminamini, ut videatis figuram in imagine, speciem in splendore, lumen in lumine. Ipse est splendor, figura et substantia Dei. Ipse de tenebris nos eduxit in admirabile lumen suum, ut filii lucis simus, qui eramus filii tenebrarum. Testimonium perhibet lumen de Lumine, stella de Sole. Gratias tibi, Deus, qui dixisti lumen de tenebris splendescere, et illuxisti cordibus nostris ad illuminationem scientiae, in faciem Christi Jesu.

Quanto gaudio! quanta exsultatione putatis hodie gratulari animas Magorum in conspectu Dei, in splendoribus sanctorum, dum vident in palatio coeli, et adorant in throno majestatis quem olim viderunt in Bethlehem modica civitate in diversorio, in praesepio parvulum vagientem in cunis! Quem prius viderant parvulum et infirmum, modo vident perfectum in omni majestate et potestate, in diademate Patris sui gloria et honore coronatum, quasi Unigenitum Patris. Vide in istis modis profectus et ordinis processum. Procedunt a visione sideris ad visionem matutinae lucis: inde ad videndum solem in meridie virtutis suae. Sic proficiunt a conspectu pueri usque ad conspectum Dei. Hic est profectus justi, et progressus nascentis Ecclesiae. Sicut Salomon dicit: Justorum semita quasi, lux splendescens procedit, et crescit usque ad perfectum diem. Quid mirum, si venerunt ad ipsum Luciferum? Stella enim orta ex Jacob illucebat cordibus eorum, et Lucifer ille qui nescit occasum.

Hodie non una sola stella, sed multae, ad hujus pueri agnitionem nos ducit. Quot enim sunt eruditores justitiae, tot sunt stellae testimonio Danielis: Qui ad justitiam, inquit, erudiunt multos quasi stellae in perpetuas aeternitates. Ideo et Paulus vocat eos luminaria quae lucent in medio nationis pravae ac perversae. Dominus etiam luminum, cum disponeret lunam et stellas in potestate noctis: Vos, inquit, estis lux mundi. Et illud: Sic luceant opera vestra bona coram hominibus, ut glorificent Patrem vestrum qui est in coelis. Teste Salomone: Dulce et delectabile est oculis videre solem. Ego autem credo quod omnia desiderabilia, et omnia quae excogitari possunt oblectamenta transcendere solem justitiae nequeunt; sed non est datum lippientibus oculis in illud admirabile lumen posse conspicere. Si non possumus in rotam solis, nec in illud luminosum justitiae corpus oculum mentis infigere( scrutator enim majestatis opprimetur a gloria), nec altiora nobis et fortiora debemus inquirere, dirigatur saltem oculus noster in lucem fidelium, et delectetur in splendoribus sanctorum. Sancti enim sunt montes, a quibus nos illuminat Deus testimonio Prophetae dicentis: Illuminans tu mirabiliter a montibus aeternis. Et tu, frater, leva oculos tuos in montes, unde veniat auxilium tibi. Qui in tenebris estis ad illum montem magnum accedite et illuminamini, et facies vestrae non confundentur. Inter caeteros montes, per quos nos illuminat, montem magnum reputo justum senem Simeonem qui non solum in Christi fide nos illuminat, sed illuminando confirmat. O senex fidelis, cujus laus in Evangelio, cujus senectus in misericordia Verbi, cum unicum portes qui portat omnia verbo virtutis, aperi nobis quam salubriter insinuabat se visceribus tuis, qui delectabiliter infundebat se animae tuae, suumque spiritum pectori tuo influebat ille quem tu gestabas in ulnis. Nonne poterat Simeon respondere et dicere: Acceperam responsum a Spiritu sancto non visurum me mortem donec viderem Christum Domini? Diu exspectaveram; jam defecerant oculi mei in eloquium tuum dicentes: Quando consolaberis me? Factus eram sicut uter in pruina: frigidus, aridus, marcidus, et despectus. Sed tandem memor fuisti, Domine, verbi tui servo tuo, in quo mihi spem dedisti. Jam in carne mea video Dominum Salvatorem meum: nec solum video, sed teneo et amplector. Jam me sentio calere de senectute mobida in salutem.

Renovata est ut aquilae juventus mea. Jam irreverberata acie solem justitiae contemplor. Fidelis Dominus in omnibus verbis suis; viderunt oculi mei salutare meum. Video te in vultu meo, in carne mea; videbo te in vultu tuo et gloria tua, ubi erit plena jucunditas, et plena in jucunditate satietas, quia vultum tuum, Domine, requiram, satiabor cum apparuerit gloria tua. Vidi Dominum, et salva facta est anima mea. Vidi et video; nec dimittam te donec dimittas me in pace. In pace in idipsum dormiam et requiescam. Non solum Simeoni datum est videre et portare, et amplecti Dominum, sed omnibus his, qui in veritate diligunt Spiritum. Qui Christum tenent, amplectuntur, et fovent in desiderio animae suae in sancta, atque devota et optabili servitute. Qui cum sponsa dicere possunt: Dilectus meus sicut fasciculus myrrhae inter ubera mea commorabitur. Hic est de quo praedixerat Malachias: Ecce veniet ad templum sanctum suum dominator Dominus, et Angelus testamenti quem vos vultis. Quaeritis, o Judaei, et non quaeritis; vultis et non vultis. Si quaeritis, quaerite; convertimini, et venite. Quaeritis, qui vos liberet a servitute hominum, non daemonum; qui terrena conferat, non aeterna. Ecce hic est quem quaeritis, cui omnes prophetae testimonium perhibent: Hic est Deus noster, et non aestimabitur alius ab eo, ipse reget nos in saecula. Suscepimus hodie, Deus, misericordiam tuam in medio templi tui. Templum Dei est habitatio gloriae ejus, templum est uterus virginalis, templum est corpus Christi, templum est illud aedificium Salomonis, quod destruendum Christus quandoque praedixit, quia merito destruendum erat; nimis enim angustum fuerat et modicum, et ideo cultu tantae majestatis indignum. Aedificet tibi, Domine Jesu, templum amplioris gratiae populus acquisitionis ab ortu solis usque ad occasum; palatium tuae majestati aedificet, Ecclesiae Redemptor, ut sit secundum nomen tuum, Deus, ita et laus tua in fines terrae. Tu vero, qui hodie offerris in templo, Christe Jesu, qui es templi Dominus, illuminatio mea et salus mea, qui illuminas lucernam meam per fidem, et agnitionem veritatis tuae, illumina tenebras meas; nec enim video, aut intelligo omnes excessus meos: nam delicta quis intelligit? Circumdederunt me mala, quorum non est numerus, et non potui ut viderem. Illumina nos, Domine, quo mundi hujus tenebris carere valeamus, et pervenire ad patriam claritatis aeternae. Exaudi nos, Pater luminum et illuminator cordium; illumina tenebras nostras ut placeamus coram te in lumine viventium, qui es figura et splendor substantiae Dei Patris, Jesu Christe, cui est honor et gloria in saecula saeculorum. Amen.