Reader

EPISTOLA CX. AD EUMDEM.

[ VIII, 20.] Archiepiscopo Londensi, PETRUS abbas Sancti Remigii.

Gratias divinae agimus gratiae de bono odore gratissimae famae vestrae; cujus tam copiosa redundat affluentia, ut coelos ascendat, et terras etiam finitimas suaviter respergat. Larga Dei manus de oleo coelestis promptuarii mensuram bonam, et confertam, et coagitatam, et supereffluentem dedit in sinum, imo in caput vestrum. De hoc itaque oleo et lampas propriae conscientiae decenter ornatur, et lucernae totius provinciae vestrae sufficienter suffunduntur. Scio et pro certo habeo, quod nisi fundamentum subesset bonae conscientiae, non sic dilataretur, et continuaretur vapor tam lucidae et praeclarae famae. Germen antiquum praedecessoris vestri non sub una nocte aruit, sicut cucurbita Jonae, requievit spiritus Eliae super Eliseum, utique Esquilii super Absalonem. Rigavit quod ipse plantavit, nec sufficit rigare, nisi adjeceritis et nova plantare. Deus itaque incrementum dabit, nec erit utriusque vestrum labor inanis, ubi superaddit gratiam manus superni remuneratoris. Nunquam enim Deus fraudat operarium suum digna mercede. Utique et pie juvat laborantem, et juste remunerat operatorem. Unde et suum est nihilominus et suum munus. Nequaquam igitur mentitur opus olivae, ubi cooperatur donum gratiae. Non cesset itaque operatio, ubi restat certissima remuneratio. Denique, Pater amantissime, carbones vivos et consolatorios instantissime animo vestro suggerat, non solum spes futurorum, sed etiam ipsa praelibatio, qua jam nunc memoria vestri traditur et commendatur orationibus fidelium et sanctorum virorum. Interim ne miramini, quod ego ignotus et terra remotus jam secundo scribo vobis. Habetis amicos juxta vos et notos, Fulconem quondam monachum nostrum, nunc episcopum, qui multis persuasionibus pulsat me, et compellit vobis scribere. Praesentium quoque lator, qui vos usque ad angelos Dei extollit.