Reader

EPISTOLA CXLIII. AD ABBATEM VILLARIENSEM.

[ VII, 5.] Abbati Villariensi, PETRUS abbas Sancti Remigii.

Munus amicabile est amico sollicitudinem gerere. Pluris etenim est munus animi quam nummi. Sollicitudo autem implet animum, non manum. Unde nec tam facile tollitur de corde sollicitudo amoris, quam cito excutitur de sinu vel manu pignus cujuslibet materialitatis. Cum igitur a fratre H. diligenter de statu vestro quaererem, audivi vos in labore hominum esse et calicem sororis nostrae, quae est passio Christi, cum his qui in torculari premunt, frequenter bibere. Amara quidem potio bibentibus illam, sed spem salutis optimam in se habet repositam. Nihil enim ad coelum euntibus tutius, quam sequi stratam sanguine Christi tinctam, quam vestigia clavorum impressa prospicere, et ante oculos suos Christum semper perscriptum et praescriptum inspicere. Rectissimum hoc iter ad tribunal gratiae. Via haec latronibus vacua, et finem suum pertendens ad illum, qui peregrinantibus est via, proficiscentibus veritas, pervenientibus vita. Duri sunt lapides ad caput Jacob in itinere quiescenti, asperi silices cacumina montium petenti, pungunt spinae et tribuli teneros pedes, femori infiguntur sagittae, sed nunquid non erit finis? Finem, inquit apostolus, Domini vidistis, patientiam Job audistis. Quid igitur post finem, quid in fine? Omnis consummationis vidi finem, latum mandatum tuum nimis. In fine siquidem apprehendemus quae sit longitudo, latitudo, sublimitas crucis Christi, et profundum. Longitudo dierum in dextera ejus; latitudo, ut sit tanta cognitio de Deo quanta dilectio, tanta dilectio quanta beatitudo, tanta beatitudo quanta dulcedo Dei, tanta dulcedo quantus ipse Deus. Sublimitas, in capite Nazaraei, Jesus Nazarenus rex angelorum. Profundum, cum omnia subjecta erunt ei, praeter illum qui sibi subjecit omnia. Haec, charissime frater et domine, charissimus filius vester H. a nobis nolens vacuus redire sua instantia extorsit, non a nolente, sed ab obsesso multis curis et turbis. Libentissime vidimus novum hominem factum de veteri, reversum de regione dissimilitudinis ad patrem clementissimi pectoris et redundantissimae pinguedinis. Hunc vobis affectuosius commendamus, tanquam mutuae dilectionis pignus, et fratrem, quem ego aliquantisper enutrivi, et valde diligo.