Reader

EPISTOLA CXLV. AD THEOBALDUM CLUNIACENSEM ELECTUM.

[ IX, 3.] THEOBALDO electo Cluniacensi, PETRUS abbas Sancti Remigii.

Gemebundas, et quasi intestinorum suorum tumultuosa collisione seu conquestione, et velut a fulgure et tempestate percussas a vobis recepi litteras. Hominem siquidem redolebant satis conturbatum et exterritum, ac velut repentino superveniente tonitruo pene jacentem exanimatum. Nec mirum. Res namque nova, tam sua novitate quam magnitudine, hominem audacissimum et fortissimum potuit concutere. Qui ad crucem ducitur, gemens et lugens merito conqueritur. Si crux a cruciatu dicitur, nonne in cruce cruciatur, cujus humeri importabili oneri supponuntur? Profecto amodo tot molas supportabitis, quot monachorum curam recipietis. Quid ergo? Nonne cum Apostolo dicetis: Quis infirmatur, et ego non infirmor? quis scandalizatur, et ego non uror? Ecce timor, ecce anxietas, ecce cruciatus. Sed quid? ubi consolatio? ubi revelatio? ubi tanti doloris remedium? sine dubio in Christo. Nam ipse primus ascensor, mitigator et sanctificator crucis; qui suo cruciatu nostros absolvit cruciatus in cruce, et de cruce dixit: Mulier, ecce filius tuus, et discipulo: Ecce mater tua. Sed quid hoc ad rem? quid ad praesentem quaestionem? Multum per omnem modum. Nam mulier est Cluniacensis Ecclesia, quae est mater omnium nostrum, quae de fructu ventris sui plures manipulos sanctarum animarum ab Oriente et Occidente in sinu Abrahae, Isaac et Jacob, jam collocavit, et sponso suo poma nova novitiorum, et vetera antiquorum et senum, in coelesti mensa frequenter obtulit. Quis vero discipulus sit, de quo dicitur: Mulier, ecce filius tuus, jam credo animadvertitis. Tangit enim vos haec sententia, quia aeterna praedestinatione, et moderna vocatione, sollicitudinem hujus matris vestrae decreto inviolabili gratia Dei injungit. Temerarium autem est, et inhumanum, tam divinam ordinationem respuere, quam matri fidele obsequium denegare. Igitur tanquam Issachar asinus fortis, cervicem et humeros huic electioni supponite, et de Dei auxilio fideliter praesumite, quia spiritus adjuvat infirmitatem vestram. Mihi autem amico et fideli vestro gaudium est et exsultatio, quod tantum amicum in tam excellenti loco merui videre sublimatum. Nam et ipse servus et filius sum Cluniacensis Ecclesiae. Valete, et per nos, oro, transitum facite.