Reader

EPISTOLA CXLVIII. AD ABBATES S. MEDARDI ET S. CRISPINI.

Sancti Medardi et Sancti Crispini abbatibus PETRUS abbas Sancti Remigii.

[ V, 21.] Nescit verae amicitiae naturam, qui in amore imitatur arundinem vento agitatam. Sine profunda radice amicitia, accidens est non substantia, species non virtus, fenum de tecto, quod antequam evellatur arescit. Tres itaque praecipuas ancillas, sine quibus vivere nou potest, comites habet et pedisequas, justitiam, patientiam, et constantiam. Justitia suum jus unicuique servat; patientia, si forte intervenerit, injuriam salva integritate amicitiae tolerat; constantia nec qualitate nec quantitate pacti praevaricati exspirat. Quis ergo abduxit? quis seduxit? quis exturbavit funiculum hunc triplicem a sacratissimis visceribus dominorum et amicorum meorum, abbatis Sancti Medardi, et abbatis Sanctorum Crispini et Crispiniani? Moriatur non vivat tam nefarium et nefandissimum scandalum servorum Dei, quod de radice vetustissimi colubri, id est ineptissimae avaritiae prodiit. Subornat se quidem occasio avaritiae vestimentis justitiae, sicut Jacob vestimentis Esau valde bonis, et Jacob mentitur se Esau. Pater tamen universorum, qui quasi oculos caligantes exhibet, dum ipso judice, ipso omnia regente, injustitia justitiam opprimit, nec poenam recipit, quasi miratur de tanta hominum fraude, qui sub oculis ejus non timent mentiri, et in invicem fraudare, dicens: Vox quidem, vox Jacob, sed manus, manus sunt Esau. Praefert quisque altercantium jus authenticum et regulare se habere, nostra, inquiens, diu sic possedit Ecclesia, et nostra sic. Ecce Jacob in voce. Deinde pax cordium concutitur, antiqua familiaritas excutitur, obliquantur oculi, castissimi amplexus solvuntur, de altero alter conqueritur, innexi discipulorum parietes in domus scissuram partiuntur. Ecce manus Esau. Redite, amici charissimi, redite ad cor. Non grandis querela, grandis autem est de hac discordia inter notos et vicinos vestros infamia. Praedecessorum vestrorum temporibus, nec in personis, nec in rebus monasteriorum vestrorum dicitur fuisse inventa tanta concordia, quantam firmo et fraterno foedere hactenus ad invicem excoluistis. Unde ergo tam subito valde odiosa advenit simultas? Quomodo ausa est sacra penetrare pectora exsecrabilis et exsecranda temeritas, qua pacis cubicula inquietarentur, et utriusque pacatissima quies intempestive sollicitata infestaretur? Resarciatur repente amoris vinculum, ne charitas in alumnis suis saltem unius diei, ne dicam mensis vel anni, praescriptionis incurrat dispendium. Qui enim ait: Sol non occidat super iracundiam vestram, regulam juris praefixit, quam intutum est praevaricari. Gravis enim sumitur vindicta de illo qui Evangelii jura violat perpetua. Quare, inquit Apostolus, non magis injuriam accipitis? quare non magis fraudem patimini? Sordet religio, ubi praevalet ambitio; fama foedatur, si res injuste auferatur vel acquiratur; conscientia molestatur, si stimulo elationis quoquo modo pungatur. Oleum quo caput mentis impinguatur extra funditur, si pluris pecunia quam justitia habeatur. Itaque interpono partes nostrae amicitiae, si forte recognita cognatione antiquae familiaritatis, reporrigant sibi hiantia corda reconciliationis mutua brachia. Rogo ut dies per amicos vestros accipiatur, in quo de concordia familiariter agatur. Valete.