Reader

EPISTOLA CLXVIII. AD MONACHUM DE REDDINGES.

[ VI, 22.] PETRUS abbas S. Remigii monacho de Reddinges.

Litteras vestrae amicitiae ad manum non habebam, cum nata occasione vobis scribere decrevi. Frater enim vester magister Willelmus secum eas asportaverat. Tenorem quoque illarum non bene memoriae commendaveram; unde nec recapitulare potui, quae praecipua et digna erant, sive responsione, sive praeconio laudis. Tenuissime siquidem reminiscor, quia tanquam in opaca silva, tam sensuum quam verborum grandis in eis praejacebat materia, de qua sapientia excidens columnas septem, domum Salomonis, sive templum Domini posset construere. Itaque factus tanquam vir, qui prae inopia racemos colligit in autumno, non mihi occurrit, quod vellem praestare amico venienti de via, vel animae esurienti, magis ex copia quam ex inopia. Equidem non ignoro patere vobis spatiosa illa deambulatoria, ubi omnia ligna paradisi, ubi vitis abundans in lateribus domus Dei, ubi promptuaria eructantia ex hoc in illud, ubi deliciae deliciarum, ubi cantica omnium laetantium de sponsi praesentia et sponsae magnificentia. Puro namque pectore quid jucundius, quid ditius, quid appetibilius? Ibi Deus, ibi angelus, ibi virtus, ibi juge convivium, ibi solemnitas solemnitatum, ibi mensa refectionis, ibi somnus quietissimae pausationis. Potoria sunt quae ibi praesentiuntur, quam ea quae dicuntur. Sic enim in Psalmo loquitur talis conscientia: Non est sermo in lingua mea, id est quae corde sentio, ore non profero. Sic de vobis sentire mihi persuadet fama publica, sic testatur conversatio sancta, et integra atque inviolabilis propositi observatio, quam fortius tenetis proficiendo, quam inchoaveritis arripiendo. Contra faciunt, qui cum spiritu coeperint, carne consummantur. Panes nostros, si tamen nostros, libenter comeditis, et scripta nostra sublimiori honore quam decet excipitis. Nunquam enim de tam immundo vase emanat aqua digna ad sorbendum, vel de tam furfureo et cinereo clibano mundus egreditur panis. Dilectio tamen, quae cinerem tanquam panem manducat, in vobis abundans, vilia quaeque amici pretiosa reputat, et pallio honestiori ignobilia nostra, circumvenustat. Sed utinam lima correctionis vestrae omnia scripta nostra explanata essent et emendata!