Reader

EPISTOLA XXXII. AD H. PRULIACENSEM ABBATEM.

[ II, 8.] Amico suo charissimo H. abbati Pruliaci, frater PETRUS Cellensis abbas, accipere de spiritu Moysi.

Amicorum monita eo affectuosius suscipiuntur, quo ambitiosius animorum compago ad invicem consolidatur. Nescit mutui amoris vestri coagulum, qui familiariter non est admissus ad secreta ipsarum medullarum. Ab ipsis igitur medullis verbum amicae consolationis mutuans, aeque usque ad tui cordis secretiora rogo ut admittatur, et vice mei fungatur officio dilectionis, et suppleat dispendia solitae confabulationis. Quid est, domine, imo frater et amice? Nondum enim dominum redoles, quid est? De statione quietissimi portus ad marina discrimina transtulerunt amici tui, aut, ut verius fatear, ad molam te posuit benignissima manus Dei tui. Quid igitur facies? Plane tolle molam, et mole farinam, de qua subcinericium facias in conversione peccatorum, ut convertantur a viis suis pessimis, et vivant; similaceum nihilominus in exhortatione bonorum, ne peccent, et non recordentur justitiae eorum quas fecerant. Revera, charissime, ad molam positus es, qua in spiritu vehementi conteras alios in malis, et ipse conteraris in afflictionibus. Sed attende diligenter, quia mola orbiculari motu nunquam et nusquam excedens orbem persequendo superficiem grani suppositi extenuat in minutissimae farinae speciem, unde conficiatur panis in escam hominum. Sic nempe omnis labor et vexatio tua, quae tibi dabit intellectum, aequitatis rotunditate circumvolvatur, ut ne quid nimis facias, vel ferventius agendo quam toleret complexio tua, sive infirmitas tibi commissorum, vel remissius quam expediat ordini et officio tuo, sive quam permittat regula et regularis consuetudo. Rotundo itaque perge cursu in omni negotio tuo, modestiam servans in his quae ipse geris, et in his quae aliis ingeris. Appende mores temporis cum hominum moribus, et versa ex hoc in hoc, quia calix in manu Domini plenus misto. Nondum eliquata est natura, nondum defecata; nondum fex corporeae gravedinis exinanita. Corpus quod corrumpitur aggravat animam. Parcendum itaque interim corpori, nec danda licentia animae, ut suis excurrens appetitibus in ipso itinere tardum et lassum rejiciat corpus. Spiritus enim promptus est, caro autem infirma. Jugale suum ferre debet anima, non interficere. Moveat se quidem semper spiritus ad meliora, sed aegrotantem equitaturam suam calcaribus cruentis supra modum non vexet, ne forte caede lacerata obeat, et sanguinem ejus de manu immoderati spiritus Dominus requirat. Nemo unquam carnem suam odio habuit, sed fovet eam, sicut et Christus Ecclesiam. Procedat et praecedat anima carnem, sed stationem faciat, quo saltem sero mansionem possit assequi subsequens caro. Morandum tamen, non remanendum est propter carnem. Non erit molesta mora, si sit modesta. Quousque respiret caro subsistendum, non quousque exspiret. Sciat se caro uti itinerariis recreationibus, non mansionariis delectationibus. Si de itinere gravatur, festinet ad mansionem. Erit enim illi mansio et grata pro requie, et certa pro aeternitate. Huc applicuit nos orbicularis motus.