Reader

EPISTOLA XLIV. AD EOSDEM.

[ III, 5.] Dominis suis de Monte Dei, suus Cellensis, portam atrii interioris penetrare.

Etsi apices salutationum a vobis mea humilitas accipere non meretur, mereatur saltem munera orationum. Utrumque quidem si fieri posset, satis gratanter acciperem; alterum tamen ambitiosius deposco, si ad utrumque non valeo. Laetificarent me litterae, si scriberetis; sed juvant orationes, si pro me eas funditis. Insipientia mea indiget bonorum instructione; infirmitas animae meae, devota et assidua oratione. O utinam perspiceretis plagas animae meae miserae et desolatae in vastitate hostili! certe si eam diligeretis, super eam lugeretis. O domini et Patres charissimi, cur non liberatis animam, quamvis miseram, tamen vestram? cur non eruitis de ore leonis jam semipastam? cur non redimitis sub vinculo captivitatis usquequaque humiliatam? Sufficiat vobis ad commovendos pietatis affectus recordatio antiquarum miseriarum, a quibus redimit vos qui passus est pro vobis. Ultra extenditur cumulus peccatorum meorum, et nisi Dominus juverit sanctissimis orationibus vestris interpellatus, jam inferno appropinquat. Valete.