Reader

EPISTOLA LV. AD A. SACERDOTEM S. PETRI PRUVINENSIS.

[ III, 9.] Frater PETRUS Cellensis abbas, venerabili A. sacerdoti Sancti Petri Pruvinensis, salutem.

Non immerito illi praesumo scribere, quem non praesumo non diligere. An impune non diligerem, quem apprime honorandum utinam vel simpliciter suscepissem! Sed quid tantopere laudo, quem vel rarissima visione cognosco? Sed plus hunc fateor cognosco auditione quam visione, plus fide quam confabulatione, plus religione quam familiari cohabitatione. Audivi enim viri non elatam saeculi pompam, sed electam doctrinae formam; non ebrietatem, sed sobrietatem; non vanam pecuniarum sollicitudinem, sed variam Scripturarum meditationem; non curiositatem formarum et pulchritudinem faces gehennales accedentes, sed emundationem deformitatum propriae conscientiae juxta divini speculi illuminationem. Haec, bone juvenis, de te ab aliis cum desiderio audivi, cum fide accepi, cum gaudio aliis enarravi. Nihil itaque mirum, si tali scribo, quem talem describere non vereor ex relatu eorum quibus firmiter credo. Hujus tamen ardentius cum aviditate faciem viderem, et vocem audirem, quam mortuis apicibus mortua verba ederem, ut cujus amor vivit in animo, ejus praesentia scintillaret in oculo. Applicat enim calorem latentem in remotis admista facula scintillantibus venis. Mutuo namque sese ita fovent, ut uterque ignis alium ad se trahendo confortet et confortetur: quatenus interior eo magis ferveat, quo exterior ei appropinquat, et exterior eo clarius luceat, quo ei interior vehementius participat. Hujus exempli similitudine, quem amas absentem, incipis superamare praesentem. Crescit enim in oculis amor: revehitur meatu aurium cordi diligentis vox dilecti expressa charactere dilectionis. Jam amor incipit esse cum gaudio, qui prius erat sine gaudio, aut cum taedio. Taedet enim non habere quem tendit semper amare. Sine gaudio quoque est, qui eum non habet, sine quo gaudere non potest. Apponitur igitur amori gaudium, cum amicus cernit suum amicum. Valete.