Reader

EPISTOLA VI. AD EUGENIUM III PAPAM.

[ I, 6] Domino et Patri Dei gratia summo pontifici EUGENIO humilis conventus Sancti Mevenni, humilem cum omni subjectione salutem.

Ad sinum vestrae pietatis qui debita humilitate recurrit, non solum maternae lenitatis blandimenta, sed et paternae sollicitudinis solet invenire indubia tutamina. In manu namque vestra est post Deum pax omnium simul Ecclesiarum et nostra. Vestram itaque, Pater piissime, rogamus adesse benevolentiam pauperculae Ecclesiae nostrae; et ne longiori tempestate convellatur, divinitus indulta auctoritate ventis et mari silentium placeat vobis maturius imperare. Ut itaque vehementius et celerius vestra erga nos moveatur clementia, nostra breviter nova et antiqua intimamus pericula. Religionis disciplina et fervor monachici ordinis, tam nostra quam abbatis negligentia, olim in Ecclesia nostra in unum intepuerat. Zelo itaque zelatus pro domo Dei Israel sanctissimae memoriae Lucius praedecessor vester mandavit humilitati nostrae, et venerabili episcopo nostro Joanni, studiosius ordinem reformare, disciplinam renovare, et insolitam tumultuationem resecare. Ejus itaque nos tam praecepto quam grata exhortatione ab obediendum inclinati, ut verum fateamur, ad radicem arboris securim extendimus; et abbatem negligentem excidi voluimus, ut vigilantiorem reciperemus. Sic domine et venerande Pater fuerat, nisi totius malignitatis repertor Satanas rursus adversaretur, et nisi domini archiepiscopi Turonensis facies et sententia justa circa hoc negotium perverse mutaretur. Namque electionem nostram prius laudavit, et vestra auctoritate confirmavit, quorumdam vero malignantium postea ductus, ne dicamus seductus, machinationibus, nulla rationabili existente causa, aggravavit erga nos et pastorem nostrum consilium suum, volens et consulens illi gregem dimittere sibi commissum. Gravamen itaque injuste sibi imminens abbas dum attendit, vestram recte audientiam appellavit. Post hanc autem appellationem, quidam de familia archiepiscopi et de mensa ejus, insecuti et persecuti sunt abbatem nostrum, ita ut unum de monachis, unum de clericis suis cum equis et quibusdam caperent et turpiter tractarent. Eapropter vestram efflagitamus, pater et pastor universalis Ecclesiae, gratiam, ut oculo pietatis nostram attendatis miseriam, et causam nostram sinatis, imo praecipiatis tractari non in archiepiscopi curia, sed in qua ex aequo nostra audiatur et ejus justitia, seu injustitia. Excuset autem abbatem nostrum, quod nequaquam vobis se praesentaverit, tam illata injuria quam corporis gravis infirmitas.