Reader

EPISTOLA LXXII. AD EUMDEM.

[ IV, 9] Suo clerico suus abbas.

Tibi an occupationibus tuis visitationum tuarum raritatem imputare debeam, non plane discerno. Hoc unum perpendo, quod litterarum tuarum ad nos rarissima pervenit salutatio. Et fortassis fluctus marini hoc faciunt? Sed quas absorbuerunt? Ostende mihi chartam charitatis deperisse, et non causabor oblitum fuisse. Rursus quem mittas non habes? Et unde haec inopia, nisi forte ex copia? Certe ante te currunt plures, post te innumerabiles. Dicis huic: Vade, et vadit; et alii: Veni, et venit. Ignoras quo me requirere debeas? Plane in medio populi mei ego habito, non in secessu silvarum, non in voragine terrarum. Potesne te excusare et dicere: Domine, Babylonem non vidi, et lacum nescio? Sed hic, hic tu mecum frequenter sedisti, dormisti, fuisti: taceo quod aliquando prae multis aliis locis et terris dilexisti. His verborum nexibus alius quilibet irretitus et illaqueatus cessante excusationum suarum ratione humiliter misericordiam peteret, et patientiam imploraret. At tu cornu legum sive dialecticarum argumentationum armatus, velut fila araneae ista contemnis, et alia exire via contendis. Est, inquis, mihi dominus, sunt et alii amici, quibus trahor, vel necessitate obedire, vel charitate providere. Bene. Nonne prius et plus omnibus amavi? Nonne dextras societatis et ipse dedi? Equidem tibi fecundiora lucra apud alios reperisti, sed non fidem, sed non amorem. Plus quidem donare, non tamen plus possunt amare. Communicavi namque tibi non solum substantiam, sed et animam. Non est occultatum os meum a te, non consilium, non denique quantumlibet remotissimum arcanum. Et tibi post haec, fili mi, ultra quid faciam? Addam, si addi potest ad animam. Quid, inquis, quaeris? Animam pro anima, oculum pro oculo, dentem pro dente, non eruendum, sed impendendum, non extrahendum, sed conservandum. Ad dominum papam appellatus coemeterio Sancti Sereni de Cantumerula, quod imminuere, vel auferre nobis nititur canonicorum et abbatis nimis praesumptuosa superbia, contra privilegium Anastasii papae, quod tu ipse vidisti, et partim fabricasti, contra jus antiquissimum nostrum, Lucae evangelistae coarctavi terminum, quem ipsi perduxerant in primam Dominicam adventus Domini. Causa ista tua est, cogita tanquam tuam, vel de tua. Non vadam, sed mittam juxta consilium tuum. Vale.