Reader

EPISTOLA LXXVI. AD P. MONACHUM NORVICENSEM.

[ IV, 13.] Frater PETRUS abbas indignus Cellensis monasterii, P. monacho Norwicensi, spiritum salutis.

Ut ignotus ignoto scriberem, T. vester, imo noster impetravit et rogavit. Injustum namque esset, si in re tam honesta pater filium confunderet. Quia igitur vitae, scientiae et professionis probatae, profundae, nec ignotae estis, pallio verecundiae vultum abscondo, et vocem vix tremulam emitto. Audite itaque, si placet, veritatem, non vanitatem, pietatem non falsitatem, admonitionem non adulationem. Scio quia unius viri filii sumus, unius regula informamur, in domo una unum ab uno requirimus. Quapropter si trahimur trahamus, si vocamus invitemus, si currimus currere moneamus. Qui audit dicat, veni. Caeterum si sequi noluerint, liberi a conjuratione qua conjurati sumus, inter innocentes manus nostras lavabimus, et sic ab introitu gloriae Dei epulabimur. Haec ideo dixerim, quia in nostra, credo, quod et in vestra patria non monachi, ut pace illorum dicam, sed ex monachis super numerum multiplicati, nomini sancto, quod invocatum est super eos, contumeliam faciunt, dum turpiter vivunt, dum ventris, gulae et luxuriae desideriis se exponunt; dum corpus suum, quod dici nefas est, et negatio contra Deum, contumeliis afficiunt. Nomen itaque Dei per eos blasphematur inter gentes. Utinam Phinees resurgeret! utinam Elias zelo zelatus pro domo Israel recumbentes in idolio igne coelesti consumeret! utinam saltem Jeremias captivitatem filiae Sion triplici luctu, scilicet orationis, praedicationis et exempli doceret, moneret, defieret! Verus nempe Pharao, qui omnia dissipat, et cum Deo non congregat, lapides sanctuarii per platearum compita disseminat, vasa templi Domini in delubris suis juxta Dagon asportat, filium virginis cum filio Veneris collocat, et in phialis et scyphis cum concubinis suis usque ad mane potare non cessat. Usquequo, Domine, non est qui pennam moveat et gannire audeat? Medium silentium tenent omnia. Moyses non extendit manus ad coelos; graves enim sunt, et plenae sanguine. Ideo vincitur Israel et vincit Amalech. Quatuor fabri cornibus suis ventilant universum Judam et Israel, dum residuum erucae comedit locusta, et residuum locustae bruchus, et residuum bruchi rubigo. Haec sunt tertia et quarta generatio, in quibus Dominus reddit peccata patrum in filiis. Prima scilicet generatio est suggestio carnis, secunda primus pulsus cogitationis, tertia deliberatio vel perpetratio operis, quarta gloriatio sceleris. Felix qui his cornibus non ventilatur. Si qua itaque in vobis est misericordiae scintilla, si qua viscera pietatis, si quis ros benignitatis, compungimini. Lacrymae procul dubio istae nequaquam inutiles erunt. Aut enim illis proderunt et convertentur, aut ad vos redient, et in sinum vestrum revertentur. Ut redeant itaque a via sua mala, monendo transite de porta ad portam gladio potenter accinctus. Nemini parcat, sed disperdat de terra memoriam eorum, qui ad cor redire distulerint; qui iniquitatem, quae in manu eorum est, non abstulerint. Haec ad vos tanquam ad amicum justitiae, zelatorem domus Dei, odio habentem eos qui contradicunt sermonibus sancti; ad eos vero, quibus nihil dulce praeter vinum et pretium, nihil amarum praeter claustrum et silentium, nihil amandum praeter carnem et mundum, nihil exosum praeter Dei verbum et spiritum, nubes Dei coruscant, tonitrua coeli fulgurant, ventus vehemens et ignis involutus accelerant. O insensati, quis poterit habitare ex vobis cum igne devorante, aut cum ardoribus sempiternis? Nonne ibi recipietis venenum pro vino, supplicium pro pretio? Seris et vectibus ferreis porta inferni conseretur vobis, qui claustro noluistis includi; et clamor quoque et continuus luctus, qui non siluistis a facie Domini. Caro, quam curiose nutristis, sollicite fovistis, studiose lactastis, regnum Dei non possidebit. Mundus, cui mundi Creatorem postposuistis, in quo immunde sorduistis, cujus fallaci pulchritudine oblectati patriae coelestis obliti estis, non eruet vos de manu inimici. Verbum Dei tunc vos verberabit, non liberabit, accusabit, non excusabit, damnabit, non salvabit. Quid vobis cum Spiritu Dei, cujus contumeliis non parcitis, cujus templum violatis, quem contristare non reformidatis? Ni fallor, quod in eum peccastis non remittetur vobis, neque in hoc saeculo, neque in futuro. Sed de his hactenus. Vos autem, qui apertos habetis oculos, in viam istorum ne abieritis, actibus eorum ne assentiatis, neque consiliis eorum acquiescatis. Ut prelixus nimium essem, nepos vester coegit, qui iterum rogando stylum resumere monuit. Utinam virtus vestra amplior sit quam fama. Utinam vos videre, cognoscere et dextras societatis vobiscum habere merear. Utinam saltem, si non datur ultra, vel unam precem pro peccatis meis pio judici per manum sancti angeli offeratis. Valete.