Reader

EPISTOLA LXXXII AD EUMDEM.

[ VIII, 11.] ALEXANDRO summo pontifici, PETRUS abbas Sancti Remigii.

Totius Christianitatis onus humeris apostolicis impositum non ignorat, qui Christum Principi apostolorum dixisse non dubitat: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam. Necesse itaque est, ut Aaron, qui penetravit coelos in sanguine suo, pontifex a Deo Patre constitutus in aeternum, et Ur, qui in igneis linguis super apostolos descendit, tam manus quam humeros vestros auxilio suo sublevent, et ne deficiant, sustentent. Iniquitas namque, quae sedet super talentum plumbi, geminatis quin potius junctis alis, Ecclesiam Dei et vestram, Dei, desponsatione, vestram, procuratione, usquequaque opprimit, tam in subditis quam in praelatis, adeo ut jam possit dici: Sicut populus, sic sacerdos, sicut oves, sic et canes. Quid dicam, et quare dicam quod patet lippis et tonsoribus? Nonne clamor tanti mali, ne dicam furor, usque ad nubes ascendit? Et quis vos dubitat ista scire, cujus est non solum morbos discernere, sed etiam quaeque morbosa secare aut sanare? Tamen, summe pastor, duo mala facit populus tuus. Descende et invenies vitulum conflatilem, lascivientem in vaccis populorum, et lingentem herbam usque ad radicem. In altero notatur luxuria, in altero avaritia. Olim haec tenebrarum familia tenebant valles, jamjam occupant montes. Olim foedabant templum Veneris, sed jam polluunt atria Virginis, quam Pater desponsavit Filio suo, et Paulus tanquam uni viro virginem castam vult exhibere Christo. Olim denique regnabant in Babylonia, nunc in Hierosolyma. Jeremias lamentatur avaritiam sedere in capite omnium compitorum, ubi concurrunt in dandis honoribus ecclesiasticis, aut carnalis affinitas, aut pecuniaria cupiditas. Dei quidem solius est ista amputare et tollere. Vestrum autem securim ad radicem ponere, et pro posse in sententia vigilum statuam istam confringere, et arborem succidere sollicidutine non pigra. Quomodo autem fiat istud, docebit vos qui incerta et occulta sapientiae suae manifestavit David puero suo, et omnia quae audivit a Patre suo nota fecit suis apostolis. Lator quoque praesentium fidelissimus vester, et totius honestatis et bonae famae vir insinuabit. Pungenda tamen est gladio ancipiti luxuria, quae non solum thalamos pudicitiae, sed etiam terminos totius verecundiae transgreditur, quatenus etsi stimulus ejus non confringitur, saltem retundatur; etsi non sepelitur, saltem recondatur. Avaritiae duo cornua in ecclesiasticis trajectionibus prorsus anathematizentur, in saecularibus rapinis ungulae ipsius aut eradicentur aut exsecentur, Spiritus Domini, quia omnia continens replet orbem terrarum, ori et cordi vestro semper adsit, et praecipue in hac secunda generali congregatione.