Reader

EPISTOLA LXXXIII. AB EUMDEM.

[ VIII, 12.] Domino papae PETRUS abbas sancti Remigii.

Ad generale concilium, Pater venerande, cum caeteris Catholicae Ecclesiae filiis citatus excusationem praefero, non frivolam de perfunctoriis evangelicis aliquam, quibus ad coenam invitati se excusando accusant; sed manifestis documentis probabilem et veram. Prompta siquidem est in me ad omnem obedientiam devotio; sed succumbit propter invaletudinem languida exsecutio. Inest voluntas, sed impedit infirmitas; Spiritus quidem promptus est, caro autem infirma. Apud igitur paternam clementiam et aequissimam apostolicae discretionis censuram, aetas annosa, longa via, brevis vita, fessa membra, sint nostrae excusationis probabilia et necessaria argumenta. Mavult habere filium absentem vivum quam secum semimortuum, vel certe exstinctum. Percussus sum, ut fenum, quod jam exaruit, quod hodie est, et cras non in clibanum, sed in feretrum mittetur, et quomodo tanquam plaustrum onustum feno prosequi potero ambulantes in equis, et volantes in pennis sanitatis et robustae aetatis? Quid enim? si praesens essem, nec interesse possem. Quid faceret facula fumibunda, inter astra lucentia? Parcite ergo in hoc nunc, sicut semper fecistis, nostras preces benigne suscipiendo et efficaciter implendo.