Reader

EPISTOLA XCVI. AD TUSCULANUM EPISCOPUM.

[ IX, 6.] TUSCULANO episcopo, PETRUS abbas Sancti Remigii.

Ignis divinus non minus est perpetuus, quam in hostiis Deo dicatis sanctificandis sanctus. Hinc est quod in altari, ubi tam holocausta quam sacrificia, quotidie ad expiationem peccatorum Deo immolantur, jugis et perpetuus ardet. Quid autem hoc est, nisi quod Apostolus ait: Charitas nunquam excidit?. Nam pura a simulatione, munda a saeculari ambitione corda, Christi acceptabilia sunt altaria, sive templa. Forcipe igitur litterarum vestrarum suscepi in aureo thuribulo bonorum verborum sacras evaporationes jamdudum succensae fornacis ex mutua inter nos visione et allocutione. Deo gratias, quia non inveni aquam crassam imminutae dilectionis, sed ipsum ignem, non fumantem, sed flammantem in penetralibus tanti domini et amici. Putabam illum suffocatum cineribus tantarum sollicitudinum, et varietate succedentium occupationum. Praeterea causam et quaestionem gravissimam adversum vos habebam, si justum habuissem judicem. A quo enim primordia cognitionis et dilectionis cum abbate Sanctorum Crispini et Crispiniani piae memoriae habuistis, nisi a nobis? Quare ergo de nostro bono opere nos lapidastis? Annon lapidastis, quem tot amaritudinibus et afflictionibus de ejus absentia concussistis? Annon Jacob furtum Laban de filiabus suis fecistis? Forte furtum non negatis, sed pium appellatis. Sed si furtum, quomodo pium? si pium, quomodo furtum? Probo autem furtum. Nam furtum est contrectatio rei alienae invito domino. Romam certe ad concilium non ivisset, nisi illum misissem. Praeter spem, et praeter voluntatem meam illum retinuistis, et fratrem et parem vobis fecistis. Hoc tamen nec illi, nec nobis placuit. Mallet cellam Montis Dei incolere, ut frequenter mihi scripsit, quam episcopalem cathedram tenere. Quid igitur? Deus qui omnia conclusit, et meas querimonias praevenit, faciendo quod facere pie et misericorditer consuevit. Praevenit illum benedictionibus suis, et quem olim amicum et fratrem in terris habebamus, nunc dominum et sanctum in coelis veneramur. Miracula enim, quae facit Deus, testimonia credibilia sunt sanctae conversationis ejus. Itaque digitum superpono ori meo.