Reader

V. Ejusdem charta insignis de fundatione conventus Tucionensis. (Anno 1112.)[COSNIER, Exord. Font. Ebr., pag. 221 et 222, ex chartul. Font. Eb., chart. 581.]

Ego PETRUS, Dei gratia Pictavorum episcopus, universis catholicis notum fieri volo, et apicibus praesentis paginae denuntio quam diligenti ratione ad honorem Dei, et sanctae religionis observationem locus qui a vulgo Tucio nominatur nostro et canonicorum nostrae sedis communi assensu, atque consilio fuerit aedificatus. Locus namque Tucionensis olim vasta sylvarum solitudine desolatus, spinarum et veprium densitate confertus, diu inhabitabilis exstitit: in quo tamen vetustissima cujusdam ecclesiae vestigia apparebant. Cum itaque vir quidam magnae religionis et bonae opinionis nomine Robertus de Arbrissello loca solitaria et divinis cultibus idonea vigilantia, cura diligenter inquireret, in quibus sanctimoniales feminas quas ad serviendum Deo viventi congregaverat, collocare valeret. Quidam vir illustris qui Fulcaudus Frenicardi vocabatur ad eum accessit, ipsumque obnixis precibus exoravit ut in supradicto loco ecclesiam aedificare dignaretur. Erat enim locus iste suae possessionis, ejusque subditus potestati: verumtamen vir praedictus Robertus statim precibus Fulcaudi non acquievit; sed nec hunc, nec alium in nostro episcopatu locum, nisi nostro et clericorum virorum consilio se aedificaturum sive suscepturum asseruit. Praedictus igitur Fulcaudus ardenti desiderio locum Tucionensem domno Roberto et sanctimonialibus feminis quae sub ejus disciplina in loco qui dicitur Fons Eubraudi Deo devotissime serviebant dare cupiens, ad nos accessit, rogans et obsecrans quatenus supradictum locum praenominato viro domino, scilicet Roberto concederemus, et ei ut ibidem ecclesiam aedificaret persuaderemus. His ita transactis cum praefatus ille Robertus nostris persuasionibus acquiescens in illo loco ad honorem Dei et sanctae religionis observantiam ecclesiam et officinas aedificare jussisset; Nantolienses monachi locum praedictum domno Roberto calumniati sunt dicentes; quia vetus ecclesia cujus vestigia( ut supradictum est) ibi apparebant, de jure Nantoliensis monasterii fuerat; inquisitis igitur super hac re diligenter monachorum rationibus, cum aliquam possessionem sive investituram de hac ecclesia se habuisse, nobis nullatenus possent ostendere, nec aliqua inde munimenta haberent, domnum Robertum ut ab incoepto non desisteret monuimus. Ipse vero nostris nolens acquiescere monitis obstinato animo nobis respondit, se nihil amplius ibi facturum donec monachorum calumnia pacifice sedaretur. Nos ergo una cum clericis nostris et Fulcaudo Frenicardi ad Nantoliense monasterium accessimus, et de praedicta calumnia cum abbate et monachis ejusdem loci in communi eorum capitulo concordiam fecimus. Fulcaudus enim Frenicardi dedit pro hac concordia Nantoliensibus monachis quatuor annonae sextarios in decima Sancti Medardi de Vertorio, qui eis annis singulis redderentur. Abbas igitur Nantoliensis nomine Gauterius in capitulo Nantoliensis ecclesiae, nobis praesentibus, consilio et assensu monachorum suorum calumniam illam penitus absolvit, atque dimisit; et ecclesiam Tucionensis loci, ipsumque locum ex integro domino Roberto et praedictis sanctimonialibus et viris ecclesiae subministrantibus quiete ac perpetuo possidendam concessit. His itaque Dei auctoritate pacificatis, Tucionensem locum cum ipsa veteri ecclesia, cujus ibidem, ut saepe dictum est, vestigia eminebant Deo et S. Mariae de Fonte Ebraldi et domino Roberto, et saepe dictis sanctimonialibus, consilio virorum, clericorum dedimus, et ut quiete et inconcusse perpetuo possiderent concessimus. Concessimus quoque pari tenore, ut omnia quae in nostro episcopatu collatione fidelium legitime acquirere possent, eis firma et illibata perpetualiter permanerent. Statuimus etiam ut quicunque hanc nostram institutionem perturbare, aut inquietare praesumeret, vel contra eam temere venire tentaret, secundo tertiove commonitus, tandiu anathematis vinculo cogeretur, donec digne de perpetrata iniquitate satisfaceret. Ut autem haec concordia atque concessio firma et illibata in perpetuum permaneat, eam scripto tradere curavimus, et propria subscriptione firmavimus, nostroque sigillo munire praecipimus. Huic autem praedictae concordiae atque concessioni ad fuerunt: Willelmus Radulphi magister scholarum Pictaviensis Ecclesiae, Petrus de Sancto Saturnino ejusdem Ecclesiae canonicus, Ademarus Nantoliensis ecclesiae prior, Petrus Fulcherii, Umbertus de Vestolio, Aimericus Candidus, Arnaudus, Arrius, et multi alii Nantolienses monachi; Fulcaudus Frenicardi, Ademarus frater ejus, Aimericus de Pindrae, et multi alii tam clerici quam laici.

Facta est autem haec concordia atque concessio in capitulo Nantoliensi, anno ab Incarnatione Domini 1112, indict. V regnante Ludovico Francorum rege.