Reader

VI. DE SILENTIO CLERICORUM. CAPUT X.

Quidam vero cum loquendi prurigine curiosius effervescit, si auditorem inveniat, pueriliter hilarescit, et ei plerumque importunitate garrula tandiu adhaerescit, donec tanquam vertatur plenitudo in vomitum, juxta ethnicum quemdam: Non missura cutem nisi plena cruoris hirudo.

Quidam vero si loquens inveniat auditorem, adhuc tamen conqueritur, si non etiam habeat responsorem, eique, ut aestimat, injuriae intolerabiles inferuntur, si verba verbis vice mutua non redduntur. Unde cum praecepto Sennacherib regis Assyriorum Rapsaces Jerusalem mitteretur, et ad serviendum Assyriis clamore minaci et garrulo filios Israel hortaretur, Eliacim, et Sobna, et Joae principes civitatis, suggesserunt illi ut lingua eis altera loqueretur, ne populus intelligens ad respondendum loquaciter moveretur.« Loquere, aiunt, ad servos tuos Syra lingua, intelligimus enim, ne loquaris ad nos Judaice in auribus populi qui est super murum.» Volebat ut loquentem Rapsacem populus intelligere non valeret, ne verbositati ejus lingua simili responderet, scientes quia flatus vel tenuis respondendi, auget incendium garriendi. At ille qui nolebat a loquendi profluvio cohiberi, sed largiorem materiam sibi a respondentibus exhiberi, modesto suggerentium consilio nequaquam obsecutus, lingua Judaica Judaeorum in auribus est locutus.« Stetit, inquit, Rapsaces et clamavit voce magna Judaice, et dixit: Audite verba regis magni, regis Assyriorum,» et caetera. Cujus cum linguosam procaciam non posset prudens admonitio temperare, eleganti consilio Ezechias rex silentium populo voluit imperare, ut cum ille videret sibi nullatenus responderi, amplius torqueretur, et vel sic cogeretur a proposito removeri.« Siluerunt, inquit, et non responderunt ei verbum, mandaverat enim eis rex dicens: Ne respondeatis ei.» Prudens consilium, ut si verbosantium importunitas cuilibet inferatur, non verbo verbum, sed silentium referatur, objectuque silentii os iniqua loquentium obstruatur, et quasi propositum turris lateritiae destruatur. Quia vero illis civitatem, et turrim aedificantibus inerat et cura praeloquendi, et affectus vehemens pari verbo et opere respondendi, omnes pari supplicio erant feriendi, et ab uno eodemque proposito eadem sententia cohibendi. Confusa est igitur lingua eorum, ut unusquisque vocem proximi, non audiret, nec suas invicem voluntates sermo internuntius aperiret, sed ad vocem praeloquentis obstupescens auditor obmutiret, et quem intelligere non valebat, ei nec etiam libens auditum impertiret. Et cum nollent audire alterutrum, vocesque mutuas intelligere non valerent, difficultate subita compulsi sunt ut silerent, et quod a natura intuitu justitiae tenere noluerunt, justo Dei judicio poenaliter inciderunt. Sed intolerabile judicantes una localiter contineri, et ab explenda malitia ingrato silentio cohiberi, elegerunt pariter longe ab invicem separari, et cum eis tantummodo, quos loquentes intelligere poterant, conversari. In septuaginta quippe, et duarum gentium multitudinem fuerant jam diffusi, et eodem linguarum munere perversitatis suae merito sunt confusi, ut scilicet non omnes simul linguarum omnium haberentur, sed gentes singulae linguis tantum singulis loquerentur. Cum in die Pentecostes congregatis discipulis Paracletus se infudit, linguam illorum hujus muneris affluentia non confudit, sed ita linguae omnes sunt illis omnibus dispertitae, ut non singulae singulis, sed omnes essent omnibus impertitae. Non igitur illic fuisse creditur confusio poenalis, sed, ad consolandum eos infusio spiritalis, dono cujus alter alterius voces novas et varias intellexit, intellectus et gratiam ad donantis injuriam non inflexit. Illi vero qui aedificare civitatem lateritiam moliuntur, cum unius essent labii, divina sententia feriuntur, ut in quot gentes fuerant multipliciter jam diffusi, tot linguarum numero poenaliter sint confusi. Septuaginta quippe et duae gentes jam in unius coetu multitudinis habebantur, quae uno eatenus, et loco, et labio tenebantur, sed in campo Sennaar, et linguis totidem confunduntur, et inde ab invicem in partes totidem dividuntur. Sic enim illis haec confusio divino est ordine distributa, ut singulis gentibus singularis lingua sit attributa, et cum nollent perversitate nimia reticere, alteri tamen altera non possit respondere. Ab eo igitur unusquisque, cum quo tenere cogebatur silentium, sejunctus, et ei solummodo cui loqui poterat, est adjunctus, et ita se per gentes, et linguas perurgente divina sententia localiter diviserunt, divisi ab aedificando civitatem propositam cessaverunt.