Homilies on St
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/plutarch" aria-label="More works by Plutarch (plutarch)">
—
⋯
Original / primary: Textus receptus
1.0.1
τῶ ν εἰ σιό ντων εἰ ς τὰ συσσί τια ἑ κά στῳ δεικνύ ων ὁ πρεσβύ τατος τὰ ς θύ ρας,“ διὰ τού των,” φησί ν,“ οὐ δεὶ ς ἐ ξέ ρχεται λό γος.”
1.0.2
δοκιμαζομέ νου μά λιστα παρ' αὐ τοῖ ς τοῦ μέ λανος λεγομέ νου ζωμοῦ, ὥ στε μὴ κρεαδί ου δεῖ σθαι τοὺ ς πρεσβυτέ ρους, παραχωρεῖ ν δὲ τοῖ ς νεανί σκοις, λέ γεται Διονύ σιος ὁ τῆ ς Σικελί ας τύ ραννος τού του χά ριν Λακωνικὸ ν μά γειρον πρί ασθαι καὶ προστά ξαι σκευά σαι αὐ τῷ μηδενὸ ς φειδό μενον ἀ ναλώ ματος: ἔ πειτα γευσά μενον καὶ δυσχερά ναντα ἀ ποπτύ σαι καὶ τὸ ν μά γειρον εἰ πεῖ ν,“ ὦ βασιλεῦ, τοῦ τον δεῖ τὸ ν ζωμὸ ν γυμνασά μενον Λακωνικῶ ς καὶ τῷ Εὐ ρώ τᾳ λελουμέ νον ἐ ποψᾶ σθαι.”
1.0.3
πιό ντες οἱ Λά κωνες ἐ ν τοῖ ς συσσιτί οις μετρί ως ἀ πί ασι δί χα λαμπά δος: οὐ γὰ ρ ἔ ξεστι πρὸ ς φῶ ς βαδί ζειν οὔ τε ταύ την οὔ τε ἄ λλην ὁ δό ν, ὅ πως ἐ θί ζωνται σκό τους καὶ νυκτὸ ς εὐ θαρσῶ ς καὶ ἀ δεῶ ς ὁ δεύ ειν.
1.0.4
γρά μματα ἕ νεκα τῆ ς χρεί ας ἐ μά νθανον: τῶ ν δὲ ἄ λλων παιδευμά των ξενηλασί αν ἐ ποιοῦ ντο, οὐ μᾶ λλον ἀ νθρώ πων ἢ λό γων. ἡ δὲ παιδεί α ἦ ν αὐ τοῖ ς πρὸ ς τὸ ἄ ρχεσθαι καλῶ ς καὶ καρτερεῖ ν πονοῦ ντα καὶ μαχό μενον νικᾶ ν ἢ ἀ ποθνή σκειν.
1.0.5
διετέ λουν δὲ καὶ ἄ νευ χιτῶ νος, ἓ ν ἱ μά τιον εἰ ς τὸ ν ἐ νιαυτὸ ν λαμβά νοντες, αὐ χμηροὶ τὰ σώ ματα καὶ λουτρῶ ν καὶ ἀ λειμμά των κατὰ τὸ πλεῖ στον ἀ πεχό μενοι.
1.0.6
ἐ κά θευδον. δὲ οἱ νέ οι ὁ μοῦ κατ' ἴ λην καὶ κατὰ ἀ γέ λην ἐ πὶ στιβά δων, ἃ ς αὐ τοὶ συνεφό ρουν, τοῦ παρὰ τῷ Εὐ ρώ τᾳ πεφυκό τος καλά μου τὰ ἄ κρα ταῖ ς χερσὶ ν ἄ νευ σιδή ρου κατακλά σαντες- ἐ ν δὲ τῷ χειμῶ νι τοὺ ς λεγομέ νους λυκό φονας ὑ πεβά λλοντο καὶ κατεμεί γνυσαν ταῖ ς στιβά σι, θερμαντικὸ ν ἔ χειν τι τῆ ς ὕ λης δοκού σης.
1.0.7
ἐ ρᾶ ν τῶ ν τὴ ν ψυχὴ ν σπουδαί ων παί δων ἐ φεῖ το: τὸ δὲ πλησιά ζειν αἰ σχρὸ ν νενό μιστο, ὡ ς τοῦ σώ ματος ἐ ρῶ ντας ἀ λλ' οὐ τῆ ς ψυχῆ ς: ὁ δὲ ἐ γκληθεὶ ς ὡ ς ἐ π' αἰ σχύ νῃ πλησιά ζων ἄ τιμος διὰ βί ου ἦ ν.
1.0.8
ἔ θος ἦ ν καὶ τοὺ ς νεωτέ ρους ὑ πὸ τῶ ν πρεσβυτέ ρων ἐ ρωτᾶ σθαι ποῦ πορεύ ονται καὶ ἐ πὶ τί, καὶ τὸ ν μὴ ἀ ποκρινό μενον ἢ προφά σεις πλέ κοντα ἐ πιπλή ττειν ὁ δὲ μὴ ἐ πιπλή ττων παρό ντος αὐ τοῦ ἁ μαρτά νοντα ἔ νοχος ἦ ν τῷ ἴ σῳ ἐ πιτιμί ῳ ᾧ περ καὶ ὁ ἁ μαρτώ ν: καὶ ὁ δυσχεραί νων δέ, εἰ ἐ πιτιμῷ το, ἐ ν μεγά λῳ ὀ νεί δει ἦ ν.
1.0.9
εἴ τις φωραθεί η ἁ μαρτά νων, ἔ δει τοῦ τον βωμό ν τινα τῶ ν ἐ ν τῇ πό λει κύ κλῳ περιιέ ναι, ψό γον ᾄ δοντα πεποιημέ νον εἰ ς ἑ αυτό ν: ὅ περ ἦ ν οὐ δὲ ν ἕ τερον ἢ ἐ πιπλή ττειν αὐ τὸ ν ἑ αυτῷ.
1.0.10
καὶ τοὺ ς νέ ους δὲ οὐ μό νον τοὺ ς ἰ δί ους αἰ δεῖ σθαι πατέ ρας καὶ ὑ πηκό ους τού τοις εἶ ναι, ἀ λλὰ πά ντας τοὺ ς πρεσβυτέ ρους ἐ ντρέ πεσθαι, καὶ ὁ δῶ ν ὑ ποχωροῦ ντας καὶ καθέ δρας ὑ πεξισταμέ νους καὶ παρό ντων ἡ συχά ζοντας. διὸ καὶ ἦ ρχεν ἕ καστος οὐ χ ὥ σπερ ἐ ν ταῖ ς ἄ λλαις πό λεσι τῶ ν αὑ τοῦ τέ κνων καὶ δού λων καὶ κτημά των, ἀ λλ' ὥ σπερ τῶ ν αὑ τοῦ καὶ τῶ ν τοῦ πλησί ον, ὅ πως ὅ τι μά λιστα κοινωνῶ σι καὶ φροντί ζωσιν ὡ ς οἰ κεί ων.
1.0.11
παῖ ς δὲ ὑ πό τινος κολασθεί ς, εἰ τῷ πατρὶ ἐ ξή γγειλεν, αἰ σχρὸ ν ἦ ν τῷ πατρὶ μὴ προσεντεῖ ναι ἀ κού σαντα πά λιν ἑ τέ ρας: ἐ πί στευον γὰ ρ ἑ αυτοῖ ς ἐ κ τῆ ς πατρί ου ἀ γωγῆ ς μηδὲ ν αἰ σχρὸ ν προστά ξαι τοῖ ς τέ κνοις.
1.0.12
κλέ πτουσι δὲ οἱ νέ οι καὶ τῶ ν σιτί ων ὅ τι ἂ ν δύ νωνται, μανθά νοντες εὐ φυῶ ς ἐ πιτί θεσθαι τοῖ ς καθεύ δουσιν ἢ ῥ ᾳ θύ μως φυλά ττουσι: τῷ δὲ ἁ λό ντι ζημί α πληγαὶ καὶ τὸ πεινῆ ν. γλί σχρον γὰ ρ αὐ τοῖ ς ἐ στι δεῖ πνον, ὅ πως δι' αὑ τῶ ν ἀ μυνό μενοι τὴ ν ἔ νδειαν ἀ ναγκά ζωνται τολμᾶ ν καὶ πανουργεῖ ν.
1.0.13
τό δε ἔ ργον τῆ ς σιτοδεί ας: διά τε ταῦ τα γλί σχρα ἦ ν καὶ ἵ ν' ἐ θί ζωνται μηδέ ποτε γί γνεσθαι πλή ρεις, δύ νασθαι δὲ πεινῆ ν: οὕ τω γὰ ρ ᾤ οντο καὶ ἐ ν πολέ μῳ χρησιμωτέ ρους ἔ σεσθαι, εἰ δύ ναιντο καὶ ἀ σιτή σαντες ἐ πιπονῆ σαι: καὶ ἐ γκρατεστέ ρους δὲ καὶ εὐ τελεστέ ρους, εἰ πλεί ω χρό νον διά γοιεν ἀ πὸ μικρᾶ ς δαπά νης: τὴ ν δ' ἀ νοψί αν ὑ ποφέ ρειν, ὡ ς βρῶ μα τὸ τυχὸ ν προσφέ ρεσθαι, ᾤ οντο ὑ γιεινό τερα τὰ σώ ματα ἀ πὸ τῆ ς ἐ λλειπού σης ποιεῖ ν τροφῆ ς, νομί ζοντες εἰ ς βά θος τε καὶ πλά τος ὁ ρμῇ πιεζό μενα ἐ παί ρειν εἰ ς ὕ ψος τὰ σώ ματα, καὶ καλὰ δὲ ποιεῖ ν: τὰ ς γὰ ρ ἰ σχνὰ ς καὶ διακέ νους ἕ ξεις ὑ πακού ειν πρὸ ς τὴ ν διά ρθρωσιν, τὰ ς δὲ πολυτρό φους διὰ βά ρος ἀ ντιβαί νειν.
1.0.14
ἐ σπού δαζον δὲ καὶ περὶ τὰ μέ λη καὶ τὰ ς ᾠ δὰ ς οὐ δὲ ν ἧ ττον κέ ντρον δ' εἶ χε ταῦ τα ἐ γερτικὸ ν θυμοῦ καὶ φρονή ματος καὶ παραστατικὸ ν ὁ ρμῆ ς ἐ νθουσιώ δους καὶ πρακτικῆ ς. καὶ ἡ λέ ξις ἦ ν ἀ φελὴ ς καὶ ἄ θρυπτος: οὐ δὲ ν δ' ἕ τερον εἶ χεν ἢ ἐ παί νους τῶ ν γεννικῶ ς ζησά ντων καὶ ὑ πὲ ρ τῆ ς Σπά ρτης ἀ ποθανό ντων καὶ εὐ δαιμονιζομέ νων, καὶ ψό γους τῶ ν τρεσά ντων ὡ ς ἀ λγεινὸ ν καὶ κακοδαί μονα βιού ντων βί ον ἐ παγγελί αν τε καὶ μεγαλαυχί αν πρὸ ς ἀ ρετὴ ν πρέ πουσαν ταῖ ς ἡ λικί αις.
1.0.15
τριῶ ν οὖ ν χορῶ ν ὄ ντων κατὰ τὰ ς τρεῖ ς ἡ λικί ας καὶ συνισταμέ νων ἐ ν ταῖ ς ἑ ορταῖ ς, ὁ μὲ ν τῶ ν γερό ντων ἀ ρχό μενος ᾖ δεν, ἁ μέ ς ποκ' ἦ μες ἄ λκιμοι νεανί αι: εἶ τα ὁ τῶ ν ἀ κμαζό ντων ἀ νδρῶ ν ἀ μειβό μενος, ἁ μὲ ς δέ γ' εἰ μέ ς: αἰ δὲ λῇ ς, αὐ γά ζεο: ὁ δὲ τρί τος ὁ τῶ ν παί δων, ἁ μὲ ς δὲ γ' ἐ σσό μεσθα πολλῷ κά ρρονες.
1.0.16
καὶ οἱ ἐ μβατή ριοι δὲ ῥ υθμοὶ παρορμητικοὶ πρὸ ς ἀ νδρεί αν καὶ θαρραλεό τητα καὶ ὑ περφρό νησιν θανά του, οἷ ς ἐ χρῶ ντο ἔ ν τε χοροῖ ς καὶ πρὸ ς αὐ λὸ ν ἐ πά γοντες τοῖ ς πολεμί οις. ὁ γὰ ρ Λυκοῦ ργος παρέ ζευξε τῇ κατὰ πό λεμον ἀ σκή σει τὴ ν φιλομουσί αν, ὅ πως τὸ ἄ γαν πολεμικὸ ν τῷ ἐ μμελεῖ κερασθὲ ν συμφωνί αν καὶ ἁ ρμονί αν ἔ χῃ διὸ καὶ ἐ ν ταῖ ς μά χαις προεθύ ετο ταῖ ς Μού σαις ὁ βασιλεύ ς, ἵ να λό γου ἀ ξί ας παρέ χωσι τὰ ς πρά ξεις οἱ μαχό μενοι καὶ μνή μης εὐ κλεοῦ ς.
1.0.17
εἰ δέ τις παραβαί νοι τι τῆ ς ἀ ρχαί ας μουσικῆ ς, οὐ κ ἐ πέ τρεπον ἀ λλὰ καὶ τὸ ν Τέ ρπανδρον ἀ ρχαϊ κώ τερον ὄ ντα καὶ ἄ ριστον τῶ ν καθ' ἑ αυτὸ ν κιθαρῳ δῶ ν καὶ τῶ ν ἡ ρωικῶ ν πρά ξεων ἐ παινέ την, ὅ μως οἱ ἔ φοροι ἐ ζημί ωσαν καὶ τὴ ν κιθά ραν αὐ τοῦ προσεπαττά λευσαν φέ ροντες, ὅ τι μί αν μό νην χορδὴ ν ἐ νέ τεινε περισσοτέ ραν τοῦ ποικί λου τῆ ς φωνῆ ς χά ριν μό να γὰ ρ τὰ ἁ πλού στερα τῶ ν μελῶ ν ἐ δοκί μαζον. Τιμοθέ ου δὲ ἀ γωνιζομέ νου τὰ Κά ρνεια, εἷ ς τῶ ν ἐ φό ρων μά χαιραν λαβὼ ν ἠ ρώ τησεν αὐ τὸ ν ἐ κ ποτέ ρου τῶ ν μερῶ ν ἀ ποτέ μῃ τὰ ς πλεί ους τῶ ν ἑ πτὰ χορδῶ ν.
1.0.18
τῶ ν δὲ ταφῶ ν ἀ νεῖ λε τὴ ν δεισιδαιμονί αν ἅ πασαν ὁ Λυκοῦ ργος, ἐ ν τῇ πό λει θά πτειν τοὺ ς νεκροὺ ς καὶ πλησί ον ἔ χειν τὰ μνημεῖ α τῶ ν ἱ ερῶ ν συγχωρή σας. περιεῖ λε δὲ καὶ τοὺ ς μιασμού ς. συνθά πτειν δὲ οὐ δὲ ν ἐ πέ τρεψεν, ἀ λλ' ἐ ν φοινικί δι καὶ φύ λλοις ἐ λαί ας θέ ντας τὸ σῶ μα περιστέ λλειν κατ' ἴ σον ἅ παντας. ἀ νεῖ λε δὲ καὶ τὰ ς ἐ πιγραφὰ ς τὰ ς ἐ πὶ τῶ ν μνημεί ων, πλὴ ν τῶ ν ἐ ν πολέ μῳ τελευτησά ντων, καὶ τὰ πέ νθη καὶ τοὺ ς ὀ δυρμού ς.
1.0.19
ἀ ποδημεῖ ν δὲ οὐ κ ἐ ξῆ ν αὐ τοῖ ς, ἵ να μὴ ξενικῶ ν ἐ θῶ ν καὶ βί ων ἀ παιδεύ των μετέ χωσι.
1.0.20
καὶ ξενηλασί ας δὲ εἰ σηγή σατο, ὅ πως οἱ παρεισρέ οντες μὴ διδά σκαλοι κακοῦ τινος τοῖ ς πολί ταις ὑ πά ρχωσι.
1.0.21
τῶ ν πολιτῶ ν ὃ ς ἂ ν μὴ ὑ πομεί νῃ τὴ ν τῶ ν παί δων ἀ γωγὴ ν οὐ μετεῖ χε τῶ ν τῆ ς πό λεως δικαί ων.
1.0.22
ἔ νιοι δ' ἔ φασαν ὅ τι καὶ τῶ ν ξέ νων ὃ ς ἂ ν ὑ πομεί νῃ τὴ ν τοιαύ την ἄ σκησιν τῆ ς πολιτεί ας κατὰ τὸ βού λημα τοῦ Λυκού ργου μετεῖ χε τῆ ς ἀ ρχῆ θεν διατεταγμέ νης μοί ρας. πωλεῖ ν δ' οὐ κ ἐ ξῆ ν.
1.0.23
τοῖ ς τῶ ν πλησί ον δ' οἰ κέ ταις ὡ ς ἰ δί οις χρῆ σθαι ἔ θος ἦ ν, εἴ που δέ οιντο, καὶ κυσὶ καὶ ἵ πποις, εἰ μὴ οἱ δεσπό ται χρῄ ζοιεν καὶ ἐ ν ἀ γρῷ δὲ εἴ τί ς τινος ἐ λλιπὴ ς γενό μενος δεηθεί η, ἀ νοί ξας καὶ βαστά σας τὰ ἐ πιτή δεια τοῦ ἔ χοντος, τὰ σημεῖ α σημηνά μενος κατέ λειπεν.
1.0.24
ἐ ν τοῖ ς πολέ μοις φοινικί σιν ἐ χρῶ ντο: ἅ μα μὲ ν γὰ ρ ἡ χρό α ἐ δό κει αὐ τοῖ ς ἀ νδρικὴ εἶ ναι, ἅ μα δὲ τὸ αἱ ματῶ δες τοῦ χρώ ματος πλεί ονα τοῖ ς ἀ πεί ροις φό βον παρέ χει, καὶ τὸ μὴ εὐ περί φωρον δὲ τοῖ ς πολεμί οις εἶ ναι, ἐ ά ν τις αὐ τῶ ν πληγῇ, ἀ λλὰ διαλανθά νειν διὰ τὸ ὁ μό χρουν χρή σιμον.
1.0.25
ὅ ταν στρατηγή ματι τοὺ ς πολεμί ους νική σωσι, βοῦ ν τῷ̓́ Αρει θύ ουσιν: ὅ ταν δ' ἐ κ τοῦ φανεροῦ, ἀ λεκτρυό να, ἐ θί ζοντες τοὺ ς ἡ γουμέ νους οὐ μό νον πολεμικοὺ ς ἀ λλὰ καὶ στρατηγικοὺ ς εἶ ναι.
1.0.26
ταῖ ς εὐ χαῖ ς προστιθέ ασι τὸ ἀ δικεῖ σθαι δύ νασθαι.
1.0.27
εὐ χὴ δ' αὐ τῶ ν διδό ναι τὰ καλὰ ἐ πὶ τοῖ ς ἀ γαθοῖ ς, καὶ πλέ ον οὐ δέ ν.
1.0.28
̓ Αφροδί την σέ βουσι τὴ ν ἐ νό πλιον καὶ πά ντας δὲ τοὺ ς θεοὺ ς θή λεις καὶ ἄ ρρενας λό γχας ἔ χοντας ποιοῦ νται, ὡ ς ἁ πά ντων τὴ ν πολεμικὴ ν ἀ ρετὴ ν ἐ χό ντων.
1.0.29
ἐ πιλέ γουσι δὲ καὶ οἱ παροιμιαζό μενοι τὰ ν χεῖ ρα ποτιφέ ροντα τὰ ν τύ χαν καλεῖ ν, ὡ ς δέ ον ἐ πικαλεῖ σθαι τοὺ ς θεοὺ ς μετὰ τοῦ ἐ γχειρεῖ ν τι καὶ πρά ττειν, ἄ λλως δὲ μή.
1.0.30
τοῖ ς παισὶ ν ἐ πεδεί κνυον τοὺ ς εἵ λωτας μεθύ σαντες εἰ ς ἀ ποτροπὴ ν πολυοινί ας.
1.0.31
ἔ θος ἦ ν αὐ τοῖ ς μηδὲ κό πτειν τὰ ς αὐ λεί ους ἀ λλ' ἔ ξωθεν βοᾶ ν.
1.0.32
Στλεγγί σιν οὐ σιδηραῖ ς ἀ λλὰ καλαμί ναις ἐ χρῶ ντο.
1.0.33
κωμῳ δί ας καὶ τραγῳ δί ας οὐ κ ἠ κροῶ ντο, ὅ πως μή τε ἐ ν σπουδῇ μή τε ἐ ν παιδιᾷ ἀ κού ωσι τῶ ν ἀ ντιλεγό ντων τοῖ ς νό μοις.
1.0.34
̓ Αρχί λοχον τὸ ν ποιητὴ ν ἐ ν Λακεδαί μονι γενό μενον αὐ τῆ ς ὥ ρας ἐ δί ωξαν, διό τι ἐ πέ γνωσαν αὐ τὸ ν πεποιηκό τα ὡ ς κρεῖ ττό ν ἐ στιν ἀ ποβαλεῖ ν τὰ ὅ πλα ἢ ἀ ποθανεῖ ν: ἀ σπί δι μὲ ν Σαΐ ων τις ἀ γά λλεται, ἣ ν περὶ θά μνῳ ἔ ντος ἀ μώ μητον κά λλιπον οὐ κ ἐ θέ λων: αὐ τὸ ς δ' ἐ ξέ φυγον θανά του τέ λος: ἀ σπὶ ς ἐ κεί νη ἐ ρρέ τω: ἐ ξαῦ θις κτή σομαι οὐ κακί ω.
1.0.35
κό ραις καὶ κό ροις κοινὰ τὰ ἱ ερά.
1.0.36
Σκιραφί δαν ἐ ζημί ωσαν οἱ ἔ φοροι, ὅ τι ὑ πὸ πολλῶ ν ἠ δικεῖ το.
1.0.37
Σακκοφό ρον ἀ νεῖ λον, διό τι παρυφὴ ν εἰ ς τὸ ν σά κκον ἐ νέ βαλεν.
1.0.38
τὸ ν ἐ κ τοῦ γυμνασί ου νεανί σκον ἐ πετί μων, ὅ τι τὴ ν εἰ ς Πυλαί αν ὁ δὸ ν ἠ πί στατο,
1.0.39
Κηφισοφῶ ντα, εἰ πό ντα περὶ τοῦ τυχό ντος δύ νασθαι ὅ λην τὴ ν ἡ μέ ραν λέ γειν, ἐ ξέ βαλον, φά μενοι τὸ ν ἀ γαθὸ ν μυθητὰ ν δεῖ ν τοῖ ς πρά γμασιν ἴ σον τὸ ν λό γον ἔ χειν.
1.0.40
οἱ παῖ δες παρ' αὐ τοῖ ς ξαινό μενοι μά στιξι δι' ὅ λης τῆ ς ἡ μέ ρας ἐ πὶ τοῦ βωμοῦ τῆ ς̓ Ορθί ας̓ Αρτέ μιδος μέ χρι θανά του πολλά κις διακαρτεροῦ σιν ἱ λαροὶ καὶ γαῦ ροι, ἁ μιλλώ μενοι περὶ νί κης πρὸ ς ἀ λλή λους, ὅ στις αὐ τῶ ν ἐ πὶ πλέ ον τε καὶ μᾶ λλον καρτερή σειε τυπτό μενος: καὶ ὁ περιγενό μενος ἐ ν τοῖ ς μά λιστα ἐ πί δοξό ς ἐ στι. καλεῖ ται δὲ ἡ ἅ μιλλα διαμαστί γωσις γί γνεται δὲ καθ' ἕ καστον ἔ τος.
1.0.41
ἕ ν δέ τι τῶ ν καλῶ ν καὶ μακαρί ων ἐ δό κει παρεσκευακέ ναι τοῖ ς πολί ταις ὁ Λυκοῦ ργος ἀ φθονί αν σχολῆ ς: τέ χνης μὲ ν γὰ ρ ἅ ψασθαι βαναύ σου τὸ παρά παν οὐ κ ἐ ξῆ ν χρηματισμοῦ δὲ συναγωγὴ ν ἔ χοντος ἐ ργώ δη καὶ πραγματεί ασοὐ δ' ὁ τιοῦ ν ἔ δει διὰ τὸ κομιδῇ τὸ ν πλοῦ τον ἄ ζηλον πεποιηκέ ναι καὶ ἄ τιμον. οἱ δὲ εἵ λωτες αὐ τοῖ ς εἰ ργά ζοντο τὴ ν γῆ ν ἀ ποφέ ροντες ἀ ποφορὰ ν τὴ ν ἄ νωθεν ἱ σταμέ νην. ἐ πά ρατον δ' ἦ ν πλεί ονό ς τινα μισθῶ σαι, ἵ να ἐ κεῖ νοι μὲ ν κερδαί νοντες ἡ δέ ως ὑ πηρετῶ σιν, οὗ τοι δὲ μὴ πλέ ον ἐ πιζητῶ σιν.
1.0.42
ἀ πεί ρητο δ' αὐ τοῖ ς ναύ ταις εἶ ναι καὶ ναυμαχεῖ ν ὕ στερον μέ ντοι ἐ ναυμά χησαν, καὶ τῆ ς θαλά ττης κρατή σαντες πά λιν ἀ πέ στησαν, διαφθειρό μενα τὰ ἤ θη τῶ ν πολιτῶ ν θεωροῦ ντες. ἀ λλὰ πά λιν μετεβά λοντο καθά περ ἐ ν τοῖ ς ἄ λλοις πᾶ σι: καὶ γὰ ρ χρημά των συναχθέ ντων τοῖ ς Λακεδαιμονί οις, οἱ συναγαγό ντες θανά τῳ κατεδικά σθησαν.̓ Αλκαμέ νει γὰ ρ καὶ Θεοπό μπῳ τοῖ ς βασιλεῦ σι χρησμὸ ς ἐ δό θη ἁ φιλοχρηματί α Σπά ρταν ὀ λέ ει. ἀ λλ' ὅ μως Λύ σανδρος ἑ λὼ ν̓ Αθηναί ους πολὺ ν χρυσὸ ν καὶ ἄ ργυρον εἰ σή γαγε, καὶ παρεδέ ξαντο καὶ ἐ τί μησαν τὸ ν ἄ νδρα. τοῖ ς μὲ ν οὖ ν Λυκού ργου χρωμέ νη νό μοις ἡ πό λις καὶ τοῖ ς ὅ ρκοις ἐ μμεί νασα ἐ πρώ τευε τῆ ς̔ Ελλά δος εὐ νομί ᾳ καὶ δό ξῃ χρό νον ἐ τῶ ν πεντακοσί ων: κατ' ὀ λί γον δὲ παραβαινομέ νων καὶ πλεονεξί ας καὶ φιλοπλουτί ας παρεισδυομέ νης, καὶ τὰ τῆ ς δυνά μεως ἠ λαττοῦ το καὶ οἱ σύ μμαχοι διὰ ταῦ τα δυσμενῶ ς εἶ χον πρὸ ς αὐ τού ς. ἀ λλ' ὅ μως οὕ τως ἔ χοντες μετὰ τὴ ν Φιλί ππου τοῦ Μακεδό νος ἐ ν Χαιρωνεί ᾳ νί κην, πά ντων αὐ τὸ ν τῶ ν̔ Ελλή νων ἡ γεμό να κατά τε γῆ ν καὶ κατὰ θά λατταν ἀ ναγορευσά ντων, καὶ μεταξὺ δ'̓ Αλέ ξανδρον τὸ ν υἱ ὸ ν μετὰ τὴ ν Θηβαί ων καταστροφή ν, μό νοι Λακεδαιμό νιοι, καί περ ἀ τεί χιστον πό λιν ἔ χοντες καὶ ὀ λί γοι πά νυ ὄ ντες διὰ τοὺ ς συνεχεῖ ς πολέ μους καὶ πολὺ ἀ σθενέ στεροι καὶ εὐ χεί ρωτοι γενό μενοι, πά νυ βραχέ α τινὰ ζώ πυρα διασῴ ζοντες τῆ ς Λυκού ργου νομοθεσί ας, οὔ τε συνεστρά τευσαν οὔ τε τού τοις οὔ τε τοῖ ς μεταξὺ Μακεδονικοῖ ς βασιλεῦ σιν, οὔ τ' εἰ ς συνέ δριον κοινὸ ν εἰ σῆ λθον οὐ δὲ φό ρον ἤ νεγκαν: ἕ ως οὗ παντά πασιν ὑ περιδό ντες τὴ ν Λυκού ργου νομοθεσί αν ὑ πὸ τῶ ν ἰ δί ων πολιτῶ ν ἐ τυραννεύ θησαν μηδὲ ν ἔ τι σῴ ζοντες τῆ ς πατρί ου ἀ γωγῆ ς, καὶ παραπλή σιοι τοῖ ς ἄ λλοις γενό μενοι τὴ ν πρό σθεν εὔ κλειαν καὶ παρρησί αν ἀ πέ θεντο καὶ εἰ ς δουλεί αν μετέ στησαν, καὶ νῦ ν ὑ πὸ̔ Ρωμαί οις καθά περ οἱ ἄ λλοἵ Ελληνες ἐ γέ νοντο.