Reader

Θεμιστοκλῆ ς ἔ τι μειρά κιον ὢ ν ἐ ν πό τοις ἐ κυλινδεῖ το καὶ γυναιξὶ ν ἐ πεὶ δὲ Μιλτιά δης στρατηγῶ ν ἐ νί κησεν ἐ ν Μαραθῶ νι τοὺ ς βαρβά ρους, οὐ κέ τι ἦ ν ἐ ντυχεῖ ν ἀ τακτοῦ ντι Θεμιστοκλεῖ: πρὸ ς δὲ τοὺ ς θαυμά ζοντας, τὴ ν μεταβολὴ ν ἔ λεγεν ὡ ς“ οὐ κ ἐ ᾷ με καθεύ δειν οὐ δὲ ῥ ᾳ θυμεῖ ν τὸ Μιλτιά δου τρό παιον.”

ἐ ρωτηθεὶ ς δὲ πό τερον̓ Αχιλλεὺ ς ἐ βού λετ' ἂ ν ἢ̔́ Ομηρος εἶ ναι,“ σὺ δ' αὐ τό ς” ἔ φη“ πό τερον ἤ θελες ὁ νικῶ ν̓ Ολυμπί ασιν ἢ ὁ κηρύ σσων τοὺ ς νικῶ ντας εἶ ναι;”

Ξέ ρξου δὲ καταβαί νοντος ἐ πὶ τὴ ν̔ Ελλά δα τῷ μεγά λῳ στό λῳ, φοβηθεὶ ς̓ Επικύ δην τὸ ν δημαγωγὸ ν αἰ σχροκερδῆ καὶ δειλὸ ν ὄ ντα μὴ στρατηγὸ ς γενό μενος ἀ πολέ σῃ τὴ ν πό λιν, ἔ πεισεν ἀ ργυρί ῳ τῆ ς στρατηγί ας ἀ ποστῆ ναι.

̓ Αδειμά ντου δὲ ναυμαχεῖ ν μὴ τολμῶ ντος, εἰ πό ντος πρὸ ς τὸ ν Θεμιστοκλέ α τοὺ ς̔́ Ελληνας παρακαλοῦ ντα καὶ προτρέ ποντα“ ὦ Θεμιστό κλεις, τοὺ ς ἐ ν τοῖ ς ἀ γῶ σι προεξανισταμέ νους μαστιγοῦ σιν,”“ ναὶ” εἶ πεν“ ὦ̓ Αδεί μαντε, τοὺ ς δὲ λειπομέ νους οὐ στεφανοῦ σιν.”

ἐ παραμέ νου δὲ τοῦ Εὐ ρυβιά δου τὴ ν βακτηρί αν ὡ ς πατά ξοντος“ πά ταξον μὲ ν οὖ ν” εἶ πεν“ ἄ κουσον δέ.”

μὴ πεί θων δὲ τὸ ν Εὐ ρυβιά δην ἐ ν τοῖ ς στενοῖ ς ναυμαχῆ σαι, κρύ φα πρὸ ς τὸ ν βά ρβαρον ἔ πεμψε παραινῶ ν μὴ δεδιέ ναι τοὺ ς̔́ Ελληνας ἀ ποδιδρά σκοντας ἐ πεὶ δὲ πεισθεὶ ς ἐ κεῖ νος ἡ ττή θη ναυμαχή σας ὅ που συνέ φερε τοῖ ς̔́ Ελλησι, πά λιν ἔ πεμψε πρὸ ς αὐ τὸ ν κελεύ ων φεύ γειν ἐ πὶ τὸ ν̔ Ελλή σποντον τὴ ν ταχί στην ὡ ς τῶ ν̔ Ελλή νων διανοουμέ νων λύ ειν τὴ ν γέ φυραν, ἵ να σῴ ζων τοὺ ς̔́ Ελληνας ἐ κεῖ νον δοκῇ σῴ ζειν.

τοῦ δὲ Σεριφί ου πρὸ ς αὐ τὸ ν εἰ πό ντος, ὡ ς οὐ δι' αὑ τὸ ν ἀ λλὰ διὰ τὴ ν πό λιν ἔ νδοξό ς ἐ στιν,“ ἀ ληθῆ λέ γεις” εἶ πεν“ ἀ λλ' οὔ τ' ἂ ν ἐ γὼ Σερί φιος ὢ ν ἐ γενό μην ἔ νδοξος οὔ τε σὺ̓ Αθηναῖ ος.”

̓ Αντιφά του δὲ τοῦ καλοῦ πρό τερον μὲ ν ἐ ρῶ ντα τὸ ν Θεμιστοκλέ α φεύ γοντος καὶ καταφρονοῦ ντος, ἐ πεὶ δὲ δό ξαν ἔ σχε μεγά λην καὶ δύ ναμιν, προσερχομέ νου καὶ κολακεύ οντος,“ ὦ μειρά κιον” εἶ πεν“ ὀ ψὲ μὲ ν ἀ μφό τεροι ἀ λλὰ νοῦ ν ἐ σχή καμεν.”

πρὸ ς δὲ Σιμωνί δην ἐ ξαιτού μενό ν τινα κρί σιν οὐ δικαί αν ἔ φη μή τ' ἂ ν ἐ κεῖ νον γενέ σθαι ποιητὴ ν ἀ γαθὸ ν ᾄ δοντα παρὰ μέ λος μή τ' αὐ τὸ ν ἄ ρχοντα χρηστὸ ν δικά ζοντα παρὰ τὸ ν νό μον.

τὸ ν δὲ υἱ ὸ ν ἐ ντρυφῶ ντα τῇ μητρὶ πλεῖ στον̔ Ελλή νων ἔ λεγε δύ νασθαι: τῶ ν γὰ ῥ Ελλή νων ἄ ρχειν̓ Αθηναί ους,̓ Αθηναί ων δ' ἑ αυτό ν, αὑ τοῦ δὲ τὴ ν ἐ κεί νου μητέ ρα, τῆ ς δὲ μητρὸ ς ἐ κεῖ νον.

τῶ ν δὲ τὴ ν θυγατέ ρα μνωμέ νων αὐ τοῦ τὸ ν ἐ πιεικῆ τοῦ πλουσί ου προτιμή σας ἄ νδρα ἔ φη ζητεῖ ν χρημά των δεό μενον μᾶ λλον ἢ χρή ματα ἀ νδρό ς

χωρί ον δὲ πωλῶ ν ἐ κέ λευσε κηρύ ττειν ὅ τι καὶ γεί τονα χρηστὸ ν ἔ χει.

τῶ ν δὲ̓ Αθηναί ων αὐ τὸ ν προπηλακιζό ντων“ τί κοπιᾶ τε” εἶ πεν“ ὑ πὸ τῶ ν αὐ τῶ ν πολλά κις εὐ χρηστού μενοι;'” καὶ ταῖ ς πλατά νοις ἀ πεί καζεν αὑ τό ν, αἷ ς ὑ ποτρέ χουσι χειμαζό μενοι, γενομέ νης δὲ εὐ δί ας τί λλουσι παρερχό μενοι καὶ κολού ουσι.

τοὺ ς δὲ̓ Ερετριεῖ ς ἐ πισκώ πτων ἔ λεγεν ὥ σπερ τευθί δας μά χαιραν μὲ ν ἔ χειν καρδί αν δὲ μὴ ἔ χειν.

ἐ πεὶ δὲ ἐ ξέ πεσε τῶ ν̓ Αθηνῶ ν τὸ πρῶ τον, εἶ τα καὶ τῆ ς̔ Ελλά δος, ἀ ναβὰ ς πρὸ ς βασιλέ α καὶ κελευό μενος λέ γειν ἔ φη τὸ ν λό γον ἐ οικέ ναι τοῖ ς ποικί λοις στρώ μασιν ὡ ς γὰ ρ ἐ κεῖ να, καὶ τοῦ τον ἐ κτεινό μενον μὲ ν ἐ πιδεικνύ ναι τὰ εἴ δη συστελλό μενον δὲ κρύ πτειν καὶ διαφθεί ρειν.

ἠ ιτή σατο δὲ καὶ χρό νον, ὅ πως τὴ ν Περσικὴ ν διά λεκτον καταμαθὼ ν δι' ἑ αυτοῦ καὶ μὴ δι' ἑ τέ ρου ποιή σαιτο τὴ ν πρὸ ς αὐ τὸ ν ἔ ντευξιν.

πολλῶ ν δὲ δωρεῶ ν ἀ ξιωθεὶ ς καὶ ταχὺ πλού σιος γενό μενος πρὸ ς τοὺ ς παῖ δας εἶ πεν“ ὦ παῖ δες, ἀ πωλό μεθ' ἄ ν, εἰ μὴ ἀ πωλώ λειμεν.”