Reader

Παῦ λος Αἰ μί λιος δευτέ ραν ὑ πατεί αν μετελθὼ ν ἀ πέ τυχεν: ἐ πεὶ δὲ τοῦ πρὸ ς Περσέ α καὶ Μακεδό νας πολέ μου μῆ κος λαμβά νοντος ἀ πειρί ᾳ καὶ μαλακί ᾳ τῶ ν στρατηγῶ ν, ἐ κεῖ νον ὕ πατον ἀ πέ δειξαν, οὐ κ ἔ φη χά ριν ἔ χειν αὐ τοῖ ς: οὐ γὰ ρ αὐ τὸ ς ἀ ρχῆ ς δεό μενος, ὡ ς ἐ κεί νων ἄ ρχοντος, ᾑ ρῆ σθαι στρατηγό ς

ἐ λθὼ ν δὲ εἰ ς οἶ κον ἐ ξ ἀ γορᾶ ς καὶ τὴ ν Τερτί αν τὸ θυγά τριον εὑ ρὼ ν δεδακρυμέ νον ἐ πυνθά νετο τὴ ν αἰ τί αν: εἰ πού σης δὲ ὅ τι Περσεὺ ς τέ θνηκεν ἡ μῖ ν κυνί διον δ' ἦ ν οὕ τως ὀ νομαζό μενον,“ ἀ γαθῇ τύ χῃ” εἶ πεν“ ὦ θύ γατερ καὶ δέ χομαι τὸ ν οἰ ωνό ν.”

εὑ ρὼ ν δὲ ἐ πὶ στρατοπέ δου πολλὴ ν θρασύ τητα καὶ λαλιὰ ν παραστρατηγού ντων καὶ πολυπραγμονού ντων ἐ κέ λευσεν ἡ συχί αν ἔ χειν καὶ ποιεῖ ν ὀ ξεί ας τὰ ς μαχαί ρας μό νον, αὑ τῷ δὲ τῶ ν ἄ λλων μελή σειν.

τὰ ς δὲ νυκτερινὰ ς φυλακὰ ς ἐ κέ λευσεν φυλά σσειν ἄ νευ λό γχης καὶ ξί φους, ὅ πως ἀ μύ νασθαι τοὺ ς πολεμί ους ἀ πεγνωκό τες μᾶ λλον καὶ διαμαχοῦ νται πρὸ ς τὸ ν ὕ πνον.

ἐ μβαλὼ ν δὲ διὰ τῶ ν ἄ κρων εἰ ς Μακεδονί αν καὶ συντεταγμέ νους ἰ δὼ ν τοὺ ς πολεμί ους, τοῦ Νασικᾶ παρακαλοῦ ντος αὐ τὸ ν εὐ θὺ ς ἐ πιχειρεῖ ν“ εἴ γε τὴ ν σὴ ν” εἶ πεν“ ἡ λικί αν εἶ χον, αἱ δὲ πολλαί με πεῖ ραι κωλύ ουσιν ἐ κ πορεί ας πρὸ ς φά λαγγα συντεταγμέ νην μά χεσθαι.”

νική σας δὲ τὸ ν Περσέ α καὶ τὰ ς ἐ πινικί ους ποιού μενος ἑ στιά σεις ἔ λεγε τῆ ς αὐ τῆ ς ἐ μπειρί ας εἶ ναι στρά τευμα φοβερώ τατον πολεμί οις καὶ συμπό σιον ἥ διστον φί λοις παρασχεῖ ν.

τοῦ δὲ Περσέ ως αἰ χμαλώ του γενομέ νου καὶ παρακρουομέ νου τὸ ν θρί αμβον“ ἐ πὶ σοί” εἶ πε“ τοῦ τ' ἐ στί ν,'” ἐ ξουσί αν διδοὺ ς αὐ τῷ ἑ αυτὸ ν ἀ νελεῖ ν.

χρημά των δὲ ἀ πεί ρων εὑ ρεθέ ντων, αὐ τὸ ς μὲ ν οὐ κ ἔ λαβε, τῷ δὲ γαμβρῷ Τουβέ ρωνι φιά λην ἀ ργυρᾶ ν ὁ λκῆ ς πέ ντε λιτρῶ ν ἀ ριστεῖ ον ἔ δωκε. καὶ τοῦ τὸ φασι πρῶ τον εἰ ς τὸ ν Αἰ λί ων οἶ κον εἰ σελθεῖ ν κειμή λιον ἀ ργυροῦ ν.

τεσσά ρων δὲ παί δων ἀ ρρέ νων αὐ τῷ γεγονό των, δύ ο μὲ ν πρό τερον ἐ τύ γχανεν ἐ κδεδωκὼ ς ἑ τέ ροις θέ σθαι: δυεῖ ν δὲ ὄ ντων ἐ πὶ τῆ ς οἰ κί ας ὁ μὲ ν ἡ μέ ραις πέ ντε πρὸ τοῦ θριά μβου, τεσσαρεσκαί δεκα γεγονὼ ς ἔ τη, ἀ πέ θανεν, ὁ δὲ ὕ στερον πέ ντε τοῦ θριά μβου, δωδεκαέ της. προελθὼ ν δέ, τοῦ δή μου συναλγοῦ ντος αὐ τῷ καὶ συμπενθοῦ ντος, νῦ ν ἔ φη περὶ τῆ ς πατρί δος ἀ δεὴ ς γεγονέ ναι καὶ ἀ κί νδυνος, ὁ πό τε τῶ ν εὐ τυχημά των τὴ ν νέ μεσιν εἰ ς τὸ ν οἶ κον ἀ περεισαμέ νης τῆ ς τύ χης ὑ πὲ ρ πά ντων αὐ τὸ ς ἀ ναδέ δεκται.