Jerome

Reader

Read texts in the original and in translation.
Settings
Not signed in
Find in Jerome
You can also type short locations such as 1, 1.1, 1:2, or 1-3 inside the current work.
Regum
Plutarch (plutarch)Regum 92 · textus-receptusMore by Plutarch (plutarch)
Choose a text id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/plutarch" aria-label="More works by Plutarch (plutarch)"> —
⋯
More
Original / primary: Textus receptus
92.1
Καῖ σαρ ὁ πρῶ τος ἐ πικληθεὶ ς Σεβαστό ς, ἔ τι μειρά κιον ὢ ν̓ Αντώ νιον ἀ πῄ τει δισχιλί ας πεντακοσί ας μυριά δας τοῦ πρώ του Καί σαρος ἀ ναιρεθέ ντος, ἐ κ τῆ ς οἰ κί ας ἃ ς πρὸ ς αὑ τὸ ν ὁ̓ Αντώ νιος μετή νεγκεν ἀ ποδοῦ ναι βουλό μενος̔ Ρωμαί οις τὸ καταλειφθὲ ν ὑ πὸ Καί σαρος, ἑ κά στῳ δραχμὰ ς ἑ βδομή κοντα πέ ντε: τοῦ δὲ̓ Αντωνί ου τὰ μὲ ν χρή ματα κατέ χοντος, ἐ κεῖ νον δὲ τῆ ς ἀ παιτή σεως ἀ μελεῖ ν, εἰ σωφρονεῖ, κελεύ οντος, ἐ κή ρυττε τὰ πατρῷ α καὶ ἐ πί πρασκε: καὶ τὴ ν δωρεὰ ν ἀ ποδοὺ ς εὔ νοιαν μὲ ν αὑ τῷ, μῖ σος δὲ ἐ κεί νῳ παρὰ τῶ ν πολιτῶ ν περιεποί ησεν.
92.2
ἐ πεὶ δὲ̔ Ροιμητά λκης ὁ τῶ ν Θρᾳ κῶ ν βασιλεὺ ς ἀ π'̓ Αντωνί ου μεταβαλό μενος πρὸ ς αὐ τὸ ν οὐ κ ἐ μετρί αζεν παρὰ τοὺ ς πό τους, ἀ λλ' ἦ ν ἐ παχθὴ ς ὀ νειδί ζων τὴ ν συμμαχί αν, προπιώ ν τινι τῶ ν ἄ λλων βασιλέ ων ὁ Καῖ σαρ εἶ πεν“ ἐ γὼ προδοσί αν φιλῶ, προδό τας δ' οὐ κ ἐ παινῶ.”
92.3
τῶ ν δὲ̓ Αλεξανδρέ ων μετὰ τὴ ν ἅ λωσιν τὰ δεινό τατα πεί σεσθαι προσδοκώ ντων, ἀ ναβὰ ς ἐ πὶ τὸ βῆ μα καὶ παραστησά μενος̓́ Αρειον τὸ ν̓ Αλεξανδρέ α φεί δεσθαι μὲ ν τῆ ς πό λεως ἔ φη πρῶ τον διὰ τὸ μέ γεθος καὶ τὸ κά λλος, ἔ πειτα διὰ τὸ ν κτί στην̓ Αλέ ξανδρον, τρί τον δὲ δι'̓́ Αρειον τὸ ν φί λον.
92.4
ἀ κού σας δὲ ὅ τἴ Ερως ὁ τὰ ἐ ν Αἰ γύ πτῳ διοικῶ ν ὄ ρτυγα τὸ ν κρατοῦ ντα πά ντων ἐ ν τῷ μά χεσθαι καὶ ἀ ή ττητον ὄ ντα πριά μενος ὀ πτή σας κατέ φαγε, μετεπέ μψατο αὐ τὸ ν καὶ ἀ νέ κρινεν ὁ μολογή σαντα δὲ ἐ κέ λευσεν ἱ στῷ νηὸ ς προσηλωθῆ ναι.
92.5
ἐ ν δὲ Σικελί ᾄ Αρειον ἀ ντὶ Θεοδώ ρου κατέ στησε διοικητή ν: ἐ πιδό ντος δέ τινος αὐ τῷ βιβλί ον, ἐ ν ᾧ γεγραμμέ νον ἦ ν“ φαλακρὸ ς ἢ κλέ πτης Θεό δωρος ὁ Ταρσεύ ς: τί σοι δοκεῖ;'” ἀ ναγνοὺ ς Καῖ σαρ ὑ πέ γραψε“ δοκεῖ.”
92.6
παρὰ δὲ Μαική να τοῦ συμβιωτοῦ καθ' ἕ καστον ἐ νιαυτὸ ν ἐ ν τοῖ ς γενεθλί οις δῶ ρον ἐ λά μβανε φιά λην.
92.7
̓ Αθηνοδώ ρῳ δὲ τῷ φιλοσό φῳ διὰ γῆ ρας εἰ ς οἶ κον ἀ φεθῆ ναι δεηθέ ντι συνεχώ ρησεν. ἐ πεὶ δὲ ἀ σπασά μενος αὐ τὸ ν ὁ̓ Αθηνό δωρος εἶ πεν“ ὅ ταν ὀ ργισθῇ ς, Καῖ σαρ, μηδὲ ν εἴ πῃ ς μηδὲ ποιή σῃ ς πρό τερον ἢ τὰ εἴ κοσι καὶ τέ τταρα γρά μματα διελθεῖ ν πρὸ ς ἑ αυτό ν,” ἐ πιλαβό μενος αὐ τοῦ τῆ ς χειρὸ ς“ ἔ τι σοῦ παρό ντος” ἔ φη“ χρεί αν ἔ χω:” καὶ κατέ σχεν αὐ τὸ ν ἐ νιαυτὸ ν ὅ λον, εἰ πὼ ν ὅ τι“ ἔ στι καὶ σιγῆ ς ἀ κί νδυνον γέ ρας.”
92.8
ἀ κού σας δέ, ὅ τἰ Αλέ ξανδρος δύ ο καὶ τριά κοντα γεγονὼ ς ἔ τη κατεστραμμέ νος τὰ πλεῖ στα διηπό ρει τί ποιή σει τὸ ν λοιπὸ ν χρό νον, ἐ θαύ μαζεν, εἰ μὴ μεῖ ζον̓ Αλέ ξανδρος ἔ ργον ἡ γεῖ το τοῦ κτή σασθαι τὴ ν ἡ γεμονί αν τὸ διατά ξαι τὴ ν ὑ πά ρχουσαν.
92.9
γρά ψας; δὲ τὸ ν περὶ τῶ ν μοιχῶ ν νό μον, ἐ ν ᾧ διώ ρισται πῶ ς δεῖ κρί νεσθαι τοὺ ς ἐ ν αἰ τί αις γενομέ νους καὶ πῶ ς δεῖ κολά ζεσθαι τοὺ ς ἁ λό ντας, εἶ τα προσπεσὼ ν ὑ π' ὀ ργῆ ς τὸ ν ἐ πὶ̓ Ιουλί ᾳ τῇ θυγατρὶ διαβεβλημέ νον νεανί σκον ἔ τυπτε ταῖ ς χερσί ν: ἐ κεί νου δὲ ἀ ναβοῶ ντος“ νό μον ἔ θηκας, ὦ Καῖ σαρ,'” οὕ τω μετενό ησεν, ὥ στε τὴ ν ἡ μέ ραν ἐ κεί νην παραιτή σασθαι τὸ δεῖ πνον.
92.10
Γά ιον δὲ τὸ ν θυγατριδοῦ ν εἰ ς̓ Αρμενί αν ἀ ποστέ λλων ᾐ τεῖ το παρὰ τῶ ν θεῶ ν εὔ νοιαν αὐ τῷ τὴ ν Πομπηί ου, τό λμαν δὲ τὴ ν̓ Αλεξά νδρου, τύ χην δὲ τὴ ν ἑ αυτοῦ παρακολουθῆ σαι.
92.11
̔ Ρωμαί οις δὲ τῆ ς ἀ ρχῆ ς ἔ λεγεν ἀ πολεί ψειν διά δοχον, ὃ ς οὐ δέ ποτε περὶ τοῦ αὐ τοῦ πρά γματος δὶ ς ἐ βουλεύ σατο, Τιβέ ριον λέ γων.
92.12
θορυβοῦ ντας δὲ τοὺ ς ἐ ν ἀ ξιώ ματι νέ ους καταστεῖ λαι βουλό μενος, ὡ ς οὐ προσεῖ χον ἀ λλ' ἐ θορύ βουν,“ ἀ κού σατε” εἶ πε“ νέ οι γέ ροντος, οὗ νέ ου γέ ροντες ἤ κουον.”
92.13
τοῦ δὲ̓ Αθηναί ων δή μου ἐ ξημαρτηκέ ναι τι δό ξαντος, ἔ γραψεν ἀ π' Αἰ γί νης οἴ εσθαι μὴ λανθά νειν αὐ τοὺ ς ὀ ργιζό μενος, οὐ γὰ ρ ἂ ν ἐ ν Αἰ γί νῃ διαχειμά σειεν ἄ λλο δὲ οὐ δὲ ν οὔ τε εἶ πεν αὐ τοὺ ς; οὔ τε ἐ ποί ησε.
92.14
τῶ ν δὲ Εὐ ρυκλέ ους κατηγό ρων ἑ νὸ ς ἀ φειδῶ ς καὶ κατακό ρως παρρησιαζομέ νου καὶ προαχθέ ντος εἰ πεῖ ν τι τοιοῦ τον“ εἰ ταῦ τά σοι, Καῖ σαρ, οὐ φαί νεται μεγά λα, κέ λευσον αὐ τὸ ν ἀ ποδοῦ ναί μοι Θουκυδί δου τὴ ν ἑ βδό μην:” διὸ ὀ ργισθεὶ ς ἀ πά γειν ἐ κέ λευσε: πυθό μενος δέ, ὅ τι τῶ ν ἀ πὸ Βρασί δου γεγονό των ὑ πό λοιπος οὗ τό ς ἐ στι, μετεπέ μψατο, καὶ μέ τρια νουθετή σας ἀ πέ λυσε.
92.15
Πεί σωνος δὲ τὴ ν οἰ κί αν ἐ κ θεμελί ων ἄ χρι πά σης στέ γης ἐ πιμελῶ ς οἰ κοδομοῦ ντος,“ εὔ θυμον” ἔ φη“ με ποιεῖ ς οὕ τως οἰ κοδομῶ ν, ὡ ς ἀ ιδί ου τῆ ς τῆ ς̔ Ρώ μης ἐ σομέ νης.”

Intertext edge

Open linked passage

Note