Carmina
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/prudentius" aria-label="More works by Prudentius (IV)">
—
⋯
Original / primary: 7700 Carmin6
2.1
INCIPIT LIBER CATHEMERINON.
2.1
Ales diei nuntius Lucem propinquam praecinit: 235 Nos excitator mentium Jam Christus ad vitam vocat.
2.2
Auferte, clamat, lectulos, Aegro sopore desides, 236 Castique, recti, ac sobrii Vigilate: iam sum proximus.
2.3
Post solis ortum fulgidi Serum est cubile spernere: Ni parte noctis addita Tempus labori adjeceris:
2.4
Vox ista, qua strepunt aves, Stantes sub ipso culmine, Paulo antequam lux emicet. 237 Nostri figura est judicis.
2.5
Tectos tenebris horridis, Stratisque opertos segnibus, Suadet quietem linquere Jam jamque venturo die.
2.6
Ut cum coruscis flatibus Aurora coelum sparserit, Omnes labore exercitos Confirmet ad spem luminis.
2.7
Hic somnus, ad tempus datus, Est forma mortis perpetis: 238 Peccata, ceu nox horrida, Cogunt jacere, ac stertere.
2.8
Sed vox ab alto culmine Christi docentis praemonet, Adesse jam lucem prope, Ne mens sopori serviat:
2.9
Ne somnus usque ad terminos Vitae socordis opprimat Pectus sepultum crimine, Et lucis oblitum suae.
2.10
Ferunt, vagantes daemonas Laetos tenebris noctium, Gallo canente exterritos 239 Sparsim timere, et cedere.
2.11
Invisa nam vicinitas Lucis, salutis, numinis, Rupto tenebrarum situ, Noctis fugat satellites.
2.12
Hoc esse signum praescii Norunt repromissae spei: Qua nos soporis liberi Speramus adventum Dei.
2.13
Quae vis sit hujus alitis, Salvator ostendit Petro, Ter, ante quam gallus canat, Sese negandum praedicans.
2.14
Fit namque peccatum prius Quam praeco lucis proximae 240 Illustret humanum genus, Finemque peccandi ferat.
2.15
Flevit negator denique Ex ore prolapsum nefas: Cum mens maneret innocens, Animusque servaret fidem.
2.16
Nec tale quidquam postea Linguae locutus lubrico est; 241 Cantuque galli cognito, Peccare justus destitit,
2.17
Inde est, quod omnes credimus. Illo quietis tempore, Quo gallus exsultans canit, Christum redisse ex inferis.
2.18
Tunc mortis oppressus vigor, Tunc lex subacta est tartari, Tunc vis diei fortior 242 Noctem coegit cedere.
2.19
Jam jam quiescant improba, Jam culpa furva obdormiat, Jam noxa lethalis, suum Perpessa somnum, marceat.
2.20
Vigil vicissim spiritus, Quodcunque restat temporis, Dum meta noctis clauditur, Stans, ac laborans excubet.
2.21
Jesum ciamus vocibus, Flentes, precantes, sobrii: Intenta supplicatio Dormire cor mundum vetat.
2.22
Sat convolutis artubus 243 Sensum profunda oblivio Pressit, gravavit, obruit, Vanis vagantem somniis.
2.23
Sunt nempe falsa et frivola, Quae mundiali gloria, Ceu dormientes, egimus: Vigilemus; hic est veritas.
2.24
Aurum, voluptas, gaudium, Opes, honores, prospera, Quaecunque nos inflant mala, Fit mane, nil sunt omnia.
2.25
Tu, Christe, somnum disjice, Tu rumpe noctis vincula, 244 Tu solve peccatum vetus, Novumque lumen ingere.