Carmina
Choose a text
id="mobileReaderAuthor" class="mobile-reader-author" href="/authors/prudentius" aria-label="More works by Prudentius (IV)">
—
⋯
Original / primary: 7700 Carmin6
3.1
II. HYMNUS MATUTINUS.
3.1
245 Nox, et tenebrae, et nubila Confusa mundi, et turbida, Lux intrat, albescit polus, Christus venit, discedite.
3.2
246 Caligo terrae scinditur Percussa solis spiculo: Rebusque jam color redit Vultu nitentis sideris.
3.3
Sic nostra mox obscuritas, Fraudisque pectus conscium, Ruptis retectum nubibus, Regnante pallescet Deo.
3.4
Tunc non licebit claudere, Quod quisque fuscum cogitat: Sed mane clarescent novo 247 Secreta mentis prodita.
3.5
Fur ante lucem squalido Impune peccat tempore: Sed lux dolis contraria Latere furtum non sinit.
3.6
Versuta fraus et callida Amat tenebris obtegi, Aptamque noctem turpibus Adulter occultus fovet.
3.7
Sol ecce surgit igneus, Piget, pudescit, poenitet, Nec teste quisquam lumine Peccare constanter potest.
3.8
Quis mane sumptis nequiter 248 Non erubescit poculis, Cum fit libido temperans, Castumque nugator sapit?
3.9
Nunc nunc severum vivitur, Nunc nemo tentat ludicrum, Inepta nunc omnes sua Vultu colorant serio.
3.10
Haec hora cunctis utilis, Qua quisque, quod studet, gerat: Miles, togatus, navita, Opifex, arator, institor.
3.11
Illum forensis gloria, 249 Hunc triste raptat classicum: Mercator hinc, ac rusticus Avara suspirant lucra.
3.12
At nos lucelli, ac fenoris, Fandique prorsus nescii, Nec arte fortes bellica, Te, Christe, solum novimus.
3.13
Te mente pura, et simplici, 250 Te voce, te cantu pio Rogare curvato genu, Flendo, et canendo discimus.
3.14
His nos lucramur quaestibus, Hac arte tantum vivimus: Haec inchoamus munera, Cum sol resurgens emicat.
3.15
251 Intende nostris sensibus, Vitamque totam dispice: Sunt multa fucis illita, Quae luce purgentur tua.
3.16
Durare nos tales jube, Quales remotis sordibus Nitere pridem jusseras, 252 Jordane tinctos flumine.
3.17
Quodcunque nox mundi dehinc 253 Infecit atris nubibus, Tu, rex, eoi sideris Vultu sereno illumina.
3.18
Tu, sancte, qui tetram picem Candore tingis lacteo, 254 Ebenoque crystallum facis, Delicta terge livida.
3.19
Sub nocte Jacob caerula Luctator audax angeli Eousque dum lux surgeret, Sudavit impar praelium.
3.20
Sed cum jubar claresceret, Lapsante claudus poplite, Femurque victus debile, 255 Culpae vigorem perdidit.
3.21
Nutabat inguen saucium, Quae corporis pars vilior, Longeque sub cordis loco Diram fovet libidinem.
3.22
Haec nos docent imagines, Hominem tenebris obsitum, Si forte non cedat Deo, Vires rebelles perdere.
3.23
Erit tamen beatior, Intemperans membrum cui Luctando claudum, et tabidum Dies oborta invenerit.
3.24
Tandem facessat caecitas, 256 Quae nosmet in praeceps diu Lapsos sinistris gressibus Errore traxit devio.
3.25
Haec lux serenum conferat, Purosque nos praestet sibi. Nihil loquamur subdolum, Volvamus obscurum nihil.
3.26
Sic tota decurrat dies. Ne lingua mendax, ne manus, Oculive peccent lubrici, Ne noxa corpus inquinet.
3.27
Speculator astat desuper, Qui nos diebus omnibus, Actusque nostros prospicit A luce prima in vesperum.
3.28
Hic testis, hic est arbiter, Hic intuetur, quidquid est, Humana quod mens concipit: Hunc nemo fallit judicem.