Reader

S

Sabbatum est quies mentis et quies aeternitatis, ut in Isaia:« Erit sabbatum ex sabbato,» quod qui.... quiescit in mente ab iniquitate,* quiescit postmodum in aeterna felicitate. Per Sabbatum torpor et negligentia, ut in Jeremia:« Et deriserunt sabbata ejus,» quod maligni spiritus, quosquos negligenter et desidiose vident contorpescere ab utili opere, immunda quaedam circumferre faciunt per affectum in cogitatione. Per Sabbatum opera sanctitatis, ut in Levitico:« Sabbata mea custodite,» id est, opera sanctitatis, in quibus ego quiesco,* exercite.

Sacerdos est Christus, ut in Psalmis:« Tu es sacerdos in aeternum,» quod Christus semetipsum in arca crucis obtulit pro nobis. Sacerdos, ipsa ratio nostra, ut in Levitico:« Si sacerdos, qui* mentitus est, peccaverit;» id est, si sensus rationalis, qui et per intellectum illuminatus, et per affectum est purificatus deviaverit. Per sacerdotes praelati pravi, ut in Job:« Ducit sacerdotes* ingloriosos,» quod praelatos aeterna non remunerat gloria qui in utilitate subjectorum non gloriantur.

Saccus est poenitentia, ut in Job:« Saccum consui super cutem,» id est, per poenitentiae asperitatem castigavi mollitiem meam. Saccus, mortalitas nostra, ut in Psalmis:« Conscidisti saccum meum, et circumdasti me laetitia,» id est, rupisti mortalitatem meam, et vestisti me gloria immortalitatis. Saccus, mens hominis, ut in Genesi:« Invenit* sciphum in sacco Benjamin,» quod sapientia Christi requievit in corde* apostoli.

Sacculus est animus negligens, ut in* lege:« Misit eas in sacculum pertusum,» quod animus negligens bonum, quod modo acquirit, statim amittit. Sacculus, cor poenitentis, ut in Job:« Signasti quasi in sacculo delicta mea,» id est, inspirasti mihi ut poenitendo circumferrem in mentem meam peccata mea.

Scala est charitas, ut in Genesi:« Scalam stantem super terram et cacumen ejus tangens coelos,» quod charitas nos et per compassionem sociat proximo, et per desiderium copulat proximo.

Scapula est exercitium boni operis, ut in Genesi:« Deposuit hydriam* suam super scapulam suam,» quod vocata ad Christum Ecclesia de gentibus, quae prius Christum sapuit, ad humilitatem bonae actionis humiliter deflexit. Per scapulam defensiones, ut in Psalmis:« Scapulis suis obumbrabit tibi,» id est, protectionibus suis defendet te Christus.

Scarabaeus est Christus, ut in Propheta:« Scarabaeus de ligno creavit,» quod in vilitate carnis nostrae apparens Christus in cruce suspensus fuit.

Scabies est luxuria, ut in Levitico:« Si jugem habens scabiem,» quod qui assidue luxuria polluitur, ad altare Domini accedere prohibetur. Scabies est macula cordis, ut in Levitico:« Mundabit eum, quod scabies est,» id est, facile purificabitur, qui solummodo in mente polluitur.

Scabellum est sacramentum incarnationis, ut in Psalmis:« Adorate scabellum pedum ejus,» id est, honorate sacramentum humanitatis, quo terram nostrae mortalitatis tetigit. Scabellum quilibet in bona actione serviens Deo, ut in Isaia:« Coelum mihi sedes, et terra scabellum pedum meorum,» id est, in contemplativis requiesco, et in activis per bona opera maneo.

Saga sunt rectores Ecclesiae, ut in Exodo:« Fecit et saga undecim de pilis caprarum,» quod rectores sancti, quidquid in se per occupationes suas transgressionis sentiunt, totum poenitendo corrigere student.

Sagittarius est quilibet praedicator, ut in Job:« Non fugabit eum vir sagittarius,» quod per se sine adjutorio Dei a mente hominis diabolum ejicere non potest praedicator.

Sagitta est sermo Dei, ut in libro Regum:« Sagitta Jonathae* reversa est retrorsum,» quod verbum Domini non revertetur ad eum vacuum, sed faciet quaecunque voluerit. Sagitta, animadversio Domini, ut in libro Regum:« Sagitta salutis Domini contra Syriam,» id est, ad salutem tuam et populi Israel Dominus feriet Syriam per animadversionem suam. Sagitta, manifesta persecutio, ut in Psalmis:« A sagitta volante,» id est, ab adversitate in manifesto feriente. Per sagittas verba praedicationis, ut in Psalmis:« Sagittae potentis acutae,» id est, sermones Conditoris sublimes. Per sagittas vindictae Domini, ut in Cantico Deuteronomii:« Et sagittas meas,» id est, vindictas meas« complebo in eis» Per sagittas afflictiones, ut in Psalmis:« Dentes eorum, arma et sagittae,» id est, verba eorum me feriunt et affligunt. Per sagittas praecepta Domini, ut in Cantico Habacuc:« In luce sagittarum tuarum,» id est, in claritate praeceptorum tuorum in hac vita incedunt. Per sagittas comminationes Dei, ut in Psalmis:« Quoniam sagittae tuae infixae sunt[ mihi],» id est, quod mihi comminatus es, jam doleo. Per sagittas insidiae, ut in Psalmis:« Sagittae parvulorum factae sunt plagae eorum,» quod Judaei, unde putabant decipere Christum, in hoc semetipsos deceperunt. Per sagittas Dominicae percussiones, ut in Job:« Quod sagittae Domini in me sunt,» id est, sagittae Domini me affligunt.

Sagena est sancta Ecclesia, ut in Evangelio:« Sagenae missae in mare,» id est, Ecclesiae praesentis saeculi profundo peregrinanti. Per sagenam Ecclesiae multae, quae unam catholicam Ecclesiam faciunt, ut in Job:« Nunquid implebis sagenas pelle ejus?» quod Dominus hos in quibus diabolus erat ad Ecclesiam misericorditer vocat.

Sapphirus est claritas angelorum, ut in Job:« Nec lapidi* sardo viro pretiosissimo, vel sapphiro,» quod Filio Dei nec quilibet homo in terra, nec quilibet angelus comparari potest in coelo. Sapphirus, sancta contemplatio, ut in Jeremia:« Sapphiro pulchriores,» id est,* ipsi contemplativis excellentiores. Per sapphirum miracula Christi, ut in Cantico:« Venter ejus eburneus distinctus sapphiris,» quod casta Christi humanitas ornata erat miraculis.

Sal est spiritualis intellectus, ut in Job:« Quod non est sale conditum;» quod sacra Scriptura non prodest, nisi spiritualiter intelligatur. Sal, sapientia, ut in libris Regum:« Afferte mihi vas novum, et mittite in id sal,» quod cupit vetus noster Elisaeus, ut per sanctitatem renovemur, et per sapientiam condiamur. Sal, discretio, ut in Levitico:« In omni* oblatione offeres sal,» quod in omni operatione nostra necesse est ut habeamus discretionem. Sal, ipsi angeli, ut in Evangelio:« Vos estis sal terrae,» id est, Vos estis condimentum et* lator Ecclesiae. Sal, admonitio, ut in Genesi:« Versa est in statuam salis,» quod reproborum perditio magna coelestis est admonitio.

Salsugo, est desiderium bonum, ut in Job:« Et tabernacula ejus in terram salsuginis,» quod delectabiliter quiescit in mente eum desiderante ardenter. Salsugo sanctitas, ut in Psalmis:« Terram fructiferam in salsuginem,» quod animam, quae boni operis fructum ferre solebat, Dominus ad sterilitatem cadere nonnunquam permittit.

Saliunca est cogitatio terrena, ut in Isaia:« Pro saliunca ascendet abies,» quod Dominus in mente, in qua terrena cogitatio erat, sublimem aliquando per gratiam suam contemplationem format

Salices sunt viri sancti, ut in Propheta:« Sicut salices germinabunt inter herbas virides,» id est, in bono opere erunt inter caeteros homines. Salices, steriles in bono opere, ut in Job:« Circumdabunt eum salices* torrentes,» id est, favebunt et homines amatores hujus mundi praeterfluentis. Salices, superbi, ut in Psalmis:« In salicibus in medio ejus,» id est, coram superbis, qui sunt in media confusione* voluimus ostendere praedicationes nostras.

* Salterium est vetus lex, ut in Psalmis:« In psalterio decem chordarum,» id est, in contemplatione veteris legis, quae in decem praeceptis consistit, studete placere illi.* Salterium, bona actio, ut in Psalmis:« Psalterium jucundum cum cithara,» id est, actionem spontaneam cum carnis abstinentia.

Sanguis est passio Christi, ut in Job:« Terra, ne operias sanguinem meum,» id est, o Ecclesia, ne erubescas confiteri passionem meam. Sanguis, exempla martyrum, ut in Exodo:« Ille vero sumptum sanguinem respersit in populum,» quod subjectis ostendere debent praelati examina sanctorum martyrum. Sanguis, carnalis intellectus, ut in Parabolis:« Qui vehementer emungit, elicit sanguinem,» quod qui nimis indiscrete sacram Scripturam discutit, in carnalem intellectum cadit. Sanguis, furor Dei, ut in cantico Deuteronomii:« Inebriabo sagittas meas sanguine,» id est, vindictas meas exercebo cum furore. Sanguis, mors Christi, ut in Genesi:« Vox sanguinis fratris tui clamat ad me de terra,» id est, confessio mortis Christi, qui populi Judaici superfuit, clamat ad Patrem de Ecclesia. Sanguis, peccatum, ut in Isaia:« Et revelabit terra sanguinem suum,» id est, confitebitur anima devota peccatum suum. Sanguis, angustia, ut in Psalmis:« Ut intingatur pes tuus in sanguine,» quod praedicatores, qui Christum vehunt, affligentur tribulatione. Sanguis, ultio peccati, ut in Psalmis:« Manus suas lavabit in sanguine peccatoris,» quod tunc justus actus suos sollicitus corrigit, quando peccatorem pro culpa puniri conspicit. Sanguis, crudelitas, ut in Isaia:« Manus vestrae sanguine plenae sunt,» id est actiones vestrae crudelitate repletae sunt. Sanguis, poenae inferni, ut in Apocalypsi:« Et exivit sanguis de lacu usque ad frenos equorum,» quod in reproborum conventiculis infernalis se poena extendet usque ad praelatos populorum. Per sanguinem opera libidinis, ut in Psalmis:« Libera me de sanguine,» id est, de libidinosis operibus. Per sanguinem malitiosi quilibet, ut in Psalmis:« Viri sanguinum et dolosi,» id est, homines malitiae et perfidiae intenti.

Sanies est delectatio carnis, ut in Job:« Qui testa saniem radebat,» quod per considerationem mortalitatis nostrae delectationem in nobis illicitam exstinguere debemus.

Squamae sunt robora bonorum operum, ut in Levitico:« Omne quod habet pennulas et squamas,» quod illos sollicite imitari debemus qui agilitatem* contemplationi et fortitudinem exercent in actione. Squamae, excusationes pravae, ut in Job:« Compactum squamis se prementibus,» quod corda sua inclinant reprobi in verba malitiae, ad excusandas excusationes in peccatis.

Sartago est zelus animarum, ut in Ezechiele:« Et tu, sume sartaginem ferream,» quod quilibet praelatus zelum Dei debet discutere, et fortiter erga subjectos habere. Sartago, tribulatio, ut in Levitico:« Quae in sartagine oleo conspersa frangetur,» quod mens sancta non sine pinguedine internae consolationis in tribulatione affligitur.

Sardonychus est homo sanctus, ut in Job:« Nec lapidi sardonycho pretiosissimo,» quod nullus homo, quantumvis sanctus fuerit, Christo comparari potuerit. Sardonychus, humanitas Christi, ut in Apocalypsi:« Et qui sedebat, similis erat lapidi jaspidis et sardini,» quod Christus ex Deo Deus, et ex homine homo est.

Stabulum est Ecclesia praesens, ut in Evangelio:« Duxit eum in stabulum, et curam ipsius egit,» id est, in Ecclesiam, et sollicitus de eo fuit.

* Stactes est oratio, ut in Exodo:« Sume tibi stacten,» id est, exerce assiduitatem orationis.

Stannum est falsa doctrina, ut in Isaia:« Et auferam omne stannum tuum,» id est, falsam, quae est in te, doctrinam.

Stamen est anima hominis, ut in Levitico:« Quae lepram habuerit in stamine,» id est, peccati maculam in mente.

Statera est Christus, ut in Job:« Et calamitas quam patior in statera,» quod in Christo deprehendi potest quam gravis est miseria quam tolerat homo. Statera, discretio, ut in Levitico: Statera justa, id est, discretio recta, erit vobis. Per stateram, judicia, ut in Psalmis:« Mendaces filii hominum in stateris,» id est, non recti in judiciis.

Statura, conversatio sancta, ut in Cantico:« Statura tua assimilata est palmae,» id est, in conversatione tua victoriam exerces vitiorum. Statura, fortitudo, ut in libro Numeri:« Populus quem aspeximus, procerae staturae est,»*....... fortitudines est. Statura, superbia, ut in libris Regum:« Fuerunt statura magna, scientes bellum,» id est, erecti in superbia amantes. Statura, profectio, ut in Evangelio:« Non poterat videre prae turba, quod statura pusillus erat,» id est, non poterat pure contemplari pro strepitu instabilium cogitationum, quod magnus in perfectione non erat.

* Stractus est status vitae nostrae, in quo diu fuimus, ut in Psalmis:« Lacrymis meis stratum meum rigavi,*» per compunctionem veterem vitae meae stratum meum rigabo. Stratum, mens nostra, ut in Psalmis:« Universum stratum ejus versasti,» id est, mentem ejus conturbasti in contemplatione infirmitatis* tuae. Stratum, interna contemplatio, ut in Job:« Et* revelabor loquens[ mecum] in stratu meo,» id est, levamen habebo de me cogitans in interna contemplatione mea.

Saxum est Christus, ut in cantico[ Deuteronomii]:« Deumque de saxo durissimo,» id est, Spiritum sanctum acceperunt post resurrectionem a Christo. Saxum, mens robusta, ut in Job:« Et saxum transfertur de loco suo,» quod irruente tentatione mens nonnunquam robusta a bono retrahitur proposito. Per saxa sancti angeli, ut in Isaia:« Munimenta saxorum sublimitas ejus,» quod vir sanctus ad fortitudinem angelorum per contemplationes accedit.

Securis est Christus, ut in Evangelio:« Securis ad radicem arboris posita est,» quod Christus Judaeos incredulos exstirpavit. Securis, vir bonus, ut in Isaia:« Nunquid gloriabitur securis contra eum, qui secat in ea?» quod non superabit vir sanctus contra Dominum, qui sanctitatem, quam habet, contulit ei. Securis, correptio, ut in Deuteronomio:«[ Si] in succisione lignorum securis fugerit manum,» id est, in prohibitione vitiorum correptio excesserit modum. Securis, donum gratiae, ut in libris Regum:« Ut ferrum securis caderet in aquam,» quod donum aliquando gratiae amittitur per superbiam. Securis, gravis persecutio, ut in Psalmis:« In securi et ascia dejecerunt eum,» id est, in majore per secutione et minore, conturbaverunt iniqui Ecclesiam.

Sedes est regnum Israel, ut in Evangelio:« Et dabit illi Dominus Deus sedem David patris sui,» id est, in multis Judaeis in eum credentibus erit regnum ei subjectum Israel. Sedes, mens sancta, sicut legitur Sapientiae:« Anima justi sedes est sapientiae,» quod sapientia Patris, Christus, in sancta mente quiescit. Sedes, sancta Ecclesia, ut in Psalmis:« Et sedem ejus in terra collisisti,» id est, Ecclesiam Christi in praesenti perturbari permisisti. Per sedes apostoli, ut in Psalmis:« Illic sederunt sedes in judicio,» quod apostoli sedebunt super thronos, id est,* duodecim tribus Israel. Per sedes conversationes sanctorum, ut in Apocalypsi:« Seniores qui in conspectu Dei sedent in sedibus suis,» id est, viri sancti, qui in contemplatione Deitatis* humiliant se in conversationibus suis.

Segor est status conjugalis, ut in Genesi:« Et Lot ingressus est Segor,» quod in ordine conjugali salvari potest homo, quamvis tamen in eo non sit magna sanctitas.

Semen est Christus, ut in Genesi:« Et benedicentur in semine tuo omnes gentes,» id est, in Christo* sancta praedicatio, ut in Evangelio:« Bonum semen seminasti in agro tuo,» id est, sanctam posuisti praedicationem in Ecclesia tua. Semen, homines mali et boni, ut in Genesi:« Inter te et mulierem, et semen tuum et semen illius,» quod magna est inter diabolum et sanctam Ecclesiam discordia, et inter membra Christi et diaboli. Semen, viri electi, ut in Evangelio:« Bonum vere semen ii filii sunt regni.» Semen, opus bonum, ut in Psalmis:« Et semen illius in benedictione erit,» id est, opus ejus dignum retributione erit. Semen, incitator viri sancti, ut in Psalmis:« Potens in terra erit semen ejus,» id est, sublimis in coelo erit, qui justum in bono imitatur. Semen, locutio oris, ut in Levitico:« Vir qui patitur fluxum* sanguinis,» id est, superfluitatem non devitat locutionis,« immundus erit.» Semen, peccatum, ut in Isaia:« Et semen ejus absorbens volucrem,» id est, peccatum, de quo concupiscentia procedit* parit peccatum; peccatum vero, cum conceperit, generat mortem.

Semita est humilitas, ut in Psalmis:« Deduc me in semita,» id est, veram fac me habere humilitatem, quae est fundamentum caeterarum virtutum. Semita, interna cogitatio, ut in Parabolis:« Consideravit semitam domus suae,» id est, diligenter inspexit internam cogitationem mentis suae. Semita, ascensio Christi, ut in Job:« Semitam ignoravit avis,» quod Synagoga ascensum non cognovit nostri Redemptoris. Semita, perfectio, ut in Genesi:« Fiat Dan* serastes in semita,» quod viris sanctis in perfectione vitae se arctantibus Antichristus se crudelem ostendit. Semita, voluntas hominis, ut in Job:« Et decipula illius super semitam,» quod diabolus hominis potissimum studet decipere voluntatem. Semita, superbia, ut in Job:« Nunquid semitam saeculorum custodire cupis?» id est, nunquid superbiam saecularium imitari desideras. Semita, angustia mortis, ut in Job:« Et semitam, per quam non revertar, ambulo,» id est, ad mortis angustiam, a qua redire non possum, tendo. Per semitam religiosae actiones, ut in Psalmis:« Et cognosce semitas meas,» id est, acceptabiles fac tibi internas cogitationes meas.

Senex est quilibet perfectus, ut in Genesi:« Mortuus est Abraham senex et plenus dierum,» ab hac vita discessit perfectus in sanctitate, et repletus claritate bonorum operum. Senex, qui in vetustate malitiae durat, ut in cantico Deuteronomii:*« Lactantem cum homine sene,» quod sensu parvulum cum inveterato dierum malorum vitio vastabit. Per senes vitae maturitate pollentes, ut in Isaia:« Dominus ad judicium veniet cum senioribus populi sui», quod cum Christo in judicio viri sancti judices apparebunt. Per senes praelati, ut in Psalmis:« Et senes ejus prudentiam doceret,» quod praelatos Christus, qui est verus Joseph, prudentiam docet.

Senectus est maturitas perfectionis, ut in Genesi:*« Ibis ad patres tuos in pace sepultus in senectute bona,» id est, imitaberis vitas sanctorum antiquorum, quieti contemplationis insistens, et in perfectione matura. Senectus, defectus virium, ut in Psalmis:« Ne projicias me in tempore senectutis,» id est, ne me deseras, cum vires me defecerint.

Senatores sunt angeli sancti, ut in Parabolis:« Quando sederit cum senatoribus terrae,» quod cum angelis veniet Dominus ad judicium, cum potestate magna et majestate.

Sentes sunt delectationes pravae, ut in Job:« Et esse sub sentibus delicias computabant,» quod pro magna dulcedine habent subjici delectationi carnis, quae animam damnabiliter pungit.

* Sepis est angelica custodia, ut in Isaia:« Et sepem circumdedit ei,» quod* custodiam angelicam deputat Dominus populo suo. Per sepem praecepta bona, ut in Isaia:« Et aedificator vocaberis sepium, avertens semitas iniquitatum,» id est, institutor bonorum praeceptorum, prohibens actiones pravitatis. Per sepes populi gentiles, ut in Evangelio:« Exi in* vicos et sepes, et compelle intrare,» quod quando Judaei credere* noluerunt, gentiles crebris miraculis ad fidem invitantibus ad fidem vocati sunt.

Sepulcrum est secretum contemplationis, ut in Job:« Ingredieris in abundantia sepulcrum,» id est, per perfectionem bonae actionis* pertingens usque ad secretum contemplationis. Sepulcrum, locutio prava, ut in Psalmis:« Sepulcrum patens est guttur[ eorum],» id est, juxta id, quod immunda est cogitatio eorum, fetida est et eorum locutio. Per sepulcrum opera terrena, ut in Psalmis:*« Educit eos qui exasperant in sepulcris,» quod Dominus per gratiam suam eos a prava sua conversatione exire facit, qui corporalibus delectationibus adhaeserunt. Per sepulcrum, reprobi, ut in* Isaia:« Et in circuitu Assur, sepulcrum ejus,» quod in diabolo ii aeternis poenis trahuntur, in quibus ii per peccati perpetrationem habitant.

Spelunca est humana natura in Christo, ut in libris Regum: David fugiens Saulem abscondit se in spelunca, quod Christus in patibulo humanae naturae cognitionem a diabolo et Judaeis, ministris ejus, abscondit. Spelunca, sanctitas vitae, ut in Genesi Sara mortua in spelunca duplice* sepelietur, quod fidelis anima ab appetitu visibilium morte vivifica exstincta, in sanctitate vitae contemplativae et activae absconditur. Spelunca, prava mens, ut in Evangelio:« Erat autem spelunca, et lapis superpositus erat ei,» id est, erat profunda per malitiam, et tenebrosa per ignorantiam peccatoris conscientia, et insensibilitas duritiae inerat ei. Spelunca, corpus nostrum, ut in libris Regum:« Egressus* ejus stetit in ostio speluncae,» quod in rectitudine*..... consistens corrumperet habitationis claustra, per contemplationem egrediebatur. Spelunca, habitatio prava, ut in Evangelio:« Vos autem fecistis eam speluncam latronum,» id est, fecistis animam vestram, in qua ego manere debui, habitationem immundarum cogitationum.

Sphaerulae sunt volubilitates cogitationis, ut in Exodo:« Calamos et* ciphos et sphaerulas,» id est, praedicatores et auditores et volubilitatem praedicationis.

Speculum est fides, ut in Paulo:« Videmus nunc per speculum et in aenigmate,» id est, per fidem. Per speculum exempla bona, ut in Exodo:« Fecit labrum de speculis mulierum,» quod lex spiritualem nobis proponit* mundationem in exemplis sanctorum virorum. Speculum, favores saecularium, ut in Isaia:« Auferet Dominus a filiabus Sion specula,» quod in reprobis, in quibus delectantur, destruet* saecularis.

Speculator est praedicator, ut in Ezechiele:« Speculatorem dedi te domui Israel,» id est, praedicatorem constitui te populo, ut et te* sublimis sine vivendo, et aliis recta nunties praedicando.

Specus sunt interna cordis, ut in Job:« Et in specubus insidiantur,» quod praelati spirituales, qualiter animas lucrari possint, in internis cordium suorum praevident.

Species est divinitas Christi, ut in Isaia:« Non habuit speciem, neque decorem,» quod Christus in passione non ostendit decorem deitatis suae. Species, sanctitas in Christo, ut in Cantico:« Species ejus ut Libani,» quod candor sanctitatis ineffabilis in Christo. Species, proximus noster, ut in Job:« Et visitans speciem tuam non peccabis,» id est,* non compatiens et succurrens proximo tuo non peccabis.

Servus est Christus, ut in Isaia:« Ecce servus meus, suscipiam eum,» id est, bene placet mihi in Christo, quod amore filiali servit mihi. Servus, angelus, ut in Apocalypsi:« Conservus tuus sum et fratrum tuorum,» id est, eidem Domino servio ego cui tu cum Christianis caeteris servis. Servus, populus Judaicus, ut in Job:« Servum meum vocavi, et non respondit mihi,» id est, populum Judaicum ad fidem praedicando invitavi, sed me praedicantem non suscepit. Servus quilibet in tentatione positus, ut in Job:« Sicut* cervus desiderat umbram,» id est, sicut ille qui tentatur exspectat refrigerium consolationis. Servus, corpus nostrum, ut in Evangelio:« Et servo meo, fac hoc,» id est, corpus meum non sino resistere mihi. Servus diabolus, ut in Job:« Et accipies eum servum sempiternum,» quod* licet omnia disponentis Dei judiciis semper diabolus servit.

Serpens est Christus, ut in libro Numeri:« Fac tibi serpentem aeneum,» quod in similitudinem carnis peccati Christus venit, sed peccati venenum non habuit. Serpens, incredulitas, ut in Evangelio:« Nunquid pro pisce serpentem dabit,» id est, si a Domino petimus, non nobis dabit incredulitatem pro fide. Serpens, diabolus, ut in Isaia:« Serpenti panis pulvis est,» quod qui terrena contra Dominum diligunt, ipsi diabolum pascunt. Per serpentem detractiones, ut in Psalmis:« Acuerunt linguas suas sicut serpentes,» quod venenata sunt verba quae proferunt detractores. Per serpentes peccata, ut in libro Numeri:« Immisit Dominus in eos ignitos serpentes,» quod superbis et murmurantibus peccata Dominus dominari permittit. Per serpentes daemones, ut in cantico Deuteronomii:« Cum furore trahentium super terram atque serpentium,» id est, homines pravos et ipsos daemones permittam affligere eos.

Serra est diabolus, ut in Isaia:« Aut exaltabitur serra contra eum a quo trahitur?» id est, aut se eriget diabolus contra Christum, per quem de cordibus hominum ejicitur.

Stellio est pravus quilibet, ut in Levitico prohibetur: Ne stellio comedatur, ne videlicet pravum hominem* imitetur.

Stella est Christus, ut in Apocalypsi:« Et dabo illi stellam matutinam,» quod qui diabolum superat, Christum qui ab aeterno cum Patre et Spiritu sancto est, in* puncto habebit. Stella, virgo Maria, ut in* Levitico:« Orietur stella ex Jacob,» quod ex stirpe Jacob virgo Maria nata est. Stella, fides, ut in Evangelio stella magos duxit ad Christum, quod per fidem pertingimus ad spem. Per stellam dona Spiritus sancti, ut in Job:« Nunquid conjungere valebis micantes stellas Pleiades?» quod in solo Christo plenitudo septem spiritualium donorum convenit. Per stellas apostoli, ut in Apocalypsi:« Et in capite ejus corona stellarum duodecim,» quod in fide Ecclesiae lucet doctrina duodecim apostolorum. Per stellas praelati, ut in Apocalypsi:« Septem stellae, angeli,» id est, praelati,« sunt[ septem] Ecclesiarum.» Per stellas virtutes sanctorum, ut in Job:« Et stellas claudit quasi sub signaculo,» quod Dominus prius in electis suis virtutes roborat in occulto, ut postmodum ad exemplum prodantur in publico. Per stellas viri sancti, ut in Genesi:« Multiplicabo semen tuum sicut stellas coeli,» quod fideles, qui sunt spirituales filii Abrahae, per fidem et dilectionem coelesti claritate fulgescunt. Per stellas hypocritae, ut in Apocalypsi:« Cauda ejus trahebat tertiam partem stellarum,» quod multos, qui in conspectu hominum fulgere videntur, Antichristus sibi sociat. Per stellas sancti angeli, ut in Daniele:« Et qui ad scientiam erudiunt multos, quasi stellae in perpetuas aeternitates,» quod qui hic sumunt officium angelorum, ut pii aliis veram scientiam nuntient, in futuro una cum eis in decore perenni fulgebunt.

Sterilis est caro nostra, ut in Job:« Pavit enim sterilem, et quae non parit,» id est, carnem suam fovebat, quae boni operis fructum producere non cupit.

Stercus est humanitas, ut in Psalmis:« Et de stercore erigens pauperem,» quod qui se humiliat, exaltabitur. Stercus, res mundialis inordinate contra Deum dilecta, ut in libro Ecclesiastico:« De stercore boum lapidabitur piger,» quod mundi hujus amatores in bono opere pigri ex amore rerum mundialium flagellantur, quasi viri sancti bonis strenue quasi boves Domini operibus insudantes, reputant ut stercora, ut Christum lucrifaciant. Stercus, fetor luxuriae, ut in Joele:« Computruerunt jumenta in stercore suo,» quod carnales in fetore luxuriae terminaverunt terram. Per stercus occultae malitiae cordis, ut in libro Judicum:« Statimque per secreta naturae alvi stercora proruperunt,» id est, in occulto fetidae cordis malitiae innotuerunt. Per stercus recordatio peccatorum, ut in Evangelio:« Usque dum fodiam circa illam, et mittam stercora,» id est, usque dum per interpositionem humilem eam et faciam eam recordari felicitates suas. Per stercus peccata carnis, ut in Jeremia:« Et qui nutriebantur in* circeis, amplexabantur stercora,» id est, qui in spiritualibus delectabantur bonis, peccata exercent carnalia.

Sterquilinium est infirmitas hominis, ut in Job:« Sedens in sterquilinio,» id est, humilians se in cognitione infirmitatis suae. Sterquilinium, fetor internorum, ut in Job:« Quasi sterquilinium in fine perdetur,» quod reprobus quilibet vitiorum fetore plenus, ad extremum destruetur.

Sternutatio est commotio, ut in Job:« Sternutatio ejus splendor ignis,» quod Antichristus, in quo diabolus plene commotus erit, et per miracula decipiet, et per crudelitatem deveniet.

Sibilus est admiratio, ut in Job:« Sibilabit super eum, intuens locum ejus,» id est, stupebit super eum videns habitationem ejus. Sibilus, inspiratio divina, ut in Isaia:« Sibilabit domus muscae,» quod immundo inspirat peccatori, ut veniat ad eum. Per sibilum admonitiones, ut in libro Judicum, ut* audiat* filios gregum, id est, ut in mente suscipias admonitiones stultorum.

Sycomorus est crux Christi, ut in Evangelio:« Ascendit in arborem sycomorum,» quod qui Deum pure contemplari desiderat, ad imitationem sibi Christum crucifixum proponat. Per sycomorum Judaei increduli, ut in Isaia:« Et sycomoros succiderunt, sed cedros immutabimus,» id est, incredulitatis peccata Judaeos destruxerunt, sed sublimes de gentilitate viros habebimus.

Siclus est sacra Scriptura, ut in Exodo:« Siclus viginti obolos habet,» quod sacra Scriptura in perfectione duorum Testamentorum, quasi in gemino denario consistit. Per siclum corpus nostrum et anima, ut in Levitico:« Offerat arietem, qui emi potest duobus siclis,» quod corpus et animam dare debemus, ut Christum acquirere possimus.

Signaculum est primus angelus, ut in Ezechiele:« Tu signaculum similitudinis Dei,» quod in ipso imago Dei similitudinis fuit impressa. Signaculum, confirmatio electorum, ut in Aggaeo:« Et ponam te quasi signaculum, quod te elegi,» id est, in me confirmabo, quod ad regnum praedestinavi te. Signaculum, virtus castitatis, ut in Cantico:« Pone me ut signaculum super cor tuum,» id est, per charitatem confirma me super mentem tuam. Signaculum, populus gentilis ad fidem vocatur, ut in Job:« Et clausit stellas quasi sub signaculo,» quod modo sanctos praedicatores destinet in populo gentili, quousque ad convertendas reliquias Israel tempore opportuno procedant. Signaculum, populus quondam electus, ut in Job:« Restituetur ut lutum signaculum,» quod populus ille quondam per fidem electus nunc propter incredulitatem reprobatur et contemnitur.

Silva est mundus iste, ut in Psalmis:« Exterminavit eam aper de silva,» quod plebem Judaicam exstirpavit Romanus imperator, qui principatum agebat in toto mundo. Silva mens humana, ut in Deuteronomio:« Cum amico simpliciter ad silvam,» id est, si se intromiserit de aedificatione subjecti sui. Silva, sacra Scriptura, ut in libro Regum:« Tollant singuli de* singulis materias singulas,» quod nos singuli juxta intellectum nostrum singulas de sacra Scriptura excerpere sententias debemus.

Siliquae sunt doctrinae saeculares, ut in Evangelio:« De siliquis quas porci manducabant,» id est, volunt addiscere doctrinas saeculares, quas immundi diligebant.

Silex est Christus, ut in libro Numerorum:« Percutiens bis silicem,» quod opprobriis affectus in passione erat Christus. Silex, duritia gentilium, ut in Job:« Sculpantur in silice,» quod verba fidei Christianae jam suscepta sunt in cordibus gentilium. Silex, actio bona, ut in Job:« Dabit pro terra silicem,» quod Dominus pro molli conversatione electis suis robustam confert actionem. Per silices sancti angeli, ut in Job:« Et* praeruptis silicibus commoratur,» quod vir sanctus in contemplatione fortitudinis angelorum perseverat,* qui in cadentibus confracti sunt.

Similago est puritas cordis, ut in libro Machabaeorum:« Et obtulimus sacrificium et similaginem,» exterius carnis mortificationem, et interius puritatem mentis.

Symphonia est Evangelii praedicatio, ut in Evangelio:« Et audivit symphoniam et chorum,» quod populus Judaicus modo in Ecclesia praedicari Evangelium audit, sed credere contemnit.

* Sindo est subtilis praedicatio, ut in Parabolis:« Sindonem fecit et vendidit,» quod sancta Ecclesia subtilem praedicationem emittit, et Deo aliquos acquirit. Sindo, mens pura, ut in Evangelio:« Et involvit eum in sindone munda,» quod Christus habitat in mente pura. Sindo, occupatio saeculi, ut in Evangelio:« Rejecta sindone nudus profugit ab eis,» quod abjecta omni saeculari occupatione a persecutoribus spiritualibus expediti fugere debemus.

Sinus est substantia Deitatis, ut in Evangelio:« Unigenitus, qui est in sinu Patris,» id est, qui est cum Patre in una eademque substantia Deitatis. Sinus, mens nostra, ut in Job:« Et in sinu meo* audio verba oris ejus,» id est, in mente mea occultavi sermones. Sinus, quod proprie nostrum est, ut in Psalmis:« Et oratio mea in sinu meo convertetur,» id est, in meipsum proprie retundat, quod pro aliis oro. Sinus, securitas, ut in Job:« Reposita est haec spes mea in sinu meo,» id est, in spe resurrectionis meae securitatem certissimam habeo. Sinus, Dei gratia, ut in Exodo Moyses:« Misit manum suam in sinum suum, et extraxit leprosam; misit iterum, et similis facta est carni reliquae,» quod Christus Judaeos a gratia sua propter infidelitatis* munditiam emisit, eamdem qui rursum in fide mundi gratiam per fidem adepturi sunt. Sinus, secreta requies, ut in Evangelio:« Et portaretur ab angelis in sinu Abrahae,» id est, in secreta requie* Patris.

Sinistra est vita praesens, ut in Parabolis:« In sinistra ejus divitiae et gloria,» quod in praesenti vita Dominus electis suis et divitias meritorum et gloriam in pura conscientia confert. Sinistra, delectatio laudis humanae, ut in Evangelio:« Nesciat sinistra tua quid faciat dextera tua,» id est, in bono opere tuo humanae laudis favorem non requiras. Sinistra, adversitas, ut in Parabolis:« Non declines ad dextram, neque ad sinistram,» id est, nec prospera te elevent, nec adversa te frangant. Sinistra, opus pravum, ut in Job:« Si ad sinistram, quid agam? non videbo illum,» id est, si opus pravum fecero, ad Deum pertingere non potero. Sinistra, reprobi angeli, ut in libris Regum:« Omnem exercitum coeli assistentem ei a dextris et a sinistris,» quod non solum serviunt Deo angeli boni, sed etiam justis judiciis ejus famulantur et mali. Sinistra, reprobi homines, ut in Evangelio:« Haedos autem a sinistris,» quod peccatores quodammodo sinistra pars erunt, quod damnati erunt.

Scintillae sunt verba praedicatorum, ut in Ezechiele:« Et scintillae quasi aspectus aeris candentis,» id est, verba praedicationis accensae.

Spicae sunt sententiae sacrae Scripturae, ut in Job:« Et esurientibus tulerunt spicas,» quod haeretici a bonis praedicatoribus verbum vitae avide desiderantibus sacras sententias aufferre student. Spicae, opera bona, ut in libris Regum:« Assumentes spicas latenter percusserunt eum in inguine,» quod maligni spiritus negligenti cuilibet bona quae habet opera auferunt, et eum carnis delectatione occidunt. Spicae anni erant fertilitatis, qui erant tempore Joseph, ut in Genesi:« Septem spicae, septem ubertatis anni sunt.»

Spina est praedicator, ut in Isaia:« Dabo in solitudine cedrum et spinam,» id est, ponam in Ecclesia contemplantem et praedicantem. Spina, compunctio peccatorum vel vitiorum, ut in Job:« Et pro ordeo* spina,» id est, si hoc malum feci, deficiat in me bona operatio, et crescat in me vitiorum punctio. Spina, superbia cordis, ut in Psalmis:« Dum configitur spina,» id est, dum in me humiliatur superbia. Per spinas malitiae cordis, ut in Isaia:« Orientur in domibus ejus spinae,» id est, in cogitationibus ejus crescent malitiae. Per spinas suspiciones formidinum, ut in Parabolis:« Iter impiorum quasi sepes spinarum,» quod undique circumdant impios suspiciones, ne per iter justitiae incedere audeant. Per spinas praedicatores, ut in Cantico:« Sicut lilium inter spinas,» quod sancta Ecclesia in medio pravorum* hic peregrinatur. Per spinas divitiae, ut in Evangelio:« Et simul exortae spinae suffocaverunt illud,» quod divitiae terrenae verbum vitae destruunt. Per spinas haeretici, ut in Evangelio:« Nunquid de spinis uvas,» quod de haereticis sanctitatis gratia non procedit.

Spiritus est ipse Deus, ut in Evangelio:« Spiritus est Deus.» Spiritus, anima hominis, ut in Evangelio:« Et inclinato capite tradidit spiritum,» id est, animam. Spiritus, mens nostra, ut in Paulo:« Renovamini spiritu mentis vestrae,» id est, spiritualem exercete novitatem in mente vestra. Spiritus, ratio nostra, ut in Paulo:« Orabo spiritu,» id est, rationabiliter orabo. Spiritus, appetitus peccatoris, ut in Ecclesiaste:« Et spiritus jumentorum descendat deorsum,» quod jumenta nulla nisi terrena et ima appetunt. Spiritus, diabolus, ut in libris Regum:« Spiritus Domini malus,» quod diabolus et spiritus Domini est, pro eo quod ejus judicio servit, et malus in eo quod in voluntate semper malitiam habet. Spiritus, ventus aeris, ut in Psalmis:« Et spiritus procellarum, quae faciunt verbum ejus,» id est, ventus tempestatis, quae obediunt voluntati ejus. Spiritus, inspiratio divina, ut in Psalmis:*« Flavit spiritus ejus, et fluent aquae,» quod inspiratio interna visitat nos, et* current compunctionis lacrymae. Spiritus, timor Domini, ut in libris Regum:« Spiritus Domini grandis, subvertens montes et* convertens petras,» quod timor Domini omnem in nobis altitudinem dejicit, et duritiam liquefacit. Spiritus, robur hominis, ut in Psalmis:« Auferes spiritum eorum, et deficient,» id est, permittes debilitari robur eorum, et non subsistent. Spiritus, superbia hominis, ut in Job:« Quarum indignatio ebibit spiritum meum,» quod omnem in nobis divina afflictio destruet fastum. Per spiritum quique spirituales, ut in Psalmis:« Qui fecit angelos suos spiritus,» id est, praedicatores suos efficit spirituales.

* Sirpus est vita hypocritarum, ut in Job:« Nunquid virescere potest* sirpus absque humore,» quod nec hypocrita bonum opus sine gratia Dei potest habere.

Sirenae sunt haeretici, ut in Isaia:« Et* sirenae in delubris* voluptatis,» quod haeretici in conventiculis veritatis*.

Sitis est desiderium bonum, ut in Psalmis:« In siti mea potaverunt[ me aceto],» id est, desiderantem me salutem eorum amaritudine potaverunt me passionis. Sitis, cupiditas, ut in Job:« Et* exardet contra eum sitis,» quod impium cupiditas magis ac magis inflammat.

Stipula est infirmitas hominis, ut in Job:« Et stipulam siccam persequeris,» id est fragilem infirmitatem meam tentationibus aggrederis. Stipula, mens instabilis, ut in Psalmis:« Et sicut stipulam ante faciem venit,» quod mentem instabilem flatus huc illucque tentationis impellit. Stipula, reprobi, ut canticum Exodi:« Quae devoravit eos sicut stipulam,» quod* Dei reprobos et aridos levesque condemnat.

Stillio est quilibet simplex, ut in Parabolis:« Stillio manibus nititur,» quod simplex quilibet bonis operibus* vincetur.

Stilus est fortis Dei sententia, ut in Job:« Ut exarentur in libro* stylo ferreo,» quod verba Dei forti ejus sententiam in cordibus alligantur electorum.

Stilla est infirmitas hominis, ut in Isaia:« Ecce gens quasi stillae situlae,» quod in pellem de infirmitate sua homo semper ad ima defluit. Per stillam praedicatores, ut in Job:« Quis genuit stillas roris,» quod Dominus per gratiam suam producit veritatis* praedicationes.

Stillicidia sunt fideles, ut in Psalmis:« In stillicidiis ejus laetabitur germinans,» quod in augmento fidelium suorum sancta Ecclesia gaudet.

Socrus est Synagoga, ut in Evangelio:« Socrus in nurum suam,» quod Synagoga ab Ecclesia, et Ecclesia dissentit a Synagoga.

Sol est Deus, ut in libro Sapientiae:« Sol justitiae non ortus est nobis,» id est, nec per cognitionem veritatis, nec per amorem virtutis Dominus illuxit nobis. Sol, resurrectio Christi, ut in Psalmis:« Ortus est sol, et congregati sunt,» id est, apparente resurrectione Christi, discipuli, qui dispersi sunt, adunati sunt. Sol, sancta Ecclesia, ut in Cantico:« Electa ut sol,» quod Dominus Ecclesiae decoram claritatem et clarum decorem elegit. Sol, virgo Maria, ut in Psalmis:« In sole posuit tabernaculum suum,» quod corpus ejus, in quod divinitas habitavit, in virgine conceptum fuit. Sol, praedicatio, ut in Apocalypsi:« Sol factus est niger, sicut saccus cilicinus,» quod sancta praedicatio vel apud quosdam et despicabilis habetur. Sol, quilibet praedicator, ut in Job:« Qui praecipit soli, et non oritur,» quod justo judicio Dei praedicator omnis a Judaea discessit. Sol, baptisma, ut in Apocalypsi:« Mulier amicta sole,» sancta videlicet Ecclesia baptismi purgata inundatione. Sol, ordo sacerdotalis, ut in Psalmis:« Solem in potestatem diei,» quod Dominus peram sacerdotalem clericis imposuit. Sol, quilibet sapiens, ut in Ecclesiastico:*« Sapiens permanet ut sol,» id est, in claritate sapientiae suae perseverat. Sol, charitas, ut in Cantico:« Quod* decoravit sol me,» id est, quod afflicta sum, charitas mea est. Sol, laetitia, ut in Psalmis:« Per diem sol non uret te,» id est tempore prosperitatis laetitia non extollet te. Sol, sublimis in Ecclesia, ut in Apocalypsi:« Angelus effudit phialam suam in sole,» id est, ipsos Ecclesiae sublimes afflictio percussit. Sol, contemplatio, ut in Job:« Si viderem solem, cum fulgeret,» id est, pro claritate contemplationis, ut in Apocalypsi:« Angelum stantem in* coelo,» id est, ipsos Ecclesiae sublimes,« et clamabat omnibus avibus,» id est, vide doctorem in sancta conversatione viventem, et praedicabat omnibus viris sanctis. Sol, fervor justitiae, ut in Genesi:« Cum ergo occubuisset sol, facta est caligo,» quod quando fervor justitiae deficit in mente, mox ipsa mens obscuratur. Sol, tentationis calor, ut in Levitico:« Cum laverit carnem suam aqua, et occubuerit sol, tunc mundatus vescetur de sanctificatis,» id est, cum mundaverit actus suos illicitos per compunctionem, et defecerit ardor tentationis, tunc accedere poterit ad sacramenta divina. Sol, tribulatio, ut in Evangelio:« Sole autem orto* aestimaverunt,» id est, tribulationis ardore fervescente, laboraverunt. Sol, acumina sapientum, ut in Job:« Sub ipso erunt radii solis,» quod ipsos, qui sapientes esse videntur, diabolus nonnunquam sibi sufficit. Sol, praesens tempus, ut in Psalmis:« Ante solem permanet nomen ejus,» quod ipse immutabilis ante omnia tempora fuit. Sol, claritas patriae coelestis, ut in Genesi:« Ortus est sol ei, postquam transgressus est Phanuel,» quod postquam desinemus videre Deum per fidem, videbimus eum in patria coelesti facie ad faciem: quod Phanuel facies Dei interpretatur, et designat fidem.

Solium est gloria regni coelestis, ut in Job:« Qui tenet vultum solii sui,» id est, aspectum nobis adhuc gloriae suae abscondit. Solium, sancti angeli, ut in Job:« Et veniam usque ad solium ejus,» id est, per contemplationem pertingam usque ad angelos, in quibus ipse regnat. Solium, angelica simul et humana natura, ut in Isaia:« Vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum,» quod Dominus et angelo in prima sublimitate permanenti, et homini ad amissam per Christi redemptionem erecto, per intellectum praesidet. Solium, sancta sublimitas mentis, ut in Job:« Et reges in solio collocat,» quod electos suos illicitis motibus suis* intelligenter resistentes, ad magnam in mente Dominus altitudinem sanctitatis perducit. Solium, sedes consilii, ut in Isaia:« Non* solium filiae Chaldaeorum,» quod reprobi sanum consilium non habent. Solium, altitudo mundana, ut in Jona:« Surrexit rex de solio regni sui,» quod ipsi summi Principes, cognita veritate, ad praedicationem Christi per poenitentiam ad fidem se inclinaverunt.

Solitudo est gentilitas, ut in Isaia:« Dabo in solitudine cedrum et spinam,» id est, ponam in gentilitate contemplativos et praedicatores. Solitudo, quies mentis, ut in Psalmis:« Et mansi in solitudine,» id est, perseveravi in interna mentis quiete.

Somnus est mors carnis, ut in Psalmis:« Cum dederit dilectis suis somnum,» id est, cum electos suos perduxerit ad mortem. Somnus, quies mentis, ut in Job:« Et somno meo requiescerem,» id est, cordis mei quiete pausarem. Somnus, torpor negligentiae, ut in Parabolis:« Quando de somno consurges?» id est, quando de torpore negligentiae te excuties?* Somnus, quilibet hypocrita, ut in Job:« Velut* somnum avolans non invenietur,» quod hypocrita in futuro in conspectu judicis evanescet.

Sonus est Spiritus sanctus, ut in Job:« Et sonus de ore illius procedens,» quod de Patre et Filio Spiritus sanctus procedit. Sonus, fides, ut in Ezechiele:*« Et ambularent, ut sonus multitudinis erat,» quod euntibus in praedicatione apostolis multi veram fidem plena libertate confessi sunt.* Sonus, gemitus poenitentiae, ut in Job:« Post eum rugiet sonitus,» id est, poenitentium resonabit gemitus.

Spolia sunt eloquia divina, ut in Genesi:« Et vespere dividet spolia,» id est, ad extremum verba praedicabit divina. Spolia, viri sancti, ut in Psalmis:« Et speciei domus dividere spolia,» quod Ecclesiae sanctae viri sancti plures modos sanctitatis sortiuntur. Spolia, peccatores, ut in Evangelio:« Et spolia ejus distribuet,» quod Dominus multos per gratiarum suarum dona dimisit, quos diabolus per peccati lucrum acquisivit.

Sportae sunt corda doctorum, ut in Evangelio:« De fragmentis septem sportas,» quod Scripturae sacrae deliciis praedicatores septiformi Spiritu implentur.

Stola est caro Christi, ut in Isaia:« Iste formosus in stola sua,» quod nullam habuit maculam peccati in humanitate sua. Stola, sancta Ecclesia, ut in Genesi:« Lavabit in vino stolam suam,» id est, passionis suae sacramento purgabit Ecclesiam suam. Stola, virtus innocentiae, ut in Evangelio:« Cito proferte stolam ipsi, et induite eum,» id est, virtute innocentiae, quam prius habuit, coronate eum. Stola, gaudium novum, ut in Evangelio:« Sedentem in dextris, coopertum stola candida, et obstupuerunt,»* et aeternam nostri Salvatoris vitamque novam laetitiam nostram nuntiavit. Per stolam gloria coelestis, ut in Apocalypsi:« Et datae sunt illis singulae stolae albae,» quod sancti a corporibus exuti singulas in laetitia animarum jam stolas perceperunt. Per stolas opera bona, ut in Genesi:« Singulis quoque proferri jussit binas stolas,» quod verus Joseph, Dominus Jesus, electis suis praecepit, ut sancti sint et corpore et spiritu. Per stolas cogitationes, ut in Apocalypsi:« Beati qui lavant stolas suas,» id est, qui mundant cogitationes suas. Per stolas ornatus exteriorum sensuum, ut in Genesi:« Trecentos argenteos cum stolis quinque optimis,» quod Dominus Paulo contulit perfectionem fidei sanctae Trinitatis, et sanctae praedicationis cum munditia exteriorum sensuum.

Scorpio est desperatio, ut in Evangelio:« Nunquid porriget illi scorpionem?» quod si* ipse a Deo petimus, non dabit vobis desperationem. Per scorpiones doctores, ut in Ezechiele:« Et cum scorpionibus habitas,» id est, cum iis, qui retro derogant, quod in posterioribus scorpio timetur. Per scorpiones daemones, ut in Evangelio:« Super serpentes et scorpiones,» id est, super homines pravos et spiritus malignos.

Soror est Ecclesia primitiva, ut in Cantico:« Soror nostra parva est, et ubera non habet,» quod Ecclesia primitiva modicam in initio virtutem habuit, et nec de charitate geminata roborata fuit. Soror, putredo carnis, ut in Job:« Mater mea, et soror mea vermibus,» quod et a putredine venimus, et cum putredine incedimus.

* Subula est subtilitas verbi, ut in Exodo:« Perforabit autem ejus subula,» id est, transfiget mentem subtilitate verbi divini.

Scutum est protectio, ut in Psalmis:« Scuto bonae voluntatis tuae coronasti nos.* Scutum, judicium, ut in Jeremia:« Da eis, Domine,* dolorem cordis, scutum tuum,» id est, secundum justum judicium tuum fac eos tristitiam habere. Scutum, reprobi, ut in Job:« Corpus illius quasi scuta fusilia,» quod reprobi, qui corpus diaboli sunt*... fragiles sunt. Per scuta excusationes, ut in Psalmis:« Et scuta comburet igni,» id est, per amorem Dei excusationes destruet peccati.

Sculptura exempla sunt sanctorum, ut in libris Regum:« Et sculptura super labium aeneum circuibat illud,» quod baptizatos cum fidei confessione exempla sanctorum exornant.

Sudes sunt consilia sanctorum, ut in Job:« Et in sudibus perforabit nares ejus,» quod per acuta sanctorum suorum consilia Dominus versutias diaboli destruet. Sudes, iniqui, ut in libro Josue:« Sint vobis sudes in oculis vestris,» quod reprobi claritatem verae lucis auferunt sanctis, si eos imitantur.

Sulphur est fetor vitiorum, ut in Job:« Aspergatur in tabernacula ejus sulphur,» quod in mente cujuslibet pravi luxuriae fetor dominatur. Sulphur ardens, fetor poenae, ut in Psalmis:« Pluet super eos laqueos, ignis et sulphur,» etc., id est, dabit* impiis poenas, ut* eos pariter et ardor* exuret, et fetor affligat.

Sulci sunt viri sancti, ut in Job:« Et cum* sulci ejus deflent,» id est, sicut* Ecclesia viri sancti plangunt.

Sunamitis est Synagoga, ut in Cantico:« Revertere, revertere, Sunamitis,» id est, redi ad fidem, redi ad bonam operationem, o captiva Synagoga, quod Suna captiva interpretatur.

Superhumerale est fortitudo boni operis, ut in Exodo:« Facies superhumerale de auro,» quod verae sapientiae fructus est fortitudo boni operis.

Superbus est diabolus, ut in Job:« Et prudentia ejus percussit superbum,» quod sapientia Patris Christi prostravit diabolum.

Superbia est tumor mentis, ut in Job:« Ipse est rex super omnes filios superbiae,» quod iis, qui contra Deum sive proximum in mente intumescunt, diabolus dominatur. Superbia, auctoritas, ut in Isaia:« Et ponam te in superbiam* dominorum,» quod Dominus Ecclesiam suam ad magnae auctoritatis erectionem evexit.

Sus est immundus peccator, ut in Petro:« Et sus lota volutabro luti,» id est, peccator involutus in immunditia peccati.

* Struthio est quilibet negligens praedicator, ut in Job:« Penna struthionis similis est pennis herodii et* ancipitris,» quod exterior nonnunquam negligentiis praedicatoris operatio operibus sanctorum similis esse videtur. Per struthionem simulatores, ut in Job:« Frater fui draconum, et socius* struthionum, id est, cohabitator fui fidelium et simulatorum.