Reader

527 EPISTOLA III. AD ROTBERTUM ARCHIEPISCOPUM.

Domino reverendissimo ROTBERTO archipraesulum nobilissimo RATHERIUS servus fidelissimus.

Non condignas quidem, verum uberrimas vestro dominatui, pater amantissime, refero gratiarum mercedes pro collatis a vestra claritudine modicitati meae promissionaliter beneficiorum praerogativis: optans ut qui inspiravit promittere, praestet taliter et perficere, ut et a nostra parvitate promptissimam servitii vicissitudinem, et ab ipso aeternam proinde mereamini recipere mercedem. Studuisse me caeterum, ut ad vestrae respondeam interrogata dominationis, nullis, postquam isthinc abii, fateor, libris; oblitum vero ex his, quae didiceram, doleo multa nimis: unde me indigere doceri quam docere convenire profiteor magis, qui licet in ipsis initiis quorumdam quaestiunculis Mediolanensium haud leviter pulsatus, quaedam ex his, quae vos requirere non ambigo, visus sum praelibasse; infulatus hac, qua Dei misericordia fungor sarcina, illud statim desii agere, injunctum mihi hoc officio cogitans in Dei potius lege die ac nocte meditari debere. 528

Naucipendens itaque quid mendax Graecia, quid poetica garrulitas semper de falsitate referat ornata; his ediscendis dedi operam, quae mera Latinitas et apostolicorum virorum promulgavit sincerissima puritas: posthabens fontem Caballinum, bicipitemque Parnassum, vitae fontem si cognoscerem, non solum ad salutem, verum ad peritiam credidi, Christum videlicet Jesum et hunc crucifixum, in capiteque ecclesiae anguli positum. Nam etsi alienigenam prisca non prohibeamur ducere lege; tamen nisi prius raso capite, caeterisque superfluis non sine mysterio, ut melius nostis, recisis, ducatur legitime, Syromasten Phineen compellimur formidare; cum et vasa aurea vel argentea ex Aegypto furari non ideo sit Jacobitis[ id est Israelitis filiis Jacob] praeceptum, ut in eodem quo apud eos maneret officio, sed ut spoliata gente reproba, populus ditaretur Hebraeorum eisdem copiis, postea qui Domini comeret templum. Servus vero ille nequam de Evangelio ideo damnationis aeternae addictus est elogio, quia talentum intellectus maluit terrae mandare, quam coelo penitus destinare. Quae similitudo, ut reor, monet inter caetera, me peccatorem tantillum ingenioli, quod Deo sum assecutus largiente, illo potius acui oportere, ubi Christus est in dextera Dei sedens, quam terrenae vanitati committere, et nihil aliud exinde, nisi ventum inanem, nec sine detrimento animae maximo captare.

Sed cui ego, vel quorsum ista? Sileat tandem iners loquacitas, cedat tandem urbanitati 529 excusata saltem rusticitas. Librum propterea me tollere difficultas prohibuit ullum praeter istum, quem vestrae, Domine mi, dirigo legendum fidei, mihique ocius remittendum: legendum ut inepta per vos emendentur ejusdem; remittendum ut eum regrediens[ f. regredientem] habere valeam comitem. Maximam de caetero in vestra clementia habere desiderans fiduciam, de servitio vestro me, precor, potestative commonefaciatis; paratissimum namque ad omnia, quae libuerit praecipere, me pro posse noveritis esse. Destinam vero alicujus suffragii si destitutioni parvitatis meae quamlibet dignamini praerogare; scit Dominus meus optime, quem obinde remuneratorem debeat sperare. Valere feliciter nostrique meminisse clementer vestram optamus fine tenus claritudinem, ad laudem et gloriam ipsius, qui per saecula benedictus, vestrum conservet, rogamus, perenniter decus. Amen.