Reader

IX. Privilegium Roberti regis pro monasterio Cormeriacensi. (Anno 1018.)[Dom MARTENE, ibid. pag. 138.]

In nomine Domini Dei et Salvatoris nostri Jesu Christi, ROTBERTUS, divina ordinante providentia, Francorum rex.

Si servorum Dei, eorumque maxime qui, sua omnia relinquentes, Christum sequi noscuntur, curam gerimus, et ad divinae potentiae in locis Deo dicatis verius serviendum auxilium porrigimus, id nobis procul dubio ad mortalem vitam prospere deducendam, et ad aeternam feliciter obtinendam, commodum provenire confidimus. Idcirco notum sit omnibus sanctae Dei Ecclesiae fidelibus, et praecipue totius regni nostri primoribus, quia adiit regiam culminis nostri monarchiam Fulco comes pro commodis et profectibus nostra auctoritate stabiliendis et roborandis..... coenobii nomine Cormarici, in honore Dei omnipotentis et sancti Pauli apostoli constituti, a priscis et Deo obsequentibus fideliter abbatibus, scilicet sancti et peculiaris nostri patroni Martini..... summi et digne Deo colendi theologi Pauli honore constructum, et maxima copiarum et opum datione ditatum, et numerosa Christo famulantium monachorum stipatione locatum, et a praedecessoribus nostris bonae et dignae memoriae parentibus isdem praefatus locus cum digno honore est habitus, et privilegiali praeceptione imperialiter stabilitus, resque ibidem undique concessas sub attestatione regali praefato monasterio, cum omni deliberatione substituere omnimodis sanxerunt. Ego quoque justis ac piis consiliis pie aures accommodans, salutiferisque petitionibus libentissimo annuens animo, praelibati comitis agnita pia et fideli petitione, annuere sategi. Idem namque locus in speciali regum dominatu priscorum antiquitus visus est. Sed prohibente plurium infestatione nefandorum civium, qui, ceu ratem in fluctivagos pelagi discursus, deificam semper insectantur Ecclesiam, coactus abbas ejusdem loci et monachi aggredi regiam cogitavit serenitatem, quatenus illius tutor pro nimia inquietudine, et defensor pro infestationibus sibi obsistentium ex provisione restitueretur regia. Quorum voto assensum regia praebens majestas, tutorem illius, seu advocatum ipsum Fulconem, videlicet proavum istius Fulconis, qui illis vicinior et potentior post regem tunc temporis videbatur. Posteri quoque illius deinceps illam abbatiam in suum redegere dominatum. Verens igitur supradictus comes exaltationem suae progeniei, vel pavens ne forte quilibet suorum, seu ipse, suadente Satana, victus philargyria, eam in posterum aut distrahat cuicunque exterae personae, seu in quolibet beneficium subdat. Hujus commodi causa, necne, instigatus obnixe a venerabili jam dicti loci domno Richardo abbate, et sibi subjectis monachis, quatenus a me exposceret quod privilegiali edicto hoc vetare et prohibere debeamus, quod et facimus. Praecipiens et mandans auctoritate regali, et obtestans per deificum nomen sanctae et individuae Trinitatis, ut nemo temerario ausu praesumat eamdem abbatiam in dominatione alicujus personae transfundere, sed sit in salva custodia et defensione Fulconis comitis et successorum ejus. Quod si quis conatus fuerit istiusmodi rem attentare, non omnino quod cupit vindicet, et ad nostrum tutamen et dominium idem locus revertatur, sive successorum nostrorum, et deinceps nulli dominatui subsistat, nisi regio. Si quis autem, quod non credimus, hanc praecepti ascriptionem regiam populari audacter conaverit, ac timide deserere voluerit, cum Datan et Abiron, atque cum his qui dixerunt Domino Deo: Recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus; et cum Herode parvulorum necatore, necnon cum Nerone apostolorum Petri et Pauli et multorum martyrum interfectore, seu cum Aureliano impiissimo lictore, et cum Juda traditore Domini portionem habeat, et anathema maranata, atque in poenis infernalibus perpetualiter concremandus existat. Et ut hoc nostrae auctoritatis emolumentum per succedentia annorum enrricula ab omnibus verius credatur, et attentius observetur, annuli nostri impressione jussimus insigniri, et monogramma nostri nominis decenter mandavimus ascribi.

Signum Rotberti gloriosissimi regis.