Reader

VI. Rotberti regis diploma, quo confirmatur fundatio Bellimontis parthenonis prope Turonos. (Anno 1007.)[MABILL. Annal. Bened., tom. IV, Append., p. 696.]

In nomine sanctae et individuae Trinitatis ROTBERTUS Dei misericordia rex.

Si petitionibus servorum Dei pro quibuslibet ecclesiasticis necessitatibus aures nostras pulsantium assentiri videmur, et ad divinae militiae in locis Deo dicatis uberius famulandum, auxilium porrigimus, id nobis procul dubio, et ad instantem vitam temporaliter transigendam, et ad futuram feliciter obtinendam commodius provenire confidimus. Percognitum fore igitur omnimodis cupimus omnibus Christi nostrisque fidelibus, praesentibus scilicet atque futuris, quoniam adiit serenitatem culminis nostri Herveus levita et archiclavis beati Martini, humiliter flagitans, et flagitando summa prece deposcens, uti auctoritate nostrae praeceptionis ediceremus praeceptum sibi fieri de ecclesia Beatae Mariae Bellimontis, non longe sita a castro Patris Martini, cum omnibus rebus ad eam pertinentibus, videlicet vineis, pratis, pro quibus dederat fideli suo Ebloni terram in concamio, quae non minoris pretii ad reddendum fructus existeret, quam ecclesia superius nominata; atque de quodam vivario, Malamorta nuncupato. Idemque postulans de curte Soriniaco, et ecclesia quae constat Sancti Petri apostolorum principis fundata, cum omnibus ad eam pertinentibus, tam vineis, pratis, silvis, et aquis, farinariis, terris cultis et incultis; necnon de viginti arpennibus vinearum, quae prope suburbium oppidi praefati confessoris Christi esse videntur, sitae inter Ligeris Carique alveum. Cumque eum diligenter fuissemus percontati quid operis de supradictis rebus esset acturus, retulit se tristari admodum non esse in pago Turonico coenobium ubi sanctimoniales feminae Christo possent suae devotionis impendere officium, sicut in plerisque habebatur partibus terrae; et ob hoc, non propter aliud, effici postularet scriptum, eo tamen tenore quatenus annis singulis in festivitate autumnali praelibati Patris Martini redderent praememoratae sanctimoniales de cunctis supra recitatis rebus viginti solidos de censu in thesaurum ad thus sive oleum comparandum. Adhuc autem, non immemor sui, addidit ut prius pro me et successoribus meis, deinde pro se atque totius congregationis sui advocati Martini statu, preces Domino funderent quotidie ibidem famulaturae virgines. Herveus ita ostensis( sic), excellentiam regiminis nostri humili aggressus precamine, expostulavit ut similiter assertione nostrae auctoritatis corroboraremus ea quae vel ipse foret daturus in futuro, vel aliis fidelibus[ l. alii fideles] Christi pro suarum animarum redemptione. Cujus saluberrimae petitioni tam sibi quam militis praefecturae[ f., nobis profuturae], pro animae nostrae et parentum nostrorum remedio assensum nobis libuit praebere, et serie litterarum supra omnia memorata confirmare: hoc est ecclesiam Beatae Mariae Bellimontis, cum omnibus adjacentibus sibi, scilicet vineis, pratis, et vivarium Malamorta nuncupatum ad supradictarum Dei ancillarum edulium; ecclesiam Soriniacam, cum ecclesia et omnibus adjacentibus sibi, id est vineis, pratis, silvis, aquis, farinariis, terris cultis et incultis, atque cum omnibus illius curtis colonis: viginti quoque arpennas vinearum inter Ligerim et Carum; curtem quoque Liuram cum ecclesiis et omnibus sibi pertinentibus per assensum Odonis comitis et fratris sui Landrici, ex cujus beneficio esse videbatur, distante quatuor milliariis a castro quod dicitur Insula; necnon Quiciacum villam cum omnibus ei pertinentibus, quam idem praefatus Herveus tenere videbatur.

Praecipientes ergo jubemus et jubendo praecipimus ut nullus judex publicus, aut quilibet superioris aut inferioris ordinis reipublicae procurator in his praesignatis Sanctae Mariae omnibus rebus ad causas judiciario more audiendas in ecclesias aut villas, aut aliquas possessiones, quas moderno vel priscis temporibus in quibuscunque provinciis aut territoriis regni nostri juste basilica Sanctae Mariae tenet, vel deinceps in jure ipsius basilicae divina pietas augeri voluerit, ingredi praesumat; nec freda aut tributa, aut mansiones, aut parata, aut teloneum ex ullis negotiis, sicut in praeceptis, ut diximus, multorum regum, exigere, aut fidejussores tollere, aut homines tam ingenuos quam servos super terram ipsius basilicae immanentes distringere, nec ullas publicas factiones aut redhibitiones vel illicitas occasiones requirere tam temerarius audeat. Si quis autem in tantam prorumpere ausus fuerit audaciam, ut hujus nostrae auctoritatis et altitudinis praeceptum violare praesumpserit, quemadmodum in caeteris regum et imperatorum praedecessorum et parentum meorum praeceptionibus continetur, non solum in offensam Christi et nostram lapsurum, verum etiam ducentorum solidorum auri ad purum excocti se noverit poena multandum. Et ut hujus nostrae praeceptionis auctoritas inviolabilem obtineat effectum, et ab omnibus sanctae Dei Ecclesiae fidelibus et successoribus regibus nostris verius a nobis facta esse credatur, et diligentia inviolabili conservetur, manu nostra propria consignavimus, et annuli nostri impressione signari jussimus. Signum domini Hugonis archiepiscopi. Signum Avesgaudi episcopi, quorum excommunicatione se ligatum novit, qui hoc praeceptum infringere praesumpserit, nisi cito poenituerit, et ad emendationem venerit. Odo comes, etc. Odolgerius decanus, Herveus archiclavis, Walterius praecentor, etc.

Actum Bolonia foreste quinto Kalend. Octobris, anno ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi 1007, indictione quinta. Theodoricus levita ad vicem Franconis summi cancellarii recognovit hoc praeceptum. Ego Herveus et confratres mei Sancti Martini canonici in pleno capitulo confirmavimus.