Reader

EPISTOLA XXXIII. Idem Rudolphus eamdem victoriam summo pontifici Romano significat. ( An Dom. 1278, cod. Rud. XXXIII.)

ARGUMENTUM.-- Nicolao III summo pontifici insignem eamdem victoriam enuntians, de Bohemorum regis perjurio, ac de pugnae hujus extremae causis certis, certoque principio diligenter disserit.

Intimandum fore credimus apostolicae sanctitati, quis eventus finiverit litem illam, qua quondam illustris rex Bohemiae infatigabilis reipublicae fatigator, nostraeque salutis et vitae notorius persecutor se adversus nos, et Romanum imperium improvide elevavit, post praestita nobis et ab ipso male contempta fidelitatis et homagii sacramenta. Dictus siquidem rex in festo Pentecostes proxime praeterito, contra terras imperii castra movens, ipsasque 420 rapinarum et incendiorum vastitati subjiciens castra quaedam et oppida hostiliter expugnavit. Tot et tantis damnosis injuriis, et probrosis contumeliis, et contemptibus nos impellens, quod ad statum reipublicae defendendum, cujus idem rex pene suffoderat fundamenta, oportuerit saltem sero gladii nobis a Deo commissi educere potestatem. Sic itaque in crastino beati Bartholomaei( festo) nos et filius noster Ludovicus rex Hungariae eo loco locavimus castra nostra, ubi ab exercitu regis Bohemiae vix ad milliare Teutonicum distabamus. Mane vero sextae feriae subsequentis aeterni Dei auxilio invocato processimus, signisque belligeris elevatis eo pervenimus, ubi rex Bohemiae dispositis aciebus finem praelii exspectabat. Illic milites utriusque, dum signa hinc inde prospiciunt, fero impetu glomerantur in unum, illic de virium paritate inter nos strictis ensibus disputatur. Tantus quoque inerat parti utrilibet triumphandi affectus, ut morte victoriam comparare et vivere moriendo rem dignam et debitam quilibet aestimaret. Illic milites strenui equorum ungulis substernuntur, illic tanto sanguine humano terra perfunditur, ut nedum pugnantibus, sed et pugnae duritiam intuentibus vitae taedium esse posset. Tandem vero militia nostra non sua, sed omnipotentis Dei virtute praevalens, milites regis Bohemiae in vicinum amnem impulit, ubi fere omnes aut gladio interempti, aut flumine suffocati, aut capti, ab hostibus defecerunt. Sicque fugae praesidium paucis profuit, nam fere omnes apud nos[ aut] capti, aut mortui remanserunt. Licet autem rex praedictus 421 militum suorum agmina dissipata videret, seque fere ab omnibus derelictum, adhuc tamen victricibus signis nostris cedere noluit, sed more et animo giganteo virtute mirabili se defendit, donec quidam ex nostris militibus ipsum mortaliter vulneratum una cum dextrario dejecerunt. Tunc demum ille rex magnificus cum victoria vitam perdidit, quem non nostrae potentiae fortitudo, sed Dei excelsi dextera causam nostram misericorditer judicans interemit. Nos igitur haec et alia beneficia ab eo qui eadem nobis contulit humiliter cognoscentes, et ad laudem et gloriam sui sanctissimi nominis referentes, ad omne illud quod gratum altissimo regi Dei filio Jesu Christo esse sciverimus, devotiori promptitudine nostram sollicitudinem convertemus.