Reader

Sidonius Polemio suo salutem.

Dum post profectionem tuam, mi Polemi, frater amantissime, mecum granditer reputo, quatinus in votis tuis philosophi fescennina cantarem, obrepsit materia, qua decursa facile dignosci valet, magis me doctrinae quam causae tuae habuisse rationem. Omissa itaque epithalamii teneritudine, per asperrimas philosophiae et salebrosissimas regulas stylum traxi. Quarum talis ordo est, ut sine plurimis novis verbis quae, praefata pace plurimorum eloquentum, specialiter tibi et complatonicis tuis nota sunt, nugae ipsae non valuerint expediri. Videris utrum aures quorumdam per imperitiam temere mentionem centri, proportionis, diastematum, climatum, vel mirarum, epithalamio conducibilem non putent. Illud certe consulari viro vere magno, quaestorio viro Domnulo, spectabili viro Leone ducibus audacter affirmo, musicam et astrologiam, quae sunt infra arithmeticam consequentia membra philosophiae, nullatenus posse sine hisce nominibus indicari. Quae si quispiam ut Graeca, sicut sunt, et peregrina verba contempserit, noverit 372 sibi aut super ejuscemodi artis mentione supersedendum, aut nihil omnino se, aut certe non ad assem, Latiari lingua hinc posse disserere. Quod si aliquis secus atque assero, rem se habere censuerit, do quidem absens obtrectatoribus manus; sed noverint sententiam meam discrepantia sentientes sine Marco Varrone, sine Sereno, non Septimio, sed Sammonico, sine Censorino, qui de die natali volumen illustre confecit, non posse damnari. Lecturus es hic etiam novum verbum, id est, essentiam: sed scias hoc ipsum dixisse Ciceronem. Nam essentiam, nec non et indoloriam nominavit, addens, Licet enim novis rebus nova nomina imponere: et recte dixit. Nam sicut ab eo quod est, verbi gratia, sapere et intelligere, sapientiam et intelligentiam nominamus, regulariter et ab eo quod est esse, essentiam non tacemus. Igitur quoniam tui amoris studio inductus homo Gallus, scholae sophisticae intromisi materiam, vel te potissimum facti mei deprecatorem requiro. Illi Venus, vel Amorum commentitia pigmenta tribuantur, cui defuerit sic posse laudari. Vale.

388 Sollius Apollinaris Sidonius Pontio Leontia salutem.

Dum apud Narbonem quondam Martium dictum, sed nuper factum, moras necto, subiit animum quospiam secundum amorem tuum hexametros concinnare, quibus lectis oppido scires, etsi utrique nostrum disparatis aequo plusculum locis lar familiaris incolitur, non idcirco tam nobis animum dissidere quam patriam. Habes ergo hic Dionysium inter triumphi Indici oblectamenta marcentem; habes et Phoebum, quem tibi jure poetico inquilinum factum constat ex numine: illum scilicet Phoebum Anthedii mei perfamiliarem, cujus collegio vir praefectus, non modo musicos quosque verum etiam geometras, arithmeticos et astrologos disserendi arte supervenit. Siquidem nullum hoc exactius compertum habere censuerim, quid sidera zodiaci obliqua, quid planetarum vaga, quid exotica sparsa praevaleant. Nam ita, ut sic dixerim, his membris philosophiae claret, ut videatur mihi Julium Firmicum, Sammonicum, Julianum Vertacum, Fullonium Saturninum, in libris matheseos peritissimos conditores absque interprete, ingenio tantum suffragante, didicisse. Nos vestigia doctrinae ipsius adorantes, coram canoro cycno raucum anserem profitemur. Quid te amplius moror? Burgum tuam, quo jure amicum decuit, meam feci: probe 389 sciens, vel materiam tibi esse placituram, etiamsi ex solido poema displiceat.

CARMEN XXII. BURGUS PONTII LEONTII.

Ecce, quoties tibi libuerit pateris capacioribus hilarare convivium, misi quod inter scyphos et amystidas tuas legas. Subveneris verecundiae meae, si in sobrias aures ista non venerint; nec injuria hoc ac secus atque aequum est flagito: quandoquidem Baccho meo judicium decemvirale passuro, tempestivius quam convenit tribunal erigitur. Si quis autem carmen prolixius eatenus duxerit esse culpandum, quod epigrammatis excesserit paucitatem, istum liquido patet, neque balneas Etrusci, neque Herculem Surrentinum, neque comas Flavii Earini, neque Tybur Vopisci, neque omnino quidquam de Papinii nostri silvulis lectitasse: quas omnes descriptiones vir ille praejudicatissimus, non distichorum aut tetrastichorum stringit angustiis, sed potius, ut lyricus Flaccus in artis poeticae volumine praecipit, multis iisdemque purpureis communium pannis semel inchoatas materias decenter extendit. Haec me ad defensionis exemplum posuisse sufficiat, ne haec ipsa longitudinis deprecatio longa videatur. Vale.