Reader

εἰ γάρ ἑκάστου θάνατος ὁ συγκλεισμός τυγχάνει μετά τέλος ἄπρακτα πᾶσιν ἐπίσης ἔστι καί οὔτε φαῦλον ἤ καλόν δύναταί τις ποιῆσαι, Σωτήρ μου, πάντως ἕκαστος, ὡς εὑρεθῇ, καί ἔσται. Τοῦτο φοβεῖ με, Δέσποτα, τοῦτο ποιεῖ με τρέμειν, τοῦτο ἐκτήκει ἅπαντα τά αἰσθητήριά μου, ὅτι τυφλός ἀποθανών καί μεταστάς ἐκεῖσε (40) οὐκέτι τοῦτον ἥλιον αἰσθητῶς θεωρήσει, εἰ καί τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν ἀναστάς πάλιν λάβοι˙ οὕτως οὐδ᾿ ὁ τόν νοῦν ἔχων τυφλόν, εἰ ἀποθάνοι, τόν νοητόν θεάσεται ἥλιόν σε, Θεέ μου, ἀλλά ἐκ σκότους ἐξελθών πρός σκότος ἐνδημήσει καί εἰς αἰῶνας ἔσεται ἐκ σοῦ κεχωρισμένος. Μηδείς ἀνθρώπων, Δέσποτα, τῶν εἰς σέ πιστευόντων, μηδείς τῶν εἰς τό ὄνομα τό σόν βεβαπτισμένων τό μέγα τοῦτο καί φρικτόν ὑποστήσεται βάρος τοῦ χωρισμοῦ σου, εὔσπλαχνε˙ δεινή γάρ αὕτη θλῖψις, δεινή, ἀνυπομόνητος, αἰώνιος ἡ λύπη. Τί γάρ καί χεῖρον ἔσεται τοῦ χωρισμοῦ σου, Σῶτερ;