Reader

DE EPISCOPIS SELESIENSIBUS.

Percensitis omnibus episcopatibus Westsaxonicae, ad australium Saxonum episcopos ordo narrandi dirigitur. Provincia illa collimitatur ab una parte Westsaxonibus, ab altera Cantuaritis, occidentalium regum ditioni semper subjecta cum regulis, postquam Cedwalda regem eorum Edelwalk bello fudit. Is Edelwalk suadente rege Wilferio baptizatus, in Mercia beatissimum Wilfridum a sede sua exsulantem benigno dignatus hospitio episcopatus etiam sede extulerat, loco, qui Selesige dicitur, nec nisi uno introitu potest adiri, mari undique circumgyratus. Verumtamen( ut dixi) rege occiso, et Wilfrido, qui ibidem monasterium aedificaverat, domum reddita pace regresso, multis annis episcopatus vacavit, spectabatque interim pontificatus administratio ad Wintoniensem antistitem.

Postmodo vero a Nochelmo archiepiscopo factus est episcopus Edbrith. Cui successit Ella. Eo defuncto seriem successionis continuaverunt. Sigelin, qui interfuit concilio Cuthberti archiepiscopi. Alubrith, Bosa, Gislhere, Totta, Pentum, Ehelnulf, Bernegus, quem ordinator suus Pleimundus archiepiscopus idoneum fuisse pronuntiat. Cenred, Gutheard, Elfred, Eallhelm, Ethelgar prius abbas Wintoniensis, postea Cantuariensis archiepiscopus. Ordbrich, Elmar, Ethelric, Grimkatel, qui ejectus a sede orientalium Anglorum quam emerat, etiam hanc pecunia emeruit, et obsedit. Hetta. Stigandus, non ille, qui postea fuit episcopus Wintoniensis, et archiepiscopus Cantuariensis. Hic Stigandus a Willielmo rege ibi factus episcopus mutavit sedem in Cicestram dioecesis suae civitatem prope mare ubi antiquitus et Sancti Petri monasterium, et congregatio sanctimonialium fuerat. Huic successit Willielmus. Willielmo Radulfus proceritate corporis insignis, sed et animi efficacia famosus, qui contuitu sacerdotalis officii Willielmo juniori in faciem pro Anselmo archiepiscopo, quem immerito exagitabat, restiterit. Cumque ille conscientia potestatis elatus minas ingeminaret, nihil alter reveritus baculum protendit, annulum exuit, ut, si vellet, acciperet; nec vero vel tunc vel postea austeritatem inflecteret, si assertorem haberet; sed quia discessu suo spem ejus et caeterorum, si qui boni essent, Anselmus enervavit, et tunc causa decidit, et postmodo damno succubuit, succedentibus quoque annis religiosam contumaciam mandatis Henrici regis exhibuit, volentis per totam Angliam a presbyteris pecuniam exigere. Id aliis vel concedentibus, vel metu silentium tenentibus, in solo Radulfo rigor pontificalis emolliri nequivit, per totam siquidem dioecesin divina vacare officia, januas ecclesiarum spinis obstrui praecepit, monachorum cantum non inhibens, sed tamen laicis aditum arcens. Atrocitas facti regem inflexit, ut ei soli quasi mentis inconsideratae homini censum presbyterorum indulgeret. Verumtamen religio et animositas viri magnam sibi apud regium animum laudem paravit, ut ipsi omnia remitteret, subinde dictitans pauperem esse episcopatum, ecclesiam esse absumptam, non debere tributis expilari, sed oblationibus augeri, ita constans innocentia hominem spectabilem fecit, ut rex, qui aliis auferret, ipsi libens et submissus daret: denique ecclesiam suam, quam a novo fecerat, cum fortuitus ignis( ut dixi) pessundedisset, liberalitate potissimum regis brevi refecit. Obiit christianissime, omnibus suis in usum pauperum distractis, qui et panniculos suos usque ad stramen moriens ante se jusserit erogari. Vir aeternam boni memoriam merito adeptus, qui sedem suam ex humili et miserabili ad summum gloriae culmen provexit. Clerum quantum victualia episcopatus sustinere possunt, congregavit: ornamenta omnis generis adjecit, quorum omnium pudendam ante paucitatem taxare piget. Ter omni anno dioecesin suam causa praedicandi circuibat, nihil episcopali potestate a provincialibus suis exigens, sed quae offerebantur gratabundus accipiens: delinquentibus increpando non parcens, et si minus increpatio valeret, ingenuo ludo culpam elidens.